Για το www.protagon.gr

«Οι δημοσκοπήσεις δεν κυβερνάνε, δεν κάνουν πολιτική, δεν δίνουν λύσεις»

Γρηγόρης Ψαριανός

Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι ποτέ ασφαλείς, δείχνουν όμως μια τάση. Το άρρωστο πολιτικό-πελατειακό κατεστημένο έχει μπει σε θεραπευτικό πρόγραμμα. Στις επικείμενες εκλογές, όποτε αυτές γίνουν, τίποτα δεν θα' ναι όπως παλιά. Ελπίζω και πιστεύω ότι η επόμενη βουλή θα είναι πολυφωνικότερη και δημοκρατικότερη, με εφτά ή οχτώ κόμματα, χωρίς στρούγκες και εκβιασμούς αυτοδυναμιών. Και με κυβερνήσεις συνεργασίας από δω και στο εξής, στις οποίες η Αριστερά πρέπει να έχει λόγο.

Η Δημοκρατική Αριστερά θα έχει ποσοστό διψήφιο. Προσωπικά δεν αγωνιώ για τα ποσοστά αλλά για τις λύσεις.

Προφανώς θα ανέβουν τα ποσοστά των κομμάτων, που θεωρητικά τουλάχιστον, συγκαταλέγονται στο χώρο της Αριστεράς. Και το λέω αυτό, γιατί το τι είναι αριστερό και προοδευτικό κρίνεται στην πράξη, με αποτέλεσμα κι όχι με διακηρύξεις. Και πέρα από ψήφος διαμαρτυρίας η ψήφος στην αριστερά οφείλει να είναι και ψήφος προοπτικής στη βάση προγραμμάτων και προτάσεων. Ο ρόλος της αριστεράς δεν είναι μόνο να διαμαρτύρεται σκαρφαλωμένη στα κεραμίδια. Είναι μεγάλος ο χάρτης των πλανητών του ηλιακού συστήματος της αριστεράς, η οποία ευτυχώς ή δυστυχώς μετά από αλλεπάλληλες διασπάσεις είναι κατακερματισμένη σε περισσότερα από 30 κόμματα και ομάδες. Στο ερώτημα, γιατί επιτέλους δεν ενώνεται η αριστερά, δεν θα μπορούσε να απαντήσει ούτε ο Αινστάιν. Δεν είναι μόνο θέμα ιδεολογίας, αλλά και ιδεολογημάτων, ιδεοληψιών και εμμονών. Είναι και θέμα στρατηγικών και στοχεύσεων. Με άλλα τμήματα της «αριστεράς» βρισκόμαστε πολύ κοντά και θα μπορούσαμε να συμπορευτούμε, με άλλα μας χωρίζει χάος.

12/10/2011

Απευθύνομαι σε εσάς, αγαπητέ ανώνυμε και επώνυμε φίλε, που με τόση θέρμη υποστηρίζετε την πρωινή (χριστιανική μόνο) προσευχή στα σχολεία και τα Θρησκευτικά-Χριστιανικά ως βασικό μάθημα σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Γράφτηκε π.χ. πως «αν δεν μάθουν τα παιδιά να ευχαριστούν το Θεό για το δώρο της ζωής και των αγαθών για την εξασφάλιση αυτής, πώς θα ευχαριστήσουν τον πλησίον τους;». Ασφαλώς αυτό είναι θέμα διαγωγής, επομένως, αγωγής, και την αγωγή τα παιδιά τη διδάσκονται πρωτίστως και καθοριστικά από την οικογένειά τους. Οι γονείς δεν είναι υπεύθυνοι για τις αξίες με τις οποίες γαλουχούν τα παιδιά τους; Ακόμα όμως κι αν κάποιος γονιός δεν είναι ικανός ή δεν θέλει να εμφυσήσει στο τέκνο του τα διδάγματα της χριστιανικής πίστης, έρχεται το σχολείο με το μάθημα των Θρησκευτικών-Χριστιανικών να καλύψει το κενό. Σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο (για να μιλήσουμε για την πρόσφατη ιστορία), από το Δημοτικό έως το Λύκειο, οι μαθητές διδάσκονται αδιαλείπτως Θρησκευτικά- Χριστιανικά. Θα έπρεπε λοιπόν τόσα χρόνια να είμαστε ο παράδεισος της ευγένειας και της καλοσύνης, μια χώρα ζηλευτή που ο ένας να νοιάζεται για τον άλλο και να μην υπάρχουν αδικίες. Είμαστε; Αυτόν το παράδεισο έρχεται να ξεθεμελιώσει ο «βλάσφημος», «αρχιγραικύλος»(όπου γραικύλος: παλαιότερη περιφρονητική και υβριστική ονομασία για τους Έλληνες- έμπνευση χριστιανικής προέλευσης), «εβραιομασόνος», «ανθέλληνας», «αντίχριστος», «χριστιανομάχος» κλπ Ψαριανός, ζητώντας να καταργηθεί η προσευχή από τα σχολεία και να γίνει το μάθημα των θρησκευτικών, θρησκειολογία; Μήπως το βασικό ζητούμενο είναι η ελεύθερη βούληση (που ίσως κάποιους τους τρομάζει); Πράγμα που σημαίνει ότι ο καθένας στο σπίτι του μπορεί να διδάξει στο παιδί του π.χ να κάνει από το πρωί ως το βράδυ προσευχές, να το πηγαίνει κάθε μέρα εκκλησία κ.ο.κ. Γιατί πρέπει να κάνει τη συγκεκριμένη κατήχηση και το σχολείο; Απ' την άλλη, στ' αλήθεια πιστεύει κανείς ότι θα αλλοιωθούν τα χρηστά μας ήθη αν το σχολείο είναι ανεξάρτητο από κατηχήσεις οποιασδήποτε θρησκείας και στηρίζει την ελεύθερη βούληση;