Ποιοι παράγοντες μπορεί να υπαγορεύσουν αυτήν την καθυστέρηση;

Το ότι ίσως να μην καταφέρει η κυβέρνηση στο χρονικό διάστημα των 4-5 μηνών να πετύχει τους στόχους της.

Παίζει ρόλο και το ότι κάποιες δυνάμεις εκτός Ελλάδας θέλουν να τη δουν τη σημερινή κυβέρνηση να μακροημερεύει;

Ενδεχομένως να υπάρχουν και έξω και μέσα. Οπως υπάρχουν και δυνάμεις έξω και περισσότερο μέσα που θα ήθελαν να την κρεμάσουν σήμερα και να περάσουμε σε μια διαδικασία εξεγερσιακή, να βγούμε στο βουνό, να τυπώσουμε δραχμές που δεν ξέρω τι θα τις κάνουμε... Αυτή η αριστεροδεξιά δημαγωγία περί επιστροφής στη δραχμή και αποχώρησης από την ΕΕ είναι και επικίνδυνη και ηλίθια.

Αλλοι δε μιλούν για αποχώρηση από το ευρώ, αλλά θέλουν ένα αντιμνημονιακό μπλοκ εξουσίας. Είναι κι αυτοί εκτός τόπου και χρόνου, λέτε;

Εκτός τόπου και χρόνου είναι το μνημόνιο. Οχι ως αρχική ιδέα, κάτι τέτοιο έπρεπε να γίνει, έπρεπε να το κάνουμε ως Ελληνες πριν έρθουν η τρόικα, οι δανειστές, η ΕΚΤ, να προχωρήσουμε σε έναν εξορθολογισμό του κράτους.

Ναι, αλλά έχουμε στο ίδιο μνημόνιο και φορομπηχτικά μέτρα.

Πράγματι, μια κυβέρνηση για να κατεβάσει το χρέος πριν πάει σε φορολογικές επιβαρύνσεις σε μισθωτούς, συνταξιούχους κ.λπ., πρέπει να διαφυλάξει τα σύνορά της με την εγγύηση της ΕΕ και να μηδενίσει τους εξοπλισμούς της. Να φορολογήσει τη μεγάλη ακίνητη περιουσία, την εκκλησιαστική περιουσία, όσους έβγαλαν δισεκατομμύρια στην Ελβετία και στα νησιά Κεϊμάν.

Η συγκεκριμένη κυβέρνηση μπορεί να παράξει έργο, όταν τα τρία κόμματα που συμμετέχουν σκοτώνονται μεταξύ τους, αλλά είναι και διχασμένα στο εσωτερικό τους, όπως η ΝΔ;

Ειδικά για τη ΝΔ πρόκειται περί σχιζοφρένειας. Και όλες αυτές οι απαιτήσεις, οι όροι που έβαζε ο κ. Σαμαράς, όλα τα μάζεψε πίσω και είπε κι ένα τραγούδι... Το πρώτο πράγμα που έχει καταφέρει η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι να διεμβολίσει τα δύο μεγάλα κόμματα. Αφήστε το ΛΑΟΣ, είναι ο κομπάρσος, το κοινοβουλευτικό άλλοθι της σωτηρίας του δικομματισμού. Εδώ είναι το θέμα, ότι και το ΚΚΕ, που λέει τα παραμύθια για αγρίους και τα ποιηματάκια του δημοτικού «πέντε κόμματα, δύο πολιτικές», αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, έπρεπε να προχωρήσουν σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, όπως στην Ιταλία, που συμπράττουν η Αριστερά με το Κέντρο και την Κεντροδεξιά κι αφήσαν τους ακροδεξιούς απέξω - «κι ο ψωριάρης χώρια», που λένε. Και να επηρεάζουν τις πολιτικές που θα ακολουθούσε αυτή η κυβέρνηση. Και καλά, το ΚΚΕ θέλει την έξοδο από τη «λυκοσυμμαχία». Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια εσωτερική σχιζοφρένεια. Από τη μια είναι ο κ. Παπαδημούλης κι από την άλλη ο κ. Λαφαζάνης, που λένε εντελώς διαφορετικά πράγματα. Και απορώ πώς ο πολύ φίλος μου ο Αλέξης ο Τσίπρας επιμένει σε αυτήν την πολιτική της εξεγερσιακής λογικής και μιας συγκεκαλυμμένης αντιευρωπαϊκής θέσης, στην οποία πιέζεται και από τους συνεταίρους του ΣΥΡΙΖΑ.

Γι' αυτό απορρίπτετε τις προσκλήσεις του κ. Τσίπρα για συνεργασία;

Είχε «μαλλιάσει η γλώσσα μας» μέσα στο ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ για την ανάγκη να φτιάξουμε μια πραγματική δημοκρατική Αριστερά, μια συμπόρευση προοδευτικών δυνάμεων από την πλευρά της Κεντροαριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας και να απεγκλωβιστούμε από λογικές αντιευρωπαϊκές και παλαιοκομμουνιστικές. Ο κ. Τσίπρας και η ηγεσία του ΣΥΝ διάλεξαν δρόμο πιο πριν από τη Δημοκρατική Αριστερά. Ευελπιστώ ότι από τις επόμενες εκλογές, που θα υπάρχει το αίτημα για κυβερνήσεις συνεργασίας, μια δυνατή Αριστερά να είναι διαρκώς παρούσα και με κυβερνητικές ευθύνες.

Ενα σχόλιο για την τελευταία δήλωση του κ. Πάγκαλου για τους «αγανακτισμένους»;

Δε θέλω να σχολιάσω τον κ. Πάγκαλο. Πολλές φορές αυτά που λέει είναι σωστά. Αλλά τα λέει λάθος άνθρωπος. Δε νομιμοποιείται. Ο κ. Πάγκαλος θα έπρεπε να ντρέπεται για τη συμμετοχή του σε μια καταστροφική πολιτική μιας παρατεταμένης... πασοκίλας. Το ότι «τα φάγαμε μαζί» είναι μια μικρή αλήθεια. Αλλά εμείς φάγαμε ένα κι ο κ. Πάγκαλος με τους δικούς του έφαγε χίλια!