Ένας φίλος ήρθε απόψε απ΄τα παλιά

ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο, 8-9/6/2019
https://www.tanea.gr/print/2019/06/08/opinions/enas-filos-irthe-apopse-ap΄-ta-palia/

Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο, που ήξερε και άκουγε τ’ ακορντεόν…
Με ακορντεόν έμοιαζε η χώρα, γιατί όλο ανοιγόκλεινε η φυσούνα, αλλά έβγαινε πότε κάποια μελωδία και πότε μια χασμωδία, παράφωνη και γελοία. Γενικώς, δεν ήταν μουσική αυτό το πράμμα, αλλά τέλος πάντων, πάμε παρακάτω, για τον φίλο μου λέγαμε.
Ήταν σχεδόν εκτός γραμμής, όταν η γραμμή έμπαζε από παντού, τότε που οι κομματικοί γραμμιτζήδες πάλευαν να προσαρμόσουν την πραγματικότητα στη βλάβη τους αντί να προσαρμόζουν τη στόχευση και τη στρατηγική τους στις συνθήκες και στην παρούσα κατάσταση, ταυτιζόμενοι απολύτως με το γνωστό αλέγκρο μα νον τρόπο ρετσιτατίβο των κολλημένων κομματόσκυλων: «αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με σένα, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα».
Εδώ και δεκαετίες άκουγε αριστερά-δεξιά περί Ευρώπης των συμφερόντων και των μονοπωλίων και γέλαγε πολύ, γιατί θεωρούσε μεγάλη ευτυχία που η χώρα του είχε ενταχθεί στην Ευρώπη, με αποφασιστικές μάλιστα κινήσεις ηγετών της που δεν ήταν πολιτικοί του φίλοι. Ήταν, τρόπον τινά αριστερόφρων, αλλά ποτέ φιλοσοβιετικός ή κομμουνιστής ή έστω ευρωκομμουνιστής, όπως κάποτε οι γύρω κοντινοί του φίλοι. Θεωρούσε απάνθρωπες τις θεωρίες περί δικτατορίας του προλεταριάτου, δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και διαλεχτικού υλισμού, αστεία τα περί προλεταρικού διεθνισμού και άθλιες τις σοβιετικές πρακτικές ή και επεμβάσεις σε άλλες χώρες και παρ΄ όλο που ήξερε όλα τα αντάρτικα τραγούδια απ΄έξω κι ανακατωτά –όλο το σόι αντάρτες και κομματικά στελέχη- γελούσε στις προσφωνήσεις σύντροφε, συναγωνιστή κλπ κλπ. Άλλωστε τα χρησιμοποιούσαν κι οι ακροδεξιοί ας πούμε, όπως και τα λαός, “λαϊκός”, ριζοσπαστικός κλπ που ήταν οι αγαπημένες εκφράσεις του σ. Αδόλφου.
Ένας αγαπημένος φίλος του φίλου μου μάλιστα, ο Μιχάλης, είχε ακριβώς περιγράψει τι τύπου πολιτική φυλή εκπροσωπούσαν:

– Δεν είμαστε ούτε κομμουνιστές ούτε κάποια υποκατηγορία αυτών ούτε γενικώς επαναστάτες ούτε και σκέτο αριστεροί νομίζω, έλεγε. Είμαστε προοδευτικοί φιλελεύθεροι, λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, ας πούμε!

Ήταν, λοιπόν, ο φίλος μου, που τον σκέφτομαι καμιά φορά, υπέρ της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, υπέρ των διαδικασιών ευνομούμενων κοινωνιών δυτικού τύπου, μάλλον αντικομμουνιστής –με την καλή έννοια!…
Ήταν κρυφοαμερικανόφιλος –του περίφημου αμερικάνικου τρόπου ζωής οπαδός-, φανατικός ρόκερ αγγλοσαξονικού τύπου, δηλαδή γούσταρε τα ροκ όπως και τα ρεμπέτικα, τα οποία η παραδοσιακή αριστερά σιχαινόταν και απαγόρευε τότε στα φεστιβάλ και στα λοιπά μουσικοχορευτικά “πολιτιστικά” δρώμενα. Μέγας θαυμαστής, ο φίλος μου, του Ελύτη, του Χατζιδάκι και του Κουν, που αριστερούς δεν τους έλεγες, παρ΄όλο που ο μέγας ερωτικός και “δεξιός” Μάνος Χατζιδάκις έπαιζε στα Φεστιβάλ του Ρήγα, στη Νέα Σμύρνη και τραγούδι είχε γράψει για τους “ροζέ αριστερούς” Ρηγάδες, ενώ στα φεστιβάλ της ΟΝΝΕΔ ούτε απ΄έξω δεν περνούσε. Σαββοπουλικός επίσης, δεν είμαι πασόκα, δεν είμ’ ούτε κουκουέ, είμαι ό,τι είμαι κι ό,τι τραγουδώ για σε, με το κούρεμα, τους κωλοέλληνες και το μητσοτάκ για υδραυλικό να μας αλλάξει τα βουλωμένα σιφώνια του παπατζή, που αυτό το καθυστερημένο απότομο ξεβούλωμα και τις τότε Αυριανές τρύπιες αποχετεύσεις ακόμα πληρώνουμε.
Φόλα Ευρωλιγούρης, φανατικός οπαδός του Ευρωμονόδρομου, του Μάαστριχτ, της ΟΝΕ και του Ευρώ, έτσι; Ρούπι δεν έκανε, ποτέ δεν μετακινήθηκε απ’ αυτά τα, φρικαλέα για κάμποσους άλλους αριστεροδεξιούς, πιστεύω του, και το ωραίο είναι ότι τον έλεγαν “γυρολόγο” κάτι απίθανοι τυχάρπαστοι και ξεκούδουνοι πελάτες κοκκινομαυρογιαλούρων, που κάνανε κωλοτούμπες, κυβιστήσεις, ασκήσεις εδάφους και συγχρονισμένη κολύμβηση μαζί με τους Γελοίους Κυβερνήτες ή κομματάρχες Πινόκιο, που τους σούρνανε απ΄τη μύτη, σε αλλοπρόσαλλες καταστροφικές για την χώρα και για όλους πολιτικές.
Τώρα τραγουδάνε, που λέτε, αυτά τα “νεομνημονιακά σούργελα” χοροπηδηχτούς μπάλους, τσάμικο που το γυρίσανε σε καλαματιανό και λοιπά παραδοσιακά, με νταούλια και βιολιά, αυτά τα ίδια που ετοίμαζαν για να χορέψουνε στο ταψί τις “αγορές” και τους τοκογλύφους δανειστές:
“Ξεκουδουνώσανε τα ζα, μέσ’ στην απανεμιά του Ζα…
Ψοφήσανε τα πρόβατα και μείναν τα κουδούνια
κι έμεινε μόνος ο βοσκός να παίζει την τσαμπούνα…”

Και μπήκαν μέσα τα σκυλιά και κάναν άνω-κάτω, λέει παρακάτω, αλλά θα το τραγουδήσουμε όλο μετά τις εκλογές.

Λοιπόν, τι λέγαμε; Ά, ναι!
Αυτός που λέτε ο φίλος, ο φορτωμένος με χιλιάδες αναμνήσεις, ήταν υπέρ της κυβέρνησης Παπαδήμου –άσε που 25 χρόνια πριν ήταν και υπέρ Τζαννετάκη και του “βρώμικου ΄89”..-, ήταν κατά της αντιμνημονιακής υστερίας των αγαναΧτισμένων, υπέρ της τρικομματικής σαμαροβενιζελοκουβέληδων που ο Φανούρης πήδηξε απ΄το φωταγωγό στην ταράτσα του Σύριζα –τι δ’λειά έ’εις ισύ, Φουτάκου μ’, μ’ αφ’νούς τ’ς δεξιοί, τέτοιους έβλεπε εφιάλτες…-, ήταν μερκελιστής, γερμανοτσολιάς, μάλλον Μνημονιακός και ψ ή φ ι σ ε με φόρα για Πρόεδρο Δημοκρατίας τον Σταύρο Δήμα κυνηγώντας και διάφορους άλλους να το κάνουν. Όχι ως αργυρώνητος όπως έλεγαν οι Σταλινοφασίστες, αλλά επειδή ήταν απολύτως βέβαιος ότι αυτό έ π ρ ε π ε να γίνει για να μην πέσουμε στην μαύρη τρύπα των συριζανεξέλ, των τσιπροβαρουφάκηδων, της παλαβής και άλλων ψεκασμένων.
Γύρναγε από κανάλι σε κανάλι και αντιδικούσε με κάτι απίθανους τύπους που μέσ’ στο καταμεσήμερο λέγανε ότι νύχτωσε. Τα νεομνημονιακά σούργελα τότε έλεγαν ότι τα Μνημόνια μάς έφεραν την κρίση κι αυτός τους απαντούσε ότι Η Κρίση έφερε τα μνημόνια, αλλά πού να πάρουν γραμμή, τα νούμερα; Τώρα, πέντε χρόνια μετά, ίσως κατάλαβαν κάπως περί τίνος πρόκειται, τα μπάζα, για τα μπάζα, και ψελλίζουν αυτά που τους λέγαμε εδώ και οχτώ χρόνια.
Ο τύπος λέει αυτά ακριβώς, εδώ και πολλά χρόνια, ούτε τελεία ούτε κόμμα δεν έχει αλλάξει. ‘Οσο για τα Κόμματα, α υ τ ά άλλαζαν, κι από το 7% πέφτανε στον Άσσο Μπαστούνι, εκτός από το ΣούπερΜάρκετ που τα πούλησε όλα και τώρα βαράει καμπάνα.
Τώρα τον λένε γυρολόγο, τον φίλο μου, κάτι τενεκέδες, ξεγάνωτοι και ότι “πρόδωσε την αριστερά” κι “έγινε δεξιός”!
Τόσο κρετίνοι αδιόρθωτοι, τόσο αμετανόητοι χλεχλέδες. Λογικό, από μια πλευρά θα μου πείτε, είναι πολύ αργά τώρα να αλλάξουν μυαλά ή να βάλουν λίγο φρέσκο μυαλουδάκι, καινούργιο. Έ, ας μη βάλουν.
Η ιστορία τους έχει ήδη ρίξει στον σκουπιδοτενεκέ της.
‘Οσο για τον φίλο μου, μη νομίζετε, ούτε κι αυτόν τον βλέπω συχνά, τώρα τελευταία…