Αν θέλουμε να έχουμε ένα σοβαρό κράτος θα πρέπει να τηρείται ο νόμος

Η τοποθέτηση του βουλευτή Β’ Αθηνών με το ΠΟΤΑΜΙ στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας, στην συνεδρίαση της 16ης Φεβρουαρίου 2017, με θέμα τα Πρόστιμα παραβάσεων σύμφωνα με τον ΚΟΚ.

«Θα ξεκινήσω κι εγώ, θα συνεχίσω, για την ακρίβεια, ότι επ΄ουδενί δεν πρέπει να δώσουμε την εντύπωση ότι κάνουμε εκπτώσεις, ότι θα δίνουμε πρόστιμα σε τιμή ευκαιρίας ή ότι κάποιους μήνες θα κάνουμε εκπτώσεις όπως τα καταστήματα, ή ότι θα έχουμε μόνιμες εκπτώσεις όλο το χρόνο.
Συμφωνούμε στη μείωση των προστίμων σε τριτεύουσες και τεταρτεύουσες παραβάσεις, αλλά είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση αυτή και πρέπει να την κάνουμε αναλυτικά για να είναι και δίκαιο το σύστημα.
Αν δεν μπορούμε εμείς να καταρτίσουμε ένα τέτοιο σύστημα εδώ και να βρούμε πώς ακριβώς πρέπει να το κάνουμε υπάρχουν παραδείγματα άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Να ακολουθήσουμε ένα παράδειγμα της χώρας εκείνης που έχει τα λιγότερα θανατηφόρα ή σοβαρά τροχαία ατυχήματα. Να δούμε ποια είναι αυτή, πώς το κάνουν εκεί, το έχω ξαναπεί και σε Επιτροπές και στην Ολομέλεια. Στην παιδεία, στην υγεία, στην πρόνοια, στις συγκοινωνίες, στην ενέργεια, να δούμε τι κάνουν οι άλλοι που το κάνουν καλά και να το εφαρμόσουμε εδώ με τα δικά μας δεδομένα. Αυτό γενικώς είναι μια καλή κατεύθυνση και νομίζω είναι η μόνη κατεύθυνση που μπορούμε να ακολουθήσουμε αν θέλουμε να λεγόμαστε ευρωπαϊκή χώρα σοβαρή και δεν θέλουμε να είμαστε μια Σομαλία γεωγραφικά ευρωπαϊκή.
Πρέπει κάποια στιγμή να βάλουμε μια τάξη στα πράγματα. Τα πρόστιμα θα εισπράττονται, δεν μπορεί να μην εισπράττονται. Τα μισά πρόστιμα δεν εισπράττονται γι’ αυτό και η τροχαία προχωράει σε εκπτώσεις. Σου λέει, αντί να πω 300€ που μάλλον δεν θα τα πάρω ποτέ, να πω, 100€ που θα πάρω 50€ – 60€. Αυτό όμως δεν είναι σωστή λογική γενικώς.
Σε συμπεριφορές με υπερβάσεις του ορίου ταχύτητος, υπέρβαση διπλής διαχωριστικής, παραβίαση κόκκινου σηματοδότη, κυκλοφορία φορτηγών, νταλικέρηδων και βυτίων τα Παρασκευοσαββατοκύριακα που απαγορεύεται, εκεί πρέπει τα πρόστιμα να διπλασιαστούν, να είναι πολύ αυστηρότερες οι ποινές. Το ίδιο και στους οδηγούς που προκαλούν σοβαρά τροχαία ατυχήματα, δεν συζητάω μόνο σε περίπτωση μέθης ή χρήσης ναρκωτικών που πρέπει να είναι ακαριαία η τιμωρία και η στάση του κράτους ολοκληρωτικά αποτρεπτική.
Στις περιπτώσεις πρόκλησης θανατηφόρων ατυχημάτων ή σοβαρών τραυματισμών – που μάλιστα, μερικοί από αυτούς δεν μπορούν να διορθωθούν και είναι εξαιρετικά επώδυνοι και για το ίδιο το θύμα και για τους συγγενείς του – πρέπει να είναι πάρα πολύ αυστηρότερη η νομοθεσία και τα πρόστιμα και οι ποινές και όλα.

Nα μην δώσουμε την εντύπωση ότι κάνουμε εκπτώσεις επί των προστίμων επειδή έχουμε οικονομική κρίση ή επειδή κάποιος δυσκολεύεται. Αν δυσκολεύεται να αφήσει το αμαξάκι του εκεί όπως είναι και ας πάρει το ποδήλατο του ή ας πάει με το τρένο.

Αυτά τα πράγματα πρέπει να τα συζητήσουμε πολύ σοβαρά, γιατί και ο Ιαβέρης έχει σωστές παρατηρήσεις και εδώ μας είπαν πολύ σωστά πράγματα και μάλιστα μετά από περιστατικά και συμβάντα που κανείς δεν θα ήθελε να του συμβούν. Πρέπει να ξεχωρίσουμε τη συναισθηματική φόρτιση, όσο μπορούμε, και να το δούμε με ψυχρή λογική και με μια νομοθεσία που να είναι ανθρώπινη, κυρίως για αυτούς που υπέστησαν βλάβη και δευτερευόντως δεν μπορεί να είναι ιδιαιτέρως επιεικής για αυτούς που προκάλεσαν θανάτους ή σοβαρούς τραυματισμούς ή αναπηρίες.
Ξαναέχουμε πει πολλές φορές ότι χάνουμε στους δρόμους μια κωμόπολη κάθε χρόνο. Είμαστε σε συνθήκες πολέμου. Αυτό δεν μπορεί να συνεχίζεται.
Να σας πω ένα παράδειγμα: Σάββατο βράδυ γύριζα από τη Λαμία και ήταν 3 νταλίκες μπροστά μου, η μία πίσω από την άλλη. Πιο κάτω είχε περιπολικό και τροχονόμο. 11.30 το βράδυ. Απαγορευόταν Σαββατόβραδο η κυκλοφορία τους. Δεν σταμάτησαν καμία. Σταμάτησα εγώ και τους ρώτησα, γιατί δεν τους σταματάτε; Ε, λέει, αν είναι να σταματάμε τις νταλίκες, περνάνε 150. Ναι, αλλά απαγορεύεται να περάσουν, τι πάει να πει περνάνε 150; Θα τις σταματήσεις και τις 150. Ναι, λέει, εργαζόμενοι είναι, τι φταίνε αυτοί; Τι πάει να πει εργαζόμενοι, ποιανού;

Ο νόμος είναι για όλους, δεν εξαιρούνται οι εργαζόμενοι, οι φτωχοί ή οι κάτω από 1,65. Είναι νόμος. Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί. Αν θέλουμε να έχουμε ένα κράτος. Αν δεν θέλουμε ας συνεχίσουμε το μπάχαλο, να σπάμε τα τρόλεϊ, να καίμε τα λεωφορεία, να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε.

Είναι πολύ πιο σημαντικό από το αν είναι επιεικής ή αυστηρός ο νόμος – μπορεί να είναι λιγότερο αυστηρός ή περισσότερο επιεικής – σημαντικότερο από αυτά είναι να τηρείται. Αυτό είναι το μόνο που δεν κάνουμε στη χώρα. Δεν τηρούνται οι νόμοι είτε είναι αυστηροί, είτε είναι επιεικείς, είτε είναι μικρά τα πρόστιμα, είτε μεγάλα.»