Αποχαιρετώντας έναν σπουδαίο πολιτικό

Ένας από τους μεγαλύτερους πολιτικούς της Ελλάδας ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Και ταυτόχρονα αυτός που δυσφημίστηκε, λοιδορήθηκε, συκοφαντήθηκε όσο κανείς – εντός και εκτός Ελλάδας.
Ακριβώς γιατί ήταν έξω και μακριά από τις καθιερωμένες και δημοφιλείς πολιτικές πρακτικές του λαϊκισμού, της δημαγωγίας και της πόλωσης.
Δημοκράτης, μεταρρυθμιστής, συναινετικός και ευθύς. Χωρίς δεύτερες σκέψεις και, συνηθισμένα για άλλους, ρεσιτάλ υποκρισίας και ψευδολογίας.

Είχε δίκιο σχεδόν πάντα και σχεδόν σε όλα. Σε θέματα δημοκρατίας, οικονομίας, θεσμών, διαφάνειας. Στο ασφαλιστικό, στο φορολογικό, στο ενεργειακό, στην εξωτερική πολιτική, στο «Μακεδονικό». Σε όλα.
Αν είχαμε κάνει όσα έλεγε, αν τον είχαμε ακούσει, αν τον είχαμε στηρίξει να εφαρμόσει την πολιτική του τότε, η χώρα δεν θα είχε χρεοκοπήσει σήμερα.

Είμαι περήφανος που του ζήτησα συγνώμη και προσωπικά, για όσα ίσως είπα και σε όσα τον είχα αδικήσει, αλλά και εξ ονόματος χιλιάδων Ελλήνων.

Είμαι περήφανος που υπήρξε φίλος του αγαπημένου μου θείου, του Νικηφόρου και συναγωνιστής του στον αγώνα για την Εθνική Ενότητα των Ελλήνων και για το κλείσιμο των πληγών του Εμφυλίου. Δεν το κατάφεραν κι ακόμα υποφέρουμε…

Είμαι περήφανος που υπήρξα φίλος του Κώστα Μητσοτάκη.
Έστω και αρκετά καθυστερημένα.

Αθήνα, 30 Μαΐου 2017