Ας ζήσουμε τώρα χωρίς βαρβάρους

Ας ζήσουμε τώρα χωρίς βαρβάρους
Β. Παικος

ΑΥΓΗ 28/02/2010

Όταν περί τα τέλη της δεκαετίας του 1970 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής περιόδευε στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες με σκοπό να πείσει τους ηγέτες για την ανάγκη ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ, βρέθηκε μπροστά στις διαρκείς και επίμονες αντιρρήσεις του Γερμανού καγκελάριου Χέλμουτ Σμιτ. Οι ενστάσεις του Σμιτ είχαν να κάνουν με τα εκκρεμή (και πολύ καυτά τότε) ελληνοτουρκικά προβλήματα. Και με τον φόβο ότι τα προβλήματα αυτά θα μεταφέρονταν στους κόλπους της Ευρώπης.

Σε μία από ‘κείνες τις συναντήσεις λοιπόν ο Καραμανλής οργίστηκε και είπε στον καγκελάριο: “Δεν δικαιούται η Γερμανία, η οποία μέσα στον 20ό αιώνα αιματοκύλησε δυο φορές την Ευρώπη, να εμποδίζει την είσοδο της Ελλάδας σ’ αυτήν”.

Υποτίθεται πως ο Σμιτ σεβάστηκε την οργή του Καραμανλή και ήρε τις αντιρρήσεις του…

Το περιστατικό το διηγείτο συχνά – πυκνά ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κατά τις συναντήσεις του με δημοσιογράφους. Έχει άλλωστε ήδη δει το φως της δημοσιότητας ως “δημοσιογραφική πληροφορία”.

Φαίνεται ότι η συγκεκριμένη στάση του Καραμανλή δημιούργησε “σχολή”. Και χρησιμοποιείται έκτοτε αδιακρίτως. Ανεξαρτήτως αφορμής, εποχής και συγκυρίας. Για να φτάσει στις μέρες μας ώς τον Πετσάλνικο, ώς τον Πάγκαλο, ώς τον Καρατζαφέρη και τόσους άλλους…

Εντάξει, λοιπόν, τα βάλαμε με τους Γερμανούς και ξεχαρμανιάσαμε. Τους θυμίσαμε το ναζιστικό τους παρελθόν για να μάθουν να φέρονται. Τους πετάξαμε στα μούτρα το Δίστομο, τα Καλάβρυτα και την Καισαριανή και το καταφχαριστηθήκαμε.

Κι έτσι από τη μια επικαλεστήκαμε τις θηριωδίες των σημερινών μας υβριστών κι από την άλλη ξαναθυμηθήκαμε το ένδοξον και το ηρωικόν του δικού μας παρελθόντος. Φυλετικό το ζήτημα μ’ άλλα λόγια. Μια φορά κτήνη οι Γερμανοί, για πάντα κτήνη. Μια φορά γενναίοι και θύματα εμείς, για πάντα γενναίοι και θύματα. Δεν δικαιούνται (διά) να ομιλούν εκείνοι. Δικαιούμεθα να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε εμείς…

Καλά και άγια όλ’ αυτά. Και άκρως ψυχοθεραπευτικά. Τώρα τι γίνεται. Τώρα, οπότε οι επόπτες ελεγκτές της τριπλής επικυριαρχίας στέκονται πλέον διαρκώς πάνω απ’ το κεφάλι μας. Τώρα, οπότε βρισκόμαστε στο παρά πέντε της ώρας, που οι αποφάσεις που μας αφορούν θα παίρνονται ερήμην μας. Για μας χωρίς εμάς. Είναι εκεί ακριβώς που όταν ξυπνάς διαλύονται τα ηρωικά όνειρα και βρίσκεσαι μπροστά στην πραγματικότητα την αμείλικτη.

Εμείς εδώ λοιπόν επιχειρούμε να ξορκίσουμε το προβληματικό παρελθόν μας (για το πολύ πρόσφατο παρελθόν μιλάμε) στήνοντας εξεταστικές επιτροπές για την οικονομία ας πούμε. Προκειμένου να δείξουμε ότι δεν είμαστε αυτοί που φαινόμαστε, ότι κάποιοι λίγοι έφταιγαν για όλα. Κάνουμε λοιπόν την αυτοκάθαρσή μας, μηδενίζουμε το κοντέρ και προχωράμε.

Αμ δεν γίνονται έτσι τα πράγματα, δυστυχώς. Μακάρι να γίνονταν. Χρωστάμε ν’ αποδείξουμε στην πράξη ότι δεν έχουμε και δεν θα έχουμε από  ‘δώ και πέρα καμιά σχέση με τις στατιστικές λαμογιές των απελθόντων κυβερνητών μας. Κι όχι μόνο, αλλά κι ότι είμαστε διατεθειμένοι τις συγκεκριμένες λαμογιές να τις πληρώσουμε σήμερα με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα. Κι εδώ ακριβώς είναι τα δύσκολα. Τα πολύ δύσκολα…

Τραγικά απροετοίμαστοι

Εμείς εδώ λοιπόν παίρνουμε μέτρα. Ή, για ν’ ακριβολογούμε, εξαγγέλλουμε μέτρα. Καλά, κακά, ψυχρά, ανάποδα μέτρα πάντως. Το ζήτημα είναι τι γίνεται μ’ αυτά τα εξαγγελλόμενα μέτρα. Ε, λοιπόν, τ’ αφήνουμε να ψηθούν, τ’ αφήνουμε να ωριμάσουν. Ώσπου να ‘ρθει η ώρα της εφαρμογής έχουμε καιρό. Δηλαδή νομίζουμε πως έχουμε καιρό. Είναι χαρακτηριστικό και άκρως αποκαλυπτικό της λογικής και των συμπεριφορών μας ότι απ’ όλα τα εξαγγελθέντα μέτρα μονάχα ο φόρος στα καύσιμα έχει επιβληθεί.

Τίποτε άλλο, τίποτε απολύτως. Μπορείτε κατόπιν τούτου να στοιχηματίσετε με ασφάλεια πως, όταν έρθει η στιγμή της εφαρμογής, τα συγκεκριμένα μέτρα θα είναι ήδη ξεπερασμένα και ανεπαρκή. Και θα χρειάζονται άλλα, περισσότερα και σκληρότερα. Βλέπετε η καθυστέρηση εφαρμογής δεν σημαίνει απλώς απώλεια χρόνου, σημαίνει απώλεια χρημάτων. Αυτά τα λεφτά που “δεν υπάρχουν” τα σκορπίζουμε στον γάμο του Καραγκιόζη ως εκ της τραγικής μας ολιγωρίας…

Έχει πλέον αποδειχθεί πανηγυρικά πως ετούτο ‘δώ το κόμμα, που σήμερα μας κυβερνά, ήρθε στην εξουσία εντελώς απροετοίμαστο. Παρ’ ότι έβλεπε κάπου έναν χρόνο πριν πως η εξουσία το περιμένει. Ε, λοιπόν, αυτή την ανευθυνότητα της έλλειψης προπαρασκευής, που μεταφράζεται σήμερα σε τραγικές καθυστερήσεις, θα την πληρώσουμε με πολύ περισσότερο αίμα, με πολύ περισσότερα δάκρυα, με πολύ περισσότερο ιδρώτα.

Και, να ‘στε βέβαιοι, σε τίποτε δεν θα μπορέσουν να μας παρηγορήσουν το Δίστομο, τα Καλάβρυτα, η Καισαριανή, το κατοχικό δάνειο και το εμπάργκο. Θ’ αναγκαστούμε, θέλουμε – δεν θέλουμε, να ‘ρθούμε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα χωρίς βαρβάρους…

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *