Γ. Ψαριανός – Δ. Δανίκας. Μία συνέντευξη και τέσσερις παρεξηγήσεις

Πρώτο Θέμα
Κυριακή 6 Απριλίου 2014
Του Δημήτρη Δανίκα

Παρεξηγήσεις και διευκρινήσεις:

Γρηγόρης Ψαριανός:                                                                                                                                                                                           Σχετικά με την συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στο πρώτο θέμα, την Κυριακή 6/4/2014. Ο φίλος Δημήτρης Δανίκας, μου ζήτησε να κάνουμε μία συνεντευξη – ελεύθερη συζήτηση για το Πρώτο Θέμα, δέχτηκα αμέσως και τον συνάντησα, φεύγοντας απο την βουλή κατευθείαν, στην Κηφισιά. Δεν ξέρω αν ηχογραφούσε τη συζήτηση μας, πάντως τον ρώτησα αν θα την ηχογραφήσουμε και μου είπε “όχι, κρατώ σημειώσεις”. Μιλήσαμε για περισσότερη από μία ώρα και πράγματι ο Δημήτρης Δανίκας κρατούσε πρόχειρες σημειώσεις σε κάτι χαρτιά. Επειδή στο παρελθόν, σε ανάλογες περιπτώσεις, δημοσιεύτηκαν άλλα αντ’ άλλων, του ζήτησα πριν παραδώσει την συνέντευξη για τύπωμα, να την δούμε μαζί, ή να μου την στείλει σε ενα mail να την δω – για να μην υπάρξουν λάθη, ανακρίβειες ή παρανοήσεις… Αυτό, δεν έγινε ποτέ. Με μεγάλη μου έκπληξη και απογοήτευση, βλέποντας την συνέντευξη δημοσιευμένη, διάβασα πράγματα που δέν είχα πει, ούτε καν υπονοήσει και ακόμα χειρότερα, ορισμένα εντελώς διαφορετικά απο αυτά που είπα. Θα ήθελα λοιπόν να διευκρινήσω ότι:

1. Ποτέ δεν είπα ότι πήγα στο Πανεπιστήμιο Πατρών με τον Πάσχο Μανδραβέλη αν και προσκλήθηκα. Αρνήθηκα για τον απλουστατο λόγο ότι δεν θα υπήρχε βουλευτής άλλου κόμματος πλην εμού στη συζήτηση, συνεπώς ήταν απολύτως αντιδεοντολογικό και άκομψο ένας βουλευτής της ΔΗΜΑΡ να είναι κεντρικός ομιλητής σε εκδήλωση της ΔΑΠ. Έτσι λοιπόν, πήγε μόνος ο Πάσχος και υπέστη προπηλακισμούς, εισέπραξε χυδαία υβρεολογία από μερίδα φοιτητών ακροαριστερών οργανώσεων και του σπάσανε και το αυτοκίνητο. (Για να παραφράσω τον Σαββόπουλο “δεν ήμουν εκεί, χτύπαγαν τον Πάσχο – δεν τους συγχωρώ”…).

Στη συνέντευξη, αναφέρεται ως να τα υπέστην εγώ αυτά. Προφανώς ο κ.Δανίκας δεν κατάλαβε καλα.

2. Ποτέ δεν είπα οτι ο ΣΥΡΙΖΑ ειναι Συνασπισμός της Σεξουαλικής Αριστεράς. Το αντίθετο πιστεύω! Αυτό που είπα και είχα πει και στον Τσίπρα, είναι οτι οποιοδήποτε επίθετο βάλουμε μπροστά στην αριστερά, ως Συνασπισμό, την περιορίζει, την μικραίνει. Δηλαδή, ριζοσπαστική, αθλητική, σεξουαλική ή επαναστατική αριστερά, είναι όλα μικρότερα από το ”συνασπισμός της αριστεράς” σκετο. Στην ανάπτυξη του κειμένου το περιγράφει ο Δανίκας, όμως στους τίτλους της συνέντευξης παρουσιάζεται αλλιώς.

3. Δεν μίλησα περί ακροδεξιάς Νέας Δημοκρατίας ή περί συγκατοίκησης φασιστοειδών και ΝΔ. Βεβαίως, η ΝΔ περιλαμβάνει και ακροδεξιούς, όμως αυτό που                                                                                                                                                         είπα είναι οτι πρέπει να μετεξελιχθεί η ΝΔ σε ένα Ευρωπαικού τύπου κεντροδεξιό κόμμα κι είναι τραγικό πολιτικό λάθος να ταυτίζουμε την ΝΔ, ή την κυβέρνηση με τους χρυσαυγίτες και να παιζουμε το παιχνίδι τους. Οσο για τον Μπαλτάκο είπα επι λεξει πως “η δικαιολογία που προέβαλε οτι έτυχε απλώς να γειτνιάζει το γραφείο του με αυτό της Χρυσής Αυγής, ειναι γελοία δικαιολογία”. Ο κύριος Μπαλτάκος κι η Χρυσή Αυγή γειτνιάζουν όχι στην βουλή, αλλά στην ζωή, στην ιδεολογία, στη σκέψη. Αυτό είπα ακριβώς.

4. Στη συνέντευξη αναφέρεται “αντί να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις, κόψαμε μισθούς, πριονίσαμε συντάξεις κι επιδόματα. Γι’ αυτό έφυγε η ΔΗΜΑΡ”. Η πρώτη φράση σωστά αποδόθηκε, αλλά ακριβώς για αυτά έπρεπε να μείνει η ΔΗΜΑΡ, για να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις, ν’ αλλάξει η ασκούμενη πολιτική.                                                                                                                                               Εξ άλλου ως γνωστόν η Δημαρ έφυγε … λόγω ΕΡΤ. Αυτά ειναι τα βασικά σημεία που αλλοιώνουν το νόημα, υπάρχουν και άλλες ασάφειες και ανακρίβειες που θέλω να πιστεύω οτι έγιναν, λόγω προσπαθειας, θέλω να πιστεύω, του φίλου Δανίκα να αποδοθεί ο ρέων λόγος και όχι απο πρόθεση.

Δημήτρης Δανίκας:
Τρεις παρεξηγήσεις από την σημερινή (Κυριακή 6-4-14) ποταμιαία συνέντευξη του Γρηγόρη Ψαριανού. Λάθη θέλετε; Λάθη λοιπόν…
Οχι πάντως εκ προθέσεως. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Η αποκτάσταση επιβαλόμενη. Επειδή όπως μου είπε ηλεφωνικά ο Γρηγόρης, αφορμή θέλουν για να ορμήσουν εναντίον του διάφοροι bloggers. Εχουμε και λέμε λοιπόν:
Πρώτον: Εγινε παρεξήγηση όσον αφορά το επεισοδιακό περιστατικό που έλαβε χώρα στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Ο ίδιος δεν ακολουθήσε τον Πάσχο Μανδραβέλη. Και δεν πήγε γιατί στην γωνία θα τον περίμεναν να τον στολίσουν με υβρεολόγια διάφοροι.
Δεύτερον: Εγινε παρεξήγηση όσον αφορά τον χαρακτηρισμό «Ο Συνασπισμός της σεξουαλικής Αριστεράς». Που φαίνεται στο κείμενο να ταυτίζεται κι έτσι να χρακτηρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός που είπε ο Γρηγόρης ήταν ότι κάθε προσδιορισμός περιορίζει το εύρος κάθε Αριστερής Κίνησης. Σα να λέμε, ας πούμε «Συνασπισμός των Λευκών ή των Μαύρων ή των Κίτρινων Αριστερών». Με απλά λόγια σκέτα νέτα «Συνασπισμός Αριστεράς».
Και τρίτο: Εγινε παρεξήγηση όσον αφορά ότι στη Νέα Δημοκρατία συγκατοικούν ακροδεξιοί και φασίστες. Ο Γρηγόρης εννοούσε ελάχιστα σταγονίδια που γειτνιάζουν με την Δεξιά. Και φυσικά καθόλου τον Σαμαρά, τον Χατζηδάκη και άλλα προβεβλημένα στελέχη της ΝΔ.
Επομένως όσοι, μετά απ’ αυτή την επανόρθωση, εκλάβουν αυτές τις «παρεξηγήσεις» ως απόψεις του Γρηγόρη Ψαριανού είναι το λιγότεροι κακόβουλοι. Mea Culpa!
(http://www.protothema.gr/blogs/blogger/post/368059/psarianos/)

Η συνέντευξη:

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η ομαδάρα μας. Και είπα. Τηλεφωνικώς. «Μπαγάσα, όταν ο σεΐχης αγοράσει τους βαζελους, τότε και ο Τίγρης θα φτιάξει την Αγια-Σοφιά». Συμφώνησε. Και μετά είπαμε με μια φωνή: «Ναι, αλλά είναι ο μόνος που μπορεί να μας βγάλει μπροστά»!                       Η ΑΕΚάρα από τα ελάχιστα πράγματα που με συνδέουν με το Γρηγόρη Ψαριανό. Εκείνος – πάλαι ποτέ – στο λεγόμενο ΚΚΕ Εσ., εγώ με την Ορθοδοξία. Εκείνος στο ραδιόφωνο, εγώ περισσότερο στις εφημερίδες. Εκείνος με τον κυρ Φώτη, εγώ «το μετέωτο βήμα του πελαργού». Εκείνος 115 κιλά ταύρου, εγώ 65 φτερού!                                                                                                                                                                                                             Η συνάντηση έξω από τον ιστορικό «Βάρσο» των βορείων προαστίων. Σαν δυο αριστερούληδες με γκρίζους κροτάφους. «Και ο Τζορτζ Κλούνεϊ με γκρίζους κροτάφους, αλλά που τέτοια τύχη» … Σκέφτηκα. Προηγουμένως, περιμένοντας παρέα με τον Γουίλιαμ Φειθφουλ, τον αγαπημένο σπεσιαλίστα στη φωτογραφία, μπανίζαμε τα θηλυκά που σουλατσάρουν στην «αγκαλιά» του ανοιξιάτικου ήλιου. «Να ξέρεις», του είπα, «καλύτερες by far οι Δεξιές. Να μη σου πω και οι Ακροδεξιές». Ο Γρηγόρης κατέφτασε φουριόζος. Ξεφυσώντας. Από το βάρος. Των κιλών, θα πείτε. Πριτς! «Από τις λαλακίες του λαλάκα του Μπαλτάκου». Μολις είχε σκάσει η βιντεοκασέτα. Μόλις είχαν αρχίσει οι προειδοποιητικές δονήσεις.  Και είπε: «Τώρα με τη συνομιλία Μπαλτάκου – Κασιδιάρη θα ηρωποιηθούν οι χρυσαυγίτες και θα πριμοδοτηθεί το κόμμα τους. Τώρα αποκαλυπτεται η γειτνίαση. Τι λέω; Ποια γειτνίαση, εδώ πρόκειται για συγκατοίκηση ακροδεξιών και φασιστοειδών μέσα στη Νέα Δημοκρατία».

-Γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων. Αλλά λύσε μου μια απορία. Τι δουλειά έχει ένας Ψαριανός με τον θείτσο τον κυρ Φώτη;
«Μα είμαι στην Αριστερά από το 1972. Την ευρωπαϊκή αριστερά. Του μακαρίτη Ενρίκο Μπερλινγκουέρ».
Πήρε ανάσα και όρμησε.
«Ναι, είμαι ευρωλιγούρης και μ’ αρέσει. Η Ευρώπη είναι μονόδρομος. Δηλαδή τι; Να καταλήξουμε Βουλγαρία του Ζιβκοφ και Ρουμανία του συντρόφου Τσαουσέσκου;
(he is right, που λένε κι οι Αμερικάνοι)
-Ναι αλλά το κόμμα σου (σ.σ.: εννοείται το ΚΚΕ Εσ.) τα είχε κάνει πλακάκια με τον Τσαουσέσκου.
«Ακριβώς αυτό. Ε, λοιπόν, επειδή είχα επισκεφτεί το τσαουσο_Βουκουρέστι, σε διαβεβαιώ ότι η χούντα του Παπαδόπουλου ήταν παράδεισος μπροστά σ’ αυτή την υπαρκτή σοσιαλιστική κόλαση».

Ο Συνασπισμός της σεξουαλικής αριστεράς

«Πριν από χρόνια είχα μιλήσει στον Τσίπρα. Ότι, αν θέλουμε να μετατραπούμε σε σοβαρό μεταρρυθμιστικό, κεντροαριστερό κόμμα, πρέπει να απαλλαγούμε απ’ αυτούς τους παράφρονες των 14 συνιστωσών. Πριν γκρεμίσουμε πρέπει να φτιάξουμε. Παράφρονες ιδεολογικά και πολιτικά. Κατά τα άλλα μπορεί να είναι μια χαρά παιδιά».
– Ποιούς εννοείς;
«Από τη Ρόζα μέχρι το ΚΕΑ, το ΚΟΕ και το ΜΕΑ. Όλοι αυτοί που μου κουνούσαν το δάχτυλο απειλητικά. Δηλαδή τι πάει να πει Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς; Έτσι αποκλείεις όσους δεν αυτοπροσδιορίζονται ριζοσπάστες. Σα να λες Συνασπισμός της Σεξουαλικής Αριστεράς».
– Αυτό θα μ’ άρεσε (πρόλαβα να ψελλίσω, έτσι για πλάκα, αλλά εκείνος συνέχισε. Και άρπαξε παραμάσχαλα τους πάντες και τα πάντα. Από τη Ναυμαχία στο Ναβαρίνο, τον Καποδίστρια, τους κοτζαμπάσηδες, όλους και όλα)
«Μία είναι η Αριστερά».
– Υπερβάλλεις. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει στην εξουσία κουμάντο θα κάνει ο Σταθάκης. Που μοιάζει με τον Στουρνάρα χωρίς γραβάτα.
«Πλάνη. Αν στρογγυλοκαθίσουν στον σβέρκο μας ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μας. Μακάρι να έκαναν κουμάντο, ο Σταθάκης και ο Δραγασάκης. Με τους οποίους, στα περισσότερα σημεία συμφωνώ. Τον τόνο τον δίνουν όλοι εκείνοι οι «παράφρονες», οι Στρατούληδες, οι Διαμαντόπουλοι. Που με όσους διαφωνούν τους χαρακτηρίζουν δωσίλογους, Τσολάκογλου, κατοχικούς κυβερνήτες. Άσε όλους εκείνους που προήλθαν από το βαθύ κράτος του ΠΑΣΟΚ».
-Δηλαδή σαν να πιστεύεις στον καλό καπιταλισμό. Μα το Ελληνιστάν είναι μόρφωμα, είναι σπάνια και αθεράπευτη ιδιαιτερότητα.
«Κι όμως, υπάρχει τρόπος ν’ αλλάξουμε. Αντί να νιαουρίζουμε στα κεραμύδια. Αντί να λέμε διάφορες παπαριές και να λαϊκίζουμε ασυστόλως. Ιστορικά, όπως αποδείχτηκε με τον Χίτλερ, ο λαϊκισμός είναι ο προθάλαμος του ναζισμού. Και εκείνος για τα δικαιώματα του προλεταριάτου αγωνιζόταν».
– Και τι φταίει; (Δεν περίμενε την ερώτηση, έβγαλε αιλουροειδώς από την κωλότσεπη την απάντηση).
«Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα. Στην Επανάσταση του ’21 δανειστήκαμε 600.000 λίρες. Εκ των οποίων στα ταμεία του Αγώνα κατέληξαν μόλις 150.000. Τις υπόλοιπες τις ροκάνισαν τα λαμόγια. Να το παραδεχτούμε. Όχι Ελλάς, αλλά Κατσαπλιαδιστάν.

Στο μεταξύ, ο χείμαρρος κατέβαινε ορμητικά με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Και εγώ έγραφα ασταμάτητα. Τέτοιο πράγμα πρώτη φορά στην καριέρα μου.

«Κι εμείς τι μάθαμε στα σχολεία; Παπαριές, μαλακίες και παραμύθια. Όπως ας πούμε το «κρυφό σχολειό». Όταν επί σουλτάνου είχαν ανοικοδομηθεί 160.000 εκκλησίες και μαναστήρια. Όταν η τρόικα Αγγλίας – Γαλλίας – Ρωσίας ίδρυσε το πρώτο ελληνικό κρατίδιο μετά τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου. Και όταν οι Μαυρομιχαλαίοι δολοφόνησαν τον πρώτο Κυβερνήτη επειδή τους απαγόρευσε να κατέχουν ως ιδιωτικό τους τσιφλίκι το τελωνείο της Μάνης. Έτσι απαλλαχθήκαμε από τον μεγάλο μεταρρυθμιστή, τον εγκέφαλο που έφτιαξε τα καντόνια της Ελβετίας. Επομένως, Κατσαπλιαδιστάν και πολύ μας πέφτει».

Για μια στιγμή πετάχτηκε προς νερού του. Τον ακολούθησα. Και αμφότεροι πέσαμε σε μία ακόμα ελληνική παράδοξη πρωτοτυπία. Πάνω στην πόρτα του WC ήταν τοποθετημένη μικρή πινακίδα που έγραφε «Ανοίγει με κωδικό». Για να κατουρήσεις πρέπει να ξέρεις το σύνθημα. Όπως με το κινητό, το λαπτοπ και το ΑΤΜ. Έλεος! Ακόμα και από την τουαλέτα κελαηδούσε.

«Να σ’το πω πιο ωμά. Καθόλου δε θα με πείραζε να είχαμε λίγη Νορβηγία και λίγη Δανία. Όμως μακρυά από τη Βενεζουέλα του Τσάβες, την Αργεντινή και τον Κιμ Γιονγκ Ουν της Β. Κορέας. Ξέχασες τότε που χαρακτηρίζατε τον Βιντέλα προοδευτικό δικτάτοτα».
– Τι να σου πω…Έχεις δίκιο. Όμως όλα αυτά τα εκτρώματα προκύπτουν από μια ακλόνητη αλήθεια.
«Για πες…»
– Τη χαμηλή συνειδητότητα. Ο άνθρωπος εξακολουθεί σήμερα να ζει στην εποχή της προϊστορίας του. Αιχμάλωτος των μικρών ή μεγάλων συμφερόντων του.

Η κουβέντα παραλίγο να εκτροχιαστεί. Άκουγα τον εαυτό μου να αμπελοφιλοσοφεί. Ευτυχώς ο χείμαρρος πήρε τη σκυτάλη και μας προσγείωσε.

«Ο χοντρός έχει δίκιο. Όλοι τα φάγαμε. Μόνο που ξέχασε να πει πόσα έφαγαν εκείνοι»
– Εγώ όμως δεν δανείστηκα και δεν έχω δικό μου διαμέρισμα.
«Κι εσύ έφαγες από τα δανεικά που έπαιρνε η εφημερίδα σου».
– Μ’ αυτή τη λογική όλοι ζούσαμε με δανεικά. Το ίδιο κι εσύ.
«Φυσικά. Γιατί ψέματα είναι ότι στο ραδιόφωνο παίρναμε λεφτά κάτω από το τραπέζι; Όμως, ψέματα είναι ότι η βουλευτική μου αποζημίωση είναι κάτι περισσότερο από έξι χιλιάρικα. Όποτε γουστάρεις έλα να σου δείξω τα παραστατικά. Λαμβάνω κάπου 4.500 το μήνα. Εκ των οποίων τις 2.500 πρέπει να τις καταθέτω στην τράπεζα για το στεγαστικό δάνειο 250.000 €».
– Τόσα πολλά;
«Βλακεία μου. Άσε που μ’ αυτά αγόρασα γραφεία και όχι σπίτι. Άσε που πρέπει να πληρώνω τη διατροφή της κόρης μου. Σχεδόν δεν μένει τίποτα».

Στον δρόμο προς τις καρέκλες και το τραπέζι συνέχισε ακάθεκτος.

«Για να καταλάβεις, θα σου πω το περιστατικό που συνέβη όταν πήγα στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας παρέα με τον Πάσχο Μανδραβέλη. Στη γωνία μας περίμεναν τα φασιστάκια του ΑΝΤΑΡΣΥΑ. «Θα φας κι εσύ κανα μπουκέτο», φώναζαν. «Φύγε από δω, παλιόπουστα, δωσίλογε, προδότη». Ποιοί ήταν όλοι αυτοί; Φυσικά, ανήψια μας. Σαρξ εκ της ιδεολογικής σαρκός μας. Προοδευτικοί άνθρωποι. Όπως αρκετοί καθηγητές και μπόλικοι φοιτητές. Σκέψου κάτι. Η Φινλανδία, ας πούμε, διατηρεί το ίδιο εκπαιδευτικό σύστημα από το 1962. Εδώ, στο Κατσαπλιαδιστάν, κάθε υπουργός αλλάζει το σύστημα στη διάρκεια της θητείας του τέσσερις, τουλάχιστον, φορές. Και άπαντες, στα λόγια, συμφωνούν ότι όλα τα δεινά οφείλονται στην υποβαθμισμένη Παιδεία».

Πήρε μικρή ανάσα και ακούνητος στην καρέκλα του, ως μικρός Βούδας, συνέχισε στο παρασύνθημα.

«Που καταλήγουν όλα αυτά; Στο γνωστό άλλοθι ότι για όλα μα όλα φταίνε πάντα οι ξένοι. Οι Άγγλοι για τον Όθωνα, οι Ρώσσοι για τον Εμφύλιο, οι Αμερικάνοι για τη χούντα, η Μέρκελ για τα μνημόνια. Πάντα κάποιοι γαμημένοι ξένοι. Που θέλουν να αρπάξουν τον Παρθενώνα, τις παραλίες μας, τα βουνά μας, τα οικόπεδα μας, τα σπίτια μας, τα χωράφια μας, τις γυναίκες μας, τα παιδιά μας, τα σκυλιά μας. Έτσι, από τη μια μεγαλώνουμε μέσα στο ψέμα. Ότι τάχα η Ελλάδα κέρδισε από μόνη της την ανεξαρτησία της. Από την άλλη βολευόμαστε με τον «ξένο εχθρό» που επιβουλεύεται την αυτονομία μας. Και κοντά σ’ όλα αυτά πορευόμαστε σαν υπνωτισμένοι στα ίδια και τα ίδια. Αρνούμενοι ν’ αλλάξουμε. Να συγχρονιστούμε με τις σημερινές απαιτήσεις. Παράδειγμα; Μα φυσικά η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη. Αντί να προχωρήσουμε στις μεταρρυθμίσεις, κόψαμε μισθούς, πριονίσαμε συντάξεις και επιδόματα. Γι’ αυτό έφυγε η ΔΗΜΑΡ.

Πήγα να αρθρώσω ένσταση του τύπου «μα, ο δικός σας υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Αντώνης Μανιτάκης δεν έκανε καμία μεταρρύθμιση. Λάθος μου. Ο χείμαρρος ασταμάτητος.

«Ακόμα και τώρα μισές οι μεταρρυθμίσεις. Με το σταγονόμετρο. Τα κλειστά επαγγέλματα παραμένουν κλειστά και οι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι ακλόνητοι. Δηλαδή τον ιδιωτικό υπάλληλο τον στέλνουν στην ανεργία αλλά τον Χ εφοριακό της Κοζάνης που είναι παιδεραστής τον διατηρούν στη θέση του. Τίποτα επί της ουσίας δεν άλλαξε. Ούτε με τον Γιώργο Παπανδρέου. Ούτε με την κυβέρνηση Παπαδήμου, ούτε με τον Σαμαρά και τον βενιζέλο. Κορυφή του παγόβουνου του Κατσαπλιαδιστάν είναι η Δικαιοσύνη. Μπορεί να έχεις αδειάσει τα ταμεία της εταιρείας ή κάποιας ποδοσφαιρικής ομάδς και να κυκλοφορείς ελεύθερος. Όμως τον φουκαρά για ένα κατοστάρικο τον χώνουν μέσα.Έτσι μπερδεύουμε τις βούρτσες με τις …λούτσες. Με απλά λόγια, είμαστε η Σομαλία της ευρωζώνης.

Έρωτας γύρω από μια νουγκατίνα

Η ώρα είχε περάσει. Ο ήλιος χλωμός. Το άγχος μεγάλο. Πρέπει να προλάβω και να γράψω. Η εφημερίδα περίμενε. Εκείνος, ως γρήγορος Γρηγόρης, έτρεχε. Μαραθωνοδρόμος ο τύπος.

«Κι εμείς ως λαός και κοινωνία τι κάνουμε; Μαλακιζόμαστε! Πιστεύοντας ότι είμαστε αυθεντικοί επίγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Όταν ο Περικλής έφτιαχνε τον Παρθενώνα οι Ευρωπαίοι έτρωγαν βελανίδια. Τρίχες κατσαρές. Τώρα εκείνοι φτιάχνουν Παρθενώνες κι εμείς τρώμε βελανίδια.. Άρπα την, κουφιοκεφαλάκη Ελληνάρα. Αμφιβάλλω αν κάποιος μαθητής έχει ακούσει τα ονόματα Ηράκλειτος και Επίκουρος. Άσε που η Ελληνορθοδοξία είχε απαγορεύσει τον Επίκουρο, επειδή λέει το «λάθρα βιώσας» σημαίνει λουφαδόρος. Άσχετοι και αγράμματοι. «Λάθρα βιώσας» πάει να πει αυτός που περνάει απαρατήρητος. Ο σεμνός και διακριτικός».
– Και η λύση;
«Πρέπει να τα φτιάξουμε όλα από την αρχή. Και όποιος φωνάζει «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» είναι τουλάχιστον εχθρός του εαυτού του. Ανιστόρητος. Γι’ αυτό το μπουρδέλο φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν και εκτελέστηκαν χιλιάδες αγωνιστές. Μαλάκα μου αριστερούλη. Ας γίνει μπουρδέλο, αλλά τουλάχιστον καλύτερο και με καλύτερες πουτάνες.

Θα συνέχιζε. Αν δεν τον έκοβα. Φραγή υποχρεωτική. Είχε ξεπεράσει κάθε χρονικό όριο. Τον χαιρέτησα. Και τον είδα να φωτογραφίζεται κάτω από μια γλυπτική σύνθεση. Ένας άντρας και μια γυναίκα. Καθώς έφευγα ρώτησα κάποιον γέροντα. Το όνομα του Βασίλης Βάρσος. «Της τρίτης γενιάς των Βάρσων», είπε. «Υπάρχει και πέμπτη με τα εγγόνια μου», πρόσθεσε. Φτυστός ο παππούς μου, ο Γρηγόρης Καπατσώρης. Τον ρώτησα για το γλυπτό. «Είναι έργο του Σαράντη Καραβούζη. Τοποθετήθηκε εκεί στον κήπο πριν από είκοσι χρόνια. Εμπνευσμένο από τα ζευγαράκια που με μια νουγκατίνα τα φτιάχνανε. Άλλα χρόνια». Καθώς έβγαινα με αγκάλιασε η θαλπωρή του βραδινού ανοιξιάτικου αέρα. Και έτσι λυτρώθηκα. Με τη σκέψη «οι κυβερνήσεις πέφτουνε, ο έρωτας μένει!».