Δανία του Νότου είπαμε, όχι Δάνεια

Η χώρα είναι εδώ και πολύ καιρό όχι μόνο σε επικίνδυνη περιδίνηση, αλλά και βουτηγμένη σ΄ένα δύσοσμο βούρκο.
«Χορεύοντας στην παρακμή», κατά το χθεσινό εύστοχο πρωτοσέλιδο.
Περισσότερο και από την οικονομία, η Ελλάδα περνά μια μεγάλη θεσμική και ηθική κρίση, που θα χρειαστεί πολλά χρόνια για να ξεπεραστεί.
Τα όσα ζούμε τις τελευταίες εβδομάδες, με κεντρικούς πρωταγωνιστές υπουργούς και πρωτίστως τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, δεν έχουν προηγούμενο.
Είναι η πρώτη φορά στα χρονικά όπου ένας εν ενεργεία υπουργός συνομιλεί με έναν καταδικασμένο ισοβίτη και φαίνεται να κινεί τα νήματα σε μια τόσο δυσώδη υπόθεση.
Είναι η πρώτη φορά που έχουμε ένα μπαράζ επιθέσεων στη Δικαιοσύνη, ακόμα κι από τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Εν προκειμένω, δεν μιλάμε για επιχειρηματικά συμφέροντα που ανταγωνίζονται, όπως ψευδώς λέει η κυβέρνηση, αλλά για προσπάθεια με προφανή πολιτική στόχευση:
Τον έλεγχο των πάντων.
Κάποιοι λένε και την επιδίωξη αλλαγής καθεστώτος, κι αν όχι ως εκεί, σίγουρα την διατήρηση παντί τρόπω του ΣΥΡΙΖΑΝΕΞΕΛ στην εξουσία.
Το μπαλάκι της ευθύνης είναι στα χέρια του πρωθυπουργού.
Πριν από λίγες εβδομάδες, μόλις, δηλαδή, αποκαλύφθηκαν οι συνομιλίες του κ. Καμμένου με τον κ. Ισοβίτη, ο πρωθυπουργός είχε μια χρυσή ευκαιρία. Να απαλλαγεί από το ακροδεξιό του σομπρέρο.
Αντι γι΄αυτό έχει σφιχταγκαλιαστεί με τον κ. Καμμένο -αν και υπέρβαρο τον έχει πάρει στην πλάτη.
Έχουν περάσει τόσες εβδομάδες και ακόμα δεν έχει απαντήσει ο πρωθυπουργός αν γνώριζε για τις συνομιλίες του κ. Καμμένου με τον κ. Ισοβίτη.
Είναι πλέον κομβικό το ερώτημα, διότι από την απάντησή του θα καταλάβουμε πολλά.
Μόνο τυχαίο, συνεπώς, δεν είναι το γεγονός ότι συνειδητά ο κ. Τσίπρας αποφεύγει να δώσει σαφείς απαντήσεις και πετά την μπάλα στην κερκίδα: Siemens, Ντυνάν, Παπαντωνίου κλπ.
Το φαινόμενο των Συριζανεξελ, του εθνολαικισμού με ολίγον από μαφία, είναι πρωτοφανές, στα πολιτικά χρονικά.
Η ελληνική κοινωνία διακατέχεται από οργή αλλά και αμηχανία.
Η λουμπενοποίηση και η φτωχοποίηση είναι τέτοια, που πολλοί άνθρωποι θέλουν να περιμένουν το καινούργιο παραμύθι.
Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τελευταίες ποιοτικές έρευνες, το μεγάλο πρόβλημα φαίνεται να είναι ότι η απουσιάζει η συζήτηση για το τώρα και το αύριο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, επειδή ακριβώς δεν έχει τίποτα να πει πια, του τέλειωσαν τα φούμαρα, μεθοδεύει μαιμού εξεταστικές δια πάσα νόσο.
Εδώ έγκειται η δική μας ευθύνη.
Το Ποτάμι από τη γέννησή του –υβριζόμενο με λύσσα, λοιδωρούμενο, συκοφαντούμενο- αν κατάφερε κάτι είναι να μιλήσει καθαρά και με κάθε ειλικρίνεια για την πολιτική ζωή. Είναι το μόνο κόμμα που δεν έχει υποσχεθεί φούμαρα, δεν έχει κοροϊδέψει τους πολίτες, πρότεινε λύσεις και συναινέσεις.
Ακριβώς γι’ αυτό, τώρα πρέπει να συνεχίσει πιο δυνατά, πρέπει να βγούμε πιο δυναμικά μπροστά. Να πούμε την αλήθεια πάλι, να προτείνουμε τις λύσεις, ξανά και ξανά, κι ακόμα πιο δυνατά. Και, κυρίως, όχι μόνοι τώρα πια.
Να μιλήσουμε καθαρά, πάντα απέναντι στον λαικισμό και στις «πελατείες»,
για ιστορικές αλλαγές στο Δημόσιο, στην Παιδεία, στην Υγεία, στους Θεσμούς.
Να μιλήσουμε καθαρά για αξιολόγηση,
για συγχωνευση ή κατάργηση εκατοντάδων σπάταλων οργανισμών,
για απολύσεις επίορκων, καταχραστών, πλαστογράφων κλπ στο -σπάταλο και αναποτελεσματικό- Δημόσιο.
Για ελεύθερα μη κρατικά Πανεπιστήμια.
Για επίσπευση αποκρατικοποιήσεων.
Για την ενίσχυση του fast track με κίνητρα για επενδύσεις.
Για Ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης, καθαριότητας κλπ, στην αυτοδιοίκηση και στις Υπηρεσίες. Για τις διακριτές και ειλικρινείς σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας.
Για την συνταγματική αναθεώρηση.
Για την θεσμική θωράκιση του κράτους.
Αυτά –κι άλλα- πρέπει να αποτελέσουν την ατζέντα των συζητήσεων, για την ανασυγκρότηση σε νέα βάση του μεσαίου προοδευτικού χώρου, του ριζοσπαστικού κέντρου, της σοσιαλδημοκρατίας.
Και να επιδιώξουμε, βέβαια, και την ευρύτερη συνεργασία ό λ ω ν των φιλοευρωπαικών, μεταρρυθμιστικών δυνάμεων της χώρας.
Διόλου δεν πρέπει να μας απασχολεί αν τα προαναφερθέντα θεωρούνται δεξιές ή αριστερές προτάσεις. Πρέπει να είμαστε πεπεισμένοι όμως ότι αποτελούν προϋποθέσεις για να βγει η χώρα από το δύσοσμο έλος που μας έχουν ρίξει οι Συριζανεξελ
-οι τσιπροκαμένοι, όπως θα έλεγαν κι οι ίδιοι.
Και πρέπει να προχωρήσουμε γρήγορα, τ ώ ρ α, για να καταφέρουμε να έχουμε μια κανονική ευρωπαική χώρα. Δανία του νότου, κάποιοι έλεγαν, όχι Δάνεια.
Εχουμε χάσει πολλά χρόνια ήδη και πετάξαμε με τα βουνά των σκουπιδιών μας και τα τελευταία δυόμισι.
(ΤΑ ΝΕΑ – Σαβ. 8 Ιουλιου 2017)