ΕΠΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ 30/1/2009

Κύριε Υπουργέ, επισκεφθήκαμε σχεδόν όλα τα μπλόκα και στη νότια και στη βόρεια Ελλάδα και στην Κρήτη και στην Πελοπόννησο παντού. Καταθέσαμε αυτήν την επερώτηση σε ανύποπτο χρόνο, σε μια χρονική στιγμή που τίποτε δεν έδειχνε ότι θα υπάρξουν αυτές οι κινητοποιήσεις σ’ αυτό το βαθμό που υπήρξαν, γιατί και αν τελειώσουν τώρα, θα ξαναρχίσουν του χρόνου την ίδια εποχή.
Ξέρετε, έχουμε μπει σε μια τελείως διαφορετική φάση απ’ ό,τι είχαμε συνηθίσει. Σ’ όλα τα μπλόκα των αγροτών και στο Κάστρο και στην Αλαμάνα και στο Δομοκό και στον Αστακό και στη Γέφυρα του Εύηνου και στον Ισθμό όλοι οι αγρότες έλεγαν «Δεν θέλουμε λεφτά. Δεν θέλουμε. Και 500 να είναι και 800 να είναι και 1.200 να είναι και 1.500 να είναι, ό,τι και να μας δώσετε, είτε ως δάνεια είτε ως επιχορηγήσεις είτε ως ενισχύσεις είτε ως αποζημιώσεις, πάλι του χρόνου θα είμαστε στο δρόμο».

Γιατί; Είχαν μεγάλα πανό σ’ όλα τα μπλόκα που έλεγαν: «Θέλουμε αγροτική πολιτική, θέλουμε στρατηγική και σχεδιασμό». Το έχουν καταλάβει και το ξέρουν. Έλεγαν: «Θέλουμε να μας πείτε τι να κάνουμε. Είμαστε προσδεδεμένοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν θέλουν το λάδι μας, γιατί έχουν από την Ισπανία. Δεν θέλουν τα κρασιά μας, γιατί έχουν από τη Γαλλία. Δεν θέλουν το βαμβάκι, γιατί παίρνουν από την Τυνησία ή από την Αίγυπτο. Τι θέλετε να βάλουμε; Να σπείρουμε φωτοβολταϊκά, να πουλάμε ρεύμα; Να το κάνουμε. Να βάλουμε σόγια, φρούτα; Τι θέλετε; Θέλουμε σχεδιασμό. Το να μας ενισχύσετε τώρα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο δεν δίνει λύση. Θέλουμε σχεδιασμό και στρατηγική».
Τα λένε αγρότες τριάντα και τριάντα πέντε χρονών, με internet, με laptop, μορφωμένοι, με σπουδές ακόμα και στο εξωτερικό. Δεν είναι πια η εποχή των «κοκκινούληδων», των «γαλαζούληδων», των «πρασινούληδων» ή των «ροζούληδων». Είναι μία άλλη εποχή. Έχουμε μπει σε μία διαφορετική φάση, σε διαφορετική κατάσταση. Είναι άνθρωποι, οι οποίοι δεν είναι τόσο προσδεδεμένοι στα κομματικά παραμάγαζα και στους ανθυποσυνεταιρισμούς με τις χρωματικές ετικέτες και τις ταμπελίτσες στην είσοδο των συνεργείων τρακτέρ.
Δεν μπορούμε πια ούτε να ξεφουσκώνουμε τα λάστιχα, ούτε να πηδάμε με λάβαρα ως Αντιπολίτευση πάνω στα τρακτέρ και να σπεκουλάρουμε εις βάρος της τρέχουσας πολιτικής, της εν ενεργεία και εν δυνάμει Κυβέρνησης. Έχουν αλλάξει τα πράγματα και έχουν στενέψει τα περάσματα, όπως λέει ο ποιητής. Ακόμα και αν ανοίξουν τα περάσματα στις Αλαμάνες, στους Ισθμούς και στις Νίκαιες, τα περάσματα συνολικά έχουν στενέψει, γιατί ο αγρότης δεν έχει όραμα, δεν έχει μία προοπτική και ένα έδαφος να καλλιεργήσει και προτάσεις για το τι θα κάνει.
Πιστεύει η Κυβέρνηση ότι θα λυνόταν το πρόβλημα των αγροτών ή ότι θα το λύσει μ’ αυτήν τη χορήγηση των 300 που έγιναν 500 και που έτσι και αλλιώς είχαν προϋπολογιστεί.
Όμως, δεν περιμέναμε, δεν περιμένατε να βρείτε απέναντί σας αυτούς τους νέους ανθρώπους, που έχουν γνώσεις και ξέρουν και δεν «τσιμπάνε» με τα καθρεφτάκια, με τα δώρα, με τις επιχορηγήσεις. Υπήρχαν άνθρωποι που είπαν ότι «όσα θα μας δώσουν μπορεί να τα φάμε και να τα σπαταλήσουμε και εκτός παραγωγής, όπως το έχουμε ξανακάνει». Κάνουν και σκληρή αυτοκριτική. Ξέρουν πολύ καλά τι λένε, ξέρουν πολύ καλά ότι δεν έχουν προοπτική να ζήσουν και θέλουν ένα σχεδιασμό. Οι άνθρωποι αυτοί ζητούν σχέδιο, απαντήσεις σε διαρθρωτικά ζητήματα, σχεδιασμό αγροτικής πολιτικής. Το έγραφαν όλα τα πανό με μπλε, κόκκινα, πράσινα και κίτρινα γράμματα. Ξέρουν, αλλά δεν «τσιμπάνε» δολώματα. Έχουν «τσιμπήσει», έχουν καταλάβει το νόημα.
Η Ελλάδα είναι μία χώρα με μεγάλη παράδοση στην αγροτική παραγωγή, μια μεσογειακή χώρα που παράγει μεσογειακά προϊόντα, που σχεδόν μόνο εδώ μπορούν να γίνουν τόσο καλά ή σ’ άλλες μεσογειακές χώρες.
Όμως, από τα προϊόντα μας ούτε η ελληνική φέτα είναι γνωστή και δεν υπάρχει πουθενά, ούτε τα κρασιά μας είναι γνωστά και δεν υπάρχουν πουθενά, ούτε τα λάδια μας. Παίρνουν τις ελιές, τις συσκευάζουν στην Ιταλία και τις πουλάνε ως ιταλικό λάδι. Εδώ δεν έχουμε δώσει λύσεις, ούτε ακόμη και για το ελληνικό τσίπουρο. Είναι γεμάτες οι κάβες με ιταλικές ή πορτογαλικές γκράπες και δεν υπάρχει καθιερωμένο και κατοχυρωμένο ένα εθνικό προϊόν, ένα ούζο, ένα κρασί, ένα λάδι, κάτι, οτιδήποτε. Να τα ξηλώσουμε όλα, να γεμίσουμε τους κάμπους φωτοβολταϊκά με τον υπέροχο ήλιο και να πουλάμε ήλιο, ενέργεια σ’ όλη την Ευρώπη. Κάτι να κάνουμε, αυτό θέλουν οι άνθρωποι. Να τους πείτε τι θα κάνουν. Δεν θέλουν ούτε 100, ούτε 500, ούτε 1.500, γιατί του χρόνου θα είναι πάλι στους δρόμους.
Συνεπώς υπάρχουν χώροι και τρόποι, για να καθοριστεί και να σχεδιαστεί μία πολιτική, σχετικά με το τι θα κάνουν αυτοί οι άνθρωποι για να μην εγκαταλείψουν την επαρχία. Υπάρχουν τριάντα χρονών άνθρωποι, των οποίων είναι επιλογή τους. Είναι δική μας επιλογή, λένε, να μείνουμε εδώ, για να κρατήσουμε την επαρχία, την περιφέρεια, τα χωριά μας, τα χωράφια των δικών μας. Και ξέρετε, οι καλλιέργειες, τα χωράφια και ο κλήρος στην Ελλάδα δεν είναι πεντακόσια στρέμματα ή δύο χιλιάδες και πέντε χιλιάδες στρέμματα, όπως είναι σ’ όλη την Ευρώπη, αλλά είναι είκοσι ή τριάντα ή σαράντα στρέμματα. Πρέπει να τους πείτε τι θα κάνουν. Αυτό είναι το πρόβλημα και αυτής της Κυβέρνησης και της επόμενης. Εάν δεν το λύσετε αυτό, θα είναι πάλι στους δρόμους πολύ σύντομα.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *