Η γενιά που ήθελε ρήξη με το κατεστημένο, έκανε ρήξη με τη λογική

Συνέντευξη στον ρ/σ ΒΗΜΑ FM και στην εκπομπή των δημοσιογράφων Νότη Παπαδόπουλου και Δημήτρη Καμπουράκη. 07.09.2016

Διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη:
-Στην τηλεφωνική μας γραμμή έχουμε τον φίλο Γρηγόρη Ψαριανό, βουλευτή στη Β΄ Αθήνας με το ΠΟΤΑΜΙ. Καλημέρα.
ΓΡ.Ψ: “Γεια σας και καλό Φθινόπωρο.”
-Γεια σου Γρηγόρη, επίσης.
ΓΡ.Ψ: “Με θυμηθήκατε τώρα με τον μακαθρισμό;”
-Όχι, έτυχε. Μα τι γίνεται; Πάτε να τα διαλύσετε τα πράγματα;
ΓΡ.Ψ: “Για ποια πράγματα;”
-Πάμε για ναυάγιο, λέει, στην ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς. Αυτά διαβάζω.
ΓΡ.Ψ: “Δεν ξέρω τώρα τις τελευταίες λεπτομέρειες, τα χθεσινά. Αλλά μέχρι τώρα πήγαινε καλά το πράγμα. Δεν μ’ αρέσει να κάνω προφητείες ή προβλέψεις, αλλά από την αρχή είχε κάποια θεματάκια. Προφανώς είναι οι ηγετικές επιθυμίες και επιδιώξεις και της Φώφης και του Σταύρου, είναι και κάποια άλλα; Δεν ξέρω. Δεν θα έπρεπε να γίνονται αυτά τα πράγματα, για να το καταλήξω με λίγα λόγια.”
-Δεν θα έπρεπε να γίνονται αυτά τα πράγματα γιατί εάν δεν υπάρχει ο χώρος, θα σου πω εγώ πού θα βρίσκεται ο αρχηγός.
ΓΡ.Ψ: “Δεν είναι σωστά πράγματα αυτά, ούτε για την ώρα αυτή είναι οι δυσκολίες και τα προσκόμματα. Δηλαδή Παρασκευή μπορείς; Σάββατο μπορείς; δεν είναι σοβαρά πράγματα σε αυτή τη φάση που είναι η χώρα. Κι όταν ο χώρος αυτός είναι κατακερματισμένος κι όταν οδηγούμαστε σε έναν νέο δικομματισμό. Ανεξάρτητα από το εάν μπαίνει κάποιος σ’ ένα δίλλημα αν θέλει Τσίπρα ή Μητσοτάκη.”
-Πολύς κόσμος δεν θέλει κανένα από τα δύο. Είδαμε τη δημοσκόπηση σου ΣΚΑΪ που ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που λέει: τώρα τι θα ψηφίσω;
ΓΡ.Ψ: “Μα αυτό το ποσοστό μετριέται λίγο τώρα. Αν το βάλεις σήμερα 20, 25 ή 30, είναι λίγο. Είναι πολύ περισσότερο. Αυτό ήταν πάντα πλειοψηφικό ρεύμα. Ήταν ο χώρος ο οποίος αφορά και αναφέρεται στο πρώτο κόμμα της χώρας. Είναι το πρώτο κόμμα, είναι 45 τοις εκατό. Τελεία. Και τώρα, αυτές τις μέρες, που μιλάμε σ’ αυτή την κατάσταση, μετά από επτά χρόνια κρίσης, με χώρες που μπήκανε μετά από μας στα Μνημόνια και τώρα έχουνε βγει τώρα εδώ και χρόνια. Και η Κύπρος και η Ιρλανδία και η Πορτογαλλία, τάχουμε ξαναπει αυτά. Κι εμείς ταλαιπωρούμαστε τώρα μετά από μια… χούντα κρίσης, μια 7ετία σ’ αυτό το χάλι, με μια πρώτη φορά αριστερά που είναι ψεκασμένη αριστερά και είναι η αθλιότερη κυβέρνηση όλων των εποχών στη χώρα. Και το λέω συγκλονισμένος κι ως προερχόμενος από κει. Δεν βρίσκω λόγια. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ ποτέ τέτοιο χάλι, τέτοια αθλιότητα. Μα να μην έχεις μία ελπίδα για ευρωπαϊκή, προοδευτική λύση; Για να γίνει δηλαδή η πατρίδα σου μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα; Αυτό είναι το ζητούμενο. Και αυτό δεν είναι θέμα κεντροαριστεράς. Δεν είναι μόνο η κεντροαριστερά. Δεν αρκεί να πούμε ότι αναζητάται η κεντροαριστερά. Αναζητάται η ανασύνταξη ενός μεσαίου χώρου, ο οποίος είναι πλειοψηφικός στην Ελλάδα και το αίτημά του είναι να γίνει η πατρίδα του μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Να μην είναι Κατσαπλιαδιστάν.”
-Γρηγορη, ξέρεις πόσους έχω ακούσει που βρίσκονται συνειδητά στο μεσαίο χώρο και που ψήφισαν κάποιον εκπρόσωπό του και τώρα, βλέποντας όλα αυτά, είναι στη φάση που λένε «θα πάω να ψηφίσω Κυριάκο για να φύγουνε, και μετά βλέπουμε;»
ΓΡ.Ψ: “Εγώ ξέρω εκατό τέτοιους. Και προερχόμενους από την Αριστερά. Όχι εκατό που ήταν νεοδημοκράτες ή που οι παππούδες τους ήταν ΕΡΕ ή ξέρω γω… ταγματασφαλίτες. Και δεν το λέω με κανένα υπονοούμενο. Λέω ότι είχαν αναφορά στον ξένο συνολικά χώρο της δεξιάς. Στον οποίο συμπεριλαμβάνεται και ένας χώρος που θα λέγαμε μία ευρωπαϊκή κεντροδεξιά. Είναι και αυτοί το ζητούμενο. Εμένα μ’ ενδιαφέρει και αυτός ο χώρος. Γιατί, το λέω για εκατοστή φορά, το λέω εδώ και τέσσερα πέντε χρόνια, εγώ θέλω να γίνει η χώρα μου μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Αυτό είναι το πρώτο. Δεν μ’ ενδιαφέρει εμένα ούτε ο σοσιαλισμός, ούτε ο νεοφιλελευθερισμός. Δεν μ’ ενδιαφέρει εάν θα είναι κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά. Με ενδιαφέρει να είναι ένας φορέας, ένας χώρος που θα μπορεί να συνταχθεί ή να ανασυνταχθεί εάν υπήρξε ποτέ, που θα είναι απέναντι από τους νταλαβεριτζήδες και τους κατσαπλιαδιστές. Δεν είναι μόνο «ψεκασμένοι» και καμένοι. Είναι και καραμανλικοί. Γιατί αν τραβάμε μια διαχωριστική γραμμή, για μένα αυτή είναι: αυτοί που θέλουν να μοιάζουμε με ευρωπαϊκή χώρα κι αυτοί που θέλουν να μείνουμε μια χώρα νταλαβεριτζήδων. Με αυθαίρετα, με μπαζωμένα ρέματα, με πολεοδομίες που λαδώνονται. Με αυτή την παιδεία, τα χειρότερα του κόσμου! Έδειχνα μέσα στην Επιτροπή Μορφωτικών της Βουλής, πανεπιστήμια από το Ουζμπεκιστάν, από την Μπουργκίνα Φάσοα, από την Μποτσουάνα και τα πανεπιστήμια τα δικά μας: το ΠΑ.ΠΕΙ του Πειραιά, από το οποίο τέλειωσα, την παλιά Εμπορική, το Οικονομικό Αθηνών, το Καποδιστριακό, το Δημοκρίτειο στη Θράκη, το Αριστοτέλειο στη Θες/νίκη. Βάλτε τις φωτογραφίες αυτές δίπλα να τις δείτε. Που το ένα είναι Πανεπιστήμιο σαν Μουσείο, ντρέπεσαι να μπεις μέσα και το άλλο είναι κωλοχανείο.”
-Εντάξει, αλλά τώρα ρε Γρηγόρη, θα σου τα πω κι εσένα: δηλαδή τον καιρό που ήσουν εσύ στο ΠΑΠΕΙ και τόχες κάνει κωλοχανείο κι εσύ, ήταν άλλοι καιροί. Τώρα το θες σαν χειρουργείο.
ΓΡ.Ψ: “Αυτά που κάναμε εμείς τα κάναμε επί Χούντας. Γιατί εγώ τότε ήμουν. Μπήκα το ’72 και βγήκα το ’76. Και ήταν τότε Βιομηχανική Πειραιά.”
-Πάμε πίσω εν πάσει περιπτώσει, αντί να πάμε μπροστά.
ΓΡ.Ψ: “Δυστυχώς, η γενιά μας της αμφισβήτησης , του προοδευτικού ανθρώπου που θέλει να κάνει ρήξη με τα κατεστημένα κλπ, έκανε μία ρήξη και με τη λογική στο τέλος. Και γέννησε καθηγητές, δασκάλους και καθηγητές πανεπιστημίων που είναι, ας μην τους χαρακτηρίσω. Και που διαμόρφωσαν μία γενιά μαθητών, φοιτητών, νέων επιστημόνων και ανθρώπων που, πέρα από το εάν είναι ή δεν είναι μορφωμένοι – κι εγώ πιστεύω πως υπάρχουν καλά αποτελέσματα στο επίπεδο της μόρφωσης στα πανεπιστήμιά μας κι ότι βγάζουν καλούς απόφοιτους και σ’ ένα μεγάλο βαθμό καλύτερους από άλλες χώρες – αλλά όλο το υπόλοιπο, η διάρθρωση κλπ και όλη η συζήτηση που γίνεται γύρω από την παιδεία, πχ στην Επιτροπή Μορφωτικών και στη Βουλή: δεν γίνεται ποτέ συζήτηση για το περιεχόμενο των μαθημάτων, αλλά γίνεται συζήτηση για τα εργασιακά δικαιώματα, τις απολαβές και τα προνόμια, με εισαγωγικά ή χωρίς, των καθηγητών. Της ΟΛΜΕ, της ΠΟΣΔΕΠ, των συνδικάτων.”
-Αλήθεια είναι αυτό.
ΓΡ.Ψ: “Συνδικαλιστικά αιτήματα. Κι ο Φίλης τώρα, αυτά που πάει να μαγειρέψει, πάλι προς τα εκεί είναι. Άσε που κατάργησε τα Συμβούλια, που ήρθαν απ’ έξω άνθρωποι εξαιρετικοί.”
-Να μας δώσουν τα φώτα τους. Και τώρα φεύγουν.
ΓΡ.Ψ: “Κορυφαίοι καθηγητές απ’ όλο τον κόσμο, σχεδόν αμισθί. Και εδώ πέρα τους διώχνουμε, τους πετάμε έξω. Για να βάλουμε μπροστά τους νταλαβεριτζήδες της αριστεράς και της προόδου.”
-Μα είπε πως είναι επαρχιωτισμός αυτό. Τι έχει να μας πει το Γέηλ και το ΜΙΤ ρε συ Γρηγόρη… κατάλαβες; Για τις άδειες; Πες μας κάτι για τις άδειες τώρα. Έχεις κανένα θέμα ή θεωρείς ότι τακτοποιήθηκε;
ΓΡ.Ψ: “Κοίταξε, εγώ τη δικιά μου την τακτοποίησα.

Μα μιλάμε τώρα για Σοβιετία. Μεταξύ Σοβιετίας και παλιού Ουζμπεκιστάν. Δηλαδή, αυτό το πράγμα δεν γίνεται. Δεν το χωράει το μυαλό σου, ότι άνθρωποι αριστεροί που αγωνίστηκαν για την πολυφωνία.”
-Καλά ξέρεις πόσους έχω ακούσει να λένε «α ρε παλιο… καλά σας κάναν και σας κλείσανε».
ΓΡ.Ψ: “Κοίτα, δεν είναι ότι το προηγούμενο ήταν καλό. Δεν ήταν ωραίο. Κι αυτοί που ήταν στο ΜΕΓΚΑ το ξέρανε, κι αυτοί που ήταν στον ΑΝΤΕΝΝΑ κι αυτοί που ήταν στα ραδιόφωνα. Κι αυτοί που ήταν στην ΕΡΤ το ξέρουνε.”
-Όχι, όχι, αυτοί που ήταν στην ΕΡΤ δεν ξέρουν τίποτα!
ΓΡ.Ψ: “Μην το χοντρύνω τώρα! Έκανα μια ερώτηση προχθές σε κάποιον: Ρε συ, αυτοί που σκίζαν τα βρακιά τους για το μαύρο της ΕΡΤ, το κάπνισαν όλο;”
-Εντάξει, τώρα θα μας πιάσει το Ραδιοτηλεοπτικό, που δεν υπάρχει, και θα μας κλείσουν μέσα!
ΓΡ.Ψ: “Ας βγει το ΕΣΡ και ας μας πιάσει.Αυτό το πράγμα που γίνεται είναι ντροπή για την αριστερά. Με θλίβει και με συνθλίβει και ως προερχόμενο από αυτό τον χώρο. Επειδή ξευτιλίζει αυτό τον χώρο. Που στην Ελλάδα γεννούσε ως τώρα τα καλύτερα λουλούδια.”
-Γρηγόρη, κλείνοντας, να σου θυμίσω μια φράση του Κάρολου Κουν: Λένε, πως δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τον βλάκα. Κι όμως! Αυτό θα το καταλάβετε όταν θα εμφανιστεί στην παρέα ο βλάκας με άποψη.
ΓΡ.Ψ: “Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα. Είναι μια απελπισία. Εκτός από το ότι η βλακεία είναι ανίκητη, είναι κι αυτή η απελπισία ότι έχεις μπροστά σου, στην εξουσία, μια αριστερά από την οποία προέρχεσαι και η οποία είναι ό,τι αθλιότερο έχεις συναντήσει. Και δεν τα λέω με φανατισμό, τα λέω με τρόμο.”
-Έχει ένα άρθρο σήμερα η ΑΥΓΗ στο οπισθόφυλλο του Φοίβου Κλαυδιανού. Που, αφού εξηγεί πως όλα αυτά με τα ΜΜΕ έπρεπε να γίνουνε κλπ κλπ, αλλά, λέει, να προσέξει ο ΣΥΡΙΖΑ, να προσέξει η κυβέρνηση, να μην αρχίσει τα πίτσι πίτσι με τους μεγαλοπαράγοντες γιατί λέει «προτιμάμε να συνεχίσουμε να βλέπουμε τους ισχυρούς να προσέρχονται με τα γεμάτα σώβρακα βαλιτσάκια τους σε διαφανείς και νόμιμους διαγωνισμούς πειθαρχημένα και σεμνά, παρά ν’ αρχίσουν να συνομιλούν με κυβερνητικά στελέχη σε σκοτεινές συναντήσεις»!
ΓΡ.Ψ: “Αυτές οι σκοτεινές συναντήσεις ως τώρα, έχουν γίνει και πενήντα φορές! Τώρα, στις μέρες μας.
Καλό φθινόπωρο και καλά ξεμπερδέματα!”