Οι πολιτικοί δεν έπεσαν απ’ τον ουρανό ούτε απ΄ τα ψεκαστικά

Συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό «ΕΝΑ» – Καβάλα
23.05.2015

Για πολλοστή φορά έρχομαι στην Καβάλα. Ξεκίνησα να έρχομαι ως μαθητής, και κατέληξα, με την καλή έννοια, να έρχομαι ως βουλευτής. Θέλω να πω ότι, η απόσταση ανάμεσα στον μαθητή και στον βουλευτή, στον άνθρωπο που ασχολείται με τα κοινά στην κεντρική πολιτική σκηνή και στο παιδί που πηγαίνει να μάθει την αλφαβήτα στην πρώτη τάξη του δημοτικού ή στο προνήπιο, δεν είναι μεγάλη. Κι αυτή η απόσταση, αυτός ο χώρος της ανθρώπινης ζωής, είναι ένα ελαχιστότατο κλάσμα του δευτερολέπτου σε σχέση με την ιστορία μας, με το χώρο που ζούμε.
Αυτό που πρώτα απ’ όλα πρέπει τώρα να πω, είναι ότι μιλώντας στην Καβάλα, μιλάω στην Ελλάδα. Τα προβλήματα της Καβάλας είναι ένα ακριβές αντίγραφο των προβλημάτων της χώρας. Τα προβλήματα που έχει ένα μικρό χωριό που έχει μπαζώσει τα ρέματά του, που έχει υπερβεί τις άδειες της πολεοδομίας για να κάνει «πανωσηκώματα» και παράνομες προεκτάσεις στο παράνομο οίκημα, στο παράνομα καταπατηθέν οικόπεδο, αυτό το πρόβλημα είναι ακριβές αντίγραφο του προβλήματος που έχει η χώρα.
Η Ελλάδα δεν είναι μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Είναι μία χώρα τριτοκοσμικού τύπου, με μία δομή στην οργάνωση και στην οικονομία της σοβιετικού τύπου κάπως. Πολλοί το έχουν πει απολυτοποιημένο αυτό. Αλλά δεν είναι μακριά από την πραγματικότητα. Δηλαδή να πεις ότι είμαστε μία σοβιετικού τύπου τριτοκοσμική κοινοβουλευτική δημοκρατία, αλλά όχι ακριβώς δημοκρατία. Ούτε και ακριβώς κοινοβουλευτική. Γιατί, στην ελληνική δημοκρατία, κάποια στιγμή, τα κόμματα που ήταν στην αντιπολίτευση σχεδόν δεν έβγαζαν έδρες. Κάποια άλλη στιγμή, ένα κόμμα που έπαιρνε 19% κι ήταν πρώτο κόμμα, σχεδόν έπαιρνε πλειοψηφία στη Βουλή. Σχεδόν. Ή έπαιρνε μακράν περισσότερο από το 19% στις έδρες της Βουλής.
Έχουν αλλάξει τα εκλογικά συστήματα και τα «κόλπα» στη χώρα μας, πάρα πολλές φορές. Όμως, το βασικό κόλπο, είναι ο πελατειασμός, το πελατειακό, δηλαδή, σύστημα. Είναι το σύστημα «κλέβουμε όπως μπορούμε», όπως μπορεί ο καθένας και όσο μπορούμε περισσότερο, κοροϊδεύουμε όσο μπορούμε, πουλάμε και αγοράζουμε παραμύθι. Τα κόμματα, όλα τα κόμματα, συνηθίζουν να πουλάνε παραμύθι. Και ο εκλογικός «πελάτης», για να διορίσει το γιο του, την κόρη του, τη συνυφάδα του, τον μπατζανάκη του, ή τον εαυτό του, αγοράζει αυτό το παραμύθι και το μεταπουλάει σε ανάλογες τιμές. Αυτό το σύστημα το έχουμε φτιάξει εμείς οι ίδιοι, ψηφίζοντας αντίγραφα του εαυτού μας.

Ν’ ανοίξω μια παρένθεση εδώ να πω ότι όλοι τώρα βρίζουμε τους βουλευτές τους οποίους ψηφίσαμε εμείς. Όλοι βρίζουμε τους υπουργούς που κατέστρεψαν τη χώρα, τους οποίους ψηφίσαμε εμείς. Όχι μία φορά, δεκατέσσερις ή δεκαπέντε φορές. Και μετά πάμε στην ταβέρνα που τρώνε, παίρνουμε το ψάρι και τους το καπελώνουμε. Ποιους; Αυτούς που τους είχαμε θεούς. Που εμείς τους ψηφίζαμε. Γιατί; Για να μας διορίσουν, για να μας δώσουν μια άδεια, να μας δικαιολογήσουν μια υπέρβαση, να μας νομιμοποιήσουν ένα αυθαίρετο, να μας κάνουν «περαίωση». Νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων και περαιώσεις δεν γίνονται ούτε στην Μποτσουάνα. Κι εμείς τόχουμε κάνει εκατό φορές αυτό. Αλλά πάντα, για ότι κακό μας συμβαίνει, φταίνε οι πολιτικοί. Οι οποίοι, βέβαια δεν έπεσαν από τον ουρανό. Δεν ήταν από τους Ελοχίμ ούτε από τους Νεφελίμ, καλοί οι κακοί δηλαδή. Δεν ήρθαν από τα «ψεκαστικά». Δεν μας τους «ψεκάσανε» τους πολιτικούς. Εμείς τους επιλέξαμε. Εμείς τους ψηφίσαμε. Αυτόν πχ τον άνθρωπο, εμείς τον ψηφίσαμε. Είναι καλός; Μπράβο μας. Είναι ….να μην πω τι; Μαγκιά μας. Αυτό το πελατειακό κράτος που φτιάξαμε, δεν θέλουμε να το χαλάσουμε. Θέλουμε να «αγοράσουμε» το επόμενο παραμύθι που το δικαιολογεί, το συντηρεί και το επαναπροσλαμβάνει. Το «παραμύθι» αυτής της κυβέρνησης, είναι ότι ενδιαφέρεται για το ενάμισι εκατομμύριο ανέργους. Το ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι, είναι του ιδιωτικού τομέα. Αλλά δεν το λέμε αυτό. Το κάνουμε γαργάρα. Θέλουμε να επαναπροσλάβουμε τις 250 τηλεφωνήτριες στο Υπουργείο …Δημιουργικής Ασάφειας! Γιατί αυτές διορίσανε οι «κακοί» πασοκο-νεοδημοκράτες και αυτές υπερασπιζόμαστε εμείς τώρα, δίνοντας, ας πούμε, τρεις χιλιάδες μισθό, την ώρα που το παιδί εκεί πέρα είναι άνεργο με τρία πτυχία. Αλλά είναι του ιδιωτικού τομέα, τι μας νοιάζει; Εμείς είμαστε κρατιστές. Εμείς θέλουμε να ξανανοίξει η ΕΡΤ με όλη της την κρέμα, να ξαναδώσουμε τα σάντουιτς και τα προνόμια στη ΔΕΗ, να έχουμε ενεργειακό τοπίο με λιγνίτες, το 2015, στον 21ο αιώνα, που ούτε στη Ζιμπάμπουε. Και ο αρμόδιος, ο αριστερός Υπουργός, καταγγέλλει και καταριέται τις Σκουριές, το Χρυσό, το Ελ Ντοράντο, την αξιοποίηση των κοιτασμάτων και των μεταλλευμάτων στη Θράκη, στη Χαλκιδική, στην Καβάλα, τη γεωθερμία, τις ανεμογεννήτριες, τα φωτοβολταϊκά και βάζει το πορτοκαλί κράνος με μια δεξιούρα βουλευτίνα της Κοζάνης και πάει και κάνει τρισάγια στους Λιγνίτες. Ο αριστερός Υπουργός.
Αυτή η Ελλάδα, δεν είναι ακριβώς μια ευρωπαϊκή χώρα. Ούτε καν περίπου. Είναι το κατσαπλιαδιστάν. Ό,τι μπορεί ο καθένας αρπάζει, ό,τι μπορεί ο καθένας απαλλοτριώνει, όσο μπορούμε μπαζώνουμε τα ρέματα, φτιάχνουμε το πανωσήκωμα και το αυθαίρετο πάνω στο μπαζωμένο ρέμα. Κι όταν έρθει ο θεούλης κι η αγια-Βαρβάρα, που την προσκυνάμε «πρώτη φορά Αριστερά» τα ιερά της λείψανα, όταν λοιπόν έρθει η αγια-Βαρβάρα και το ξεμπαζώσει το ρέμα και το πάρει ο διάολος το αυθαίρετο σπιτάκι καταριόμαστε: «Πού είναι το κράτος»! ενώ εμείς μπαζώσαμε το ρεματάκι και φτιάξαμε επάνω το αυθαιρετάκι. Ναι ή όχι;
Θέλετε να πω μερικά πράγματα για τα προβλήματα της Καβάλας. Ε, δεν θα τα πω. Όλα τα προβλήματα της Καβάλας είναι εδώ. Και εδώ είναι και τα προβλήματα όλης της χώρας. Η γεωθερμία, η ενέργεια, ο τουρισμός, ότι η Τουρκία έχει 250 μαρίνες κι εμείς έχουμε 12 ή 20. Ότι πριν από 80 χρόνια η Σάμος ήταν ένα αστέρι και στο Κουσάντασι απέναντι δεν πήγαινες με τίποτα, ήταν καβουρότρυπα. Πήγαινε τώρα στη Σάμο και πήγαινε και στο Κουσάντασι, κι έλα να μου πεις ποιος είναι Ευρώπη. Δεν θέλαμε τα κρουαζιερόπλοια. Γιατί; Γιατί δεν είχαν ελληνικά πληρώματα. Όταν το κρουαζιερόπλοιο ερχόταν από τη Ν.Ζηλανδία κι έμπαινε στα χωρικά μας ύδατα έπρεπε να απολύσει το 75% του πληρώματός του και να προσλάβει 75% έλληνες ναυτεργάτες και ναυτικούς. Δηλαδή, μιλάμε για χοντρή βλάβη. Κι αυτό το είχαμε για σαράντα χρόνια. Κι ήταν «αριστερό» αίτημα. Για τα συμφέροντα των εργαζομένων στις ναυτιλιακές και στους ναυτεργάτες. Αυτό ήταν ελληνικό, αριστερό αίτημα. Και τα κρουαζιερόπλοια απαγορεύαμε εμείς να δέσουν δεύτερη φορά σε ελληνικό λιμάνι. Ήταν τα περίφημο καμποτάζ. Δεν τα θέλαμε τα κρουαζιερόπλοια. Και τώρα που έρχονται και γεμίζει η πόλη, λέμε: έλα μωρέ, με τα βραχιολάκια είναι, τι αφήνουνε; Κάτι καφέδες θα πιούνε, δυο ταξί θα πάρουνε… δεν τους θέλουμε. Δεν θέλουμε τα κρουαζιερόπλοια, δεν θέλουμε τις ανεμογεννήτριες, δεν θέλουμε τα φωτοβολταϊκά, δεν θέλουμε τη γεωθερμία μας, δεν θέλουμε ευρωπαϊκού τύπου καλλιέργειες, δεν θέλουμε να κάνουμε αναδιάρθρωση καλλιεργειών. Γιατί πχ το βαμβάκι το παίρνουμε πολύ φτηνά από την Αίγυπτο. Οπότε εμείς ας μην έχουμε βαμβάκι, να βάλουμε κλίματα. Βάλτε. Βάλατε; Όχι. Τα πήραμε τα λεφτά για να κάνουμε αναδιάρθρωση καλλιεργειών; Τα πήραμε. Τι τα κάναμε; Φεράρι, τρακτέρ. Ένα τρακτέρ για μισό στρέμμα. Δηλαδή για 100 στρέμματα, είχαμε 200 τρακτέρ. Με στερεοφωνικά Β&Ο, για όσους ξέρουνε. Πανάκριβα στερεοφωνικά στην τρακτεράρα την ωραία, ο βλαχομπαρόκ νεοέλληνας, εγώ κι εσύ δηλαδή. Φάγαμε τις επιχορηγήσεις χωρίς αναδιάρθρωση καλλιεργειών, χωρίς επενδύσεις στην ενέργεια, χωρίς εκσυγχρονισμό στα λιμάνια, χωρίς να φτιάξουμε τους δρόμους. Την Εγνατία, ένα υπέροχο έργο που πηγαίνει την Ελλάδα είκοσι χρόνια μπροστά, την κάναμε με τριάντα χρόνια καθυστέρηση. Τα λιμάνια δεν τα ‘χουμε φτιάξει ακόμα. Μαρίνες δεν έχουμε. Κρουαζιερόπλοια κανονικά δεν μπορούν να δέσουν. Τρένα έχουμε λιγότερα από όσα είχε σχεδιάσει ο Χαρίλαος Τρικούπης. Τα τρένα της Δυτικής Μακεδονίας δεν υπάρχουν. Τα τρένα του ΣΠΑΠ στην Πελοπόννησο, για τους παλιούς, δεν υπάρχουν. Τρένο στη Φλώρινα δεν υπάρχει. Τα τρένα που περνάγανε από τη Δράμα, δώδεκα την ημέρα, τώρα περνάνε δύο. Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν. Και τρένα δεν έχουμε. Έχουμε τα λιγότερα τρένα στον κόσμο.
Γιατί;
Έχετε δει τα τρένα στην Ευρώπη; Έχετε δει τους δρόμους στην Ευρώπη; Εμείς τι κάνουμε σε όλα αυτά; Έχετε δει τη χρήση γης σε όλη την Ευρώπη; Αυτό το οικόπεδο είναι βιομηχανική περιοχή. Αυτό είναι καλλιέργειες. Αυτό είναι βοσκοτόπια. Αυτό είναι εργατικές κατοικίες. Αυτό είναι πολιτιστικά κέντρα, λιμάνια, κλπ. Εδώ τι είναι; Είναι όλα ανακατεμένα. Δεν έχουμε τακτοποιήσει τις χρήσεις γης. Γιατί; Γιατί δεν έχουμε κτηματολόγιο. Γιατί δεν έχουμε; Γιατί τα λεφτά που πλήρωσαν οι δανειστές, οι μερκελιστές, αυτοί οι καταραμένοι εκβιαστές, τα φάγαμε. Δύο φορές πλήρωσαν κτηματολόγιο. Και κτηματολόγιο δεν έχουμε. Πόσα τέτοια θέλετε να πω;
Δεν θα πω άλλα. Αυτή η χώρα πρέπει να γίνει μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα και να σταματήσει να είναι κατσαπλιαδιστάν. Και γι’ αυτό πρέπει αυτή η κυβέρνηση να καταλήξει. Να βρεθεί με τους ευρωπαίους εταίρους μας με μια κοινή συμφωνία για τη διασφάλιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Γιατί δεν υπάρχει ασφαλέστερος χώρος παγκοσμίως οικονομικά, κοινωνικά, αθλητικά, ποδοσφαιρικά, θρησκευτικά, ιστορία – φυσική – βιολογία – μαθηματικά… σε όλα τα …μαθήματα. Σε όλα τα πράγματα, δεν υπάρχει ασφαλέστερος χώρος από την Ευρωπαϊκή Ένωση, από την Ευρώπη. Την οποία και την γεννήσαμε και την βαφτίσαμε. Δεν μπορούμε να μείνουμε απέξω λοιπόν επειδή κάποιοι ηλίθιοι προπαγανδίζουν την έξοδο από την Ευρώπη, την απομόνωση της χώρας και την επιστροφή στη δραχμή. Αυτές είναι εγκληματικές πολιτικές. Κι αυτοί που τα σπεκουλάρουν αυτά είναι ή απατεώνες ή ηλίθιοι. Ας διαλέξουν οι ίδιοι τι απ’ τα δύο είναι. Εμείς είμαστε οπαδοί της ευρωπαϊκής ένωσης. Εγώ προσωπικά είμαι – πώς το λέει το ΚΚΕ; Ευρωλιγούρης. Οπαδός του ευρωμονόδρομου. Δεν υπάρχει ασφαλέστερο περιβάλλον παγκοσμίως από την Ευρώπη. Αν κάποιος θέλει να προτείνει τη Βενεζουέλα, την Αυστραλία, τη Βολιβία, την Αργεντινή, τη Μογγολία ή την Μποτσουάνα, νάρθει να μας το πει. Εμείς, είμαστε Ευρώπη. Κι ας μη φοράμε γραβάτα, εγώ είμαι με τον Τσίπρα στο θέμα της γραβάτας. Αλλά σε άλλα πράγματα όχι, δεν είμαι με τους ανθρώπους που πουλάνε παραμύθι και που με έναν τρόπο τυχοδιωκτικό, τυχάρπαστο και περίεργο, ρυθμίζουν τα πράγματα έτσι ώστε να μην αλλάξουμε. Να παραμείνουμε αυτό που ήμασταν. Ενώ εμείς και ως ΠΟΤΑΜΙ και εγώ προσωπικά, πιστεύουμε ακράδαντα – και θα το ξαναπώ άλλη μια φορά, ότι δεν υπάρχει ασφαλέστερος χώρος παγκοσμίως από την Ευρώπη. Αν φύγουμε από την Ευρώπη, δεν θα έχουμε μόνο οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Θα έχουμε και εθνικά θέματα πολύ άγρια να αντιμετωπίσουμε. Ελπίζω να μην μας συμβεί.