Η Ελλάδα πρέπει να γίνει μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑ

Κυριακή 27 Απριλίου 2014

-Η είσοδος στη μετά Μνημόνιο εποχή κατά πόσο επιτρέπει να αισιοδοξούμε ότι οι ευρωπαίοι εταίροι μας θα τηρήσουν τα συμπεφωνημένα σχετικά με την ελάφρυνση του δημόσιου χρέους;
«Με την Ευρώπη οφείλουμε να έχουμε αμοιβαίες σχέσεις εμπιστοσύνης. Και εμείς και αυτοί πρέπει να τηρούμε αυτά που έχουν συμφωνηθεί. Πρέπει να υπάρχει σχέση συνεργασίας και όχι κάποιου είδους αντιπαλότητα. Δεν έχουμε να χωρίσουμε πολλά, να ενώσουμε έχουμε. Σ’ αυτή την κατάσταση που είμαστε περιήλθαμε μόνοι μας, δεν μας έφερε κανείς άλλος, παρ’ όλο που θέλουμε συνήθως να πιστεύουμε ότι για όσα δεινά μας φταίνε πάντα κάποιοι ξένοι, εδώ και 180 χρόνια – απ’ την ίδρυση του κράτους ζούμε με δάνεια, με μνημόνια, με τρόικες. Και τώρα σ’ αυτή την κατάσταση δε μας έφερε η τρόικα και το μνημόνιο, αντίθετα έγινε, η κατάσταση μας οδήγησε στα μνημόνια και την τρόικα. Όσοι υποστηρίζουν ότι για όλα φταίνε τα μνημόνια και υπόσχονται την επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση, είναι και λαϊκιστές και ψεύτες και γελοίοι, γιατί το πρόβλημα δεν είναι το χρέος, είναι τα ελλείμματα. Οφείλεις να ζεις μ’ αυτά που έχεις, μ’ αυτά που παράγεις, όχι με δανεικά.
Και για να μείνουμε στις σχέσεις Ελλάδας Ευρώπης, η ΔΗΜΑΡ είναι το κατ’ εξοχήν φιλοευρωπαϊκό κόμμα όχι μόνο στο χώρο της αριστεράς. Θέλουμε περισσότερη Ευρώπη, όχι λιγότερη ή καθόλου. Είναι αδιανόητο κάποιοι να μιλάνε για έξοδο από την Ευρωζώνη ή και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Γιατί αν δεχτούμε το ηλίθιο επιχείρημα ότι η Ευρώπη είναι λυκοσυμμαχία των συμφερόντων, των μονοπωλίων, των μερκελιστών και άλλων δεξιών και συντηρητικών πολιτικών, άρα πρέπει να «φύγουμε», και η Ελλάδα δεν είναι των συμφερόντων, των μονοπωλίων, της πλουτοκρατίας, δεξιών και συντηρητικών πολιτικών; Να «φύγουμε» κι από την Ελλάδα τότε, να μπούμε σε μια βαρκούλα και ν’ αρμενίζουμε στη χώρα του αοράτου. Για να μην τα πολυλογούμε, είμαστε αυτό που ως κατηγορία προσάπτει το ΚΚΕ, διάφοροι συριζοειδείς, ανταρσύες, γκρουπούσκουλα, βαθυπασόκοι ως και ακροδεξιοί, είμαστε οπαδοί του ευρωμονόδρομου, ευρωλιγούρηδες. Και εννοείται ότι αγωνιζόμαστε για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη.»

-Οι δημοσκοπήσεις δίνουν χαμηλά ποσοστά στη ΔΗΜΑΡ εν όψει ευρωεκλογών. Υπό αυτές τις συνθήκες τίθεται θέμα επιβίωσης της ΔΗΜΑΡ αλλά προκύπτουν και ζητήματα ως προς τους χειρισμούς της ηγεσίας του κόμματος;
«Όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, σε κάθε φάση της ζωής μας. Η ΔΗΜΑΡ πήρε στις εκλογές 6,23% και το διατηρούσε λίγο πάνω – λίγο κάτω επί ένα χρόνο συμμετοχής στην κυβέρνηση με όλες τις δυσκολίες, τα λάθη και τις παραλείψεις. Η αποχώρηση από την κυβέρνηση, η άρνηση συμμετοχής στο διάλογο για τη συγκρότηση της κεντροαριστεράς και άλλες επιμέρους επιλογές, την έχουν φέρει εδώ κι ένα χρόνο περίπου σε ποσοστά μεταξύ από 4,5 ως και 1,5%. Αν τέτοιο περίπου είναι το αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές, όπου σημειωτέον η ψήφος είναι πιο χαλαρή δηλαδή θα έπρεπε να πάρουμε σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό από αυτό που πήραμε στις εθνικές εκλογές, προφανώς υπάρχει πρόβλημα με τις επιλογές μας και την ασκούμενη πολιτική, όπως λέει κι ο πρόεδρος .Να θυμίσω εδώ ότι το ΚΚΕ Εσωτ. όταν έμενε εκτός βουλής στις εθνικές εκλογές του ’81 και του ’85 με 1,37% και 1,84% στις ευρωεκλογές αντίστοιχα είχε 5,30% και 3,42% αλλά και ως ΣΥΝ το ΄93 -΄94 στις εθνικές 2,94% και στις ευρωεκλογές 6,25%. Θα είναι ήττα της ΔΗΜΑΡ ένα χαμηλό ποσοστό μεταξύ 2 και 4% όπως δείχνουν οι ως τώρα μετρήσεις, κι ως γνωστόν πάντοτε η ηγεσία ενός κόμματος πιστώνεται τις νίκες και χρεώνεται τις ήττες.»

-Τι δεν πήγε καλά και δεν καρποφόρησε η συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και άλλες πολιτικές δυνάμεις στα πλαίσια του συμμαχικού σχήματος της “ΕΛΙΑΣ”; Μήπως θα έπρεπε να αυτοδιαλυθεί η ΔΗΜΑΡ και κατόπιν να προσχωρήσει στην “ΕΛΙΑ”;
«Θα έπρεπε τα κόμματα και οι ομάδες που αναφέρονται σ’ αυτό που λέμε κεντροαριστερά, να συγκροτήσουν μία προοδευτική συμπαράταξη, όχι απαραίτητα ως ενιαίο κόμμα αλλά ως ευρεία εκλογική συμμαχία. Γι αυτό είχαμε πει ότι η πρωτοβουλία των 58 ήταν σε θετική κατεύθυνση, αφού αυτό επιδίωκε. Ευθύνονται όλοι για το ότι δεν έγινε αυτό στην πορεία προς τις εκλογές, και είναι σημαντικότερη η ευθύνη της ΔΗΜΑΡ γιατί ήταν ο συγκροτημένος πυρήνας σ’ αυτή την υπόθεση αφού το όλον ΠΑΣΟΚ δεν υπήρχε πια, ήταν ήδη διαλυμένο και ο ηγετικός ρόλος του Φώτη Κουβέλη ήταν αδιαμφισβήτητος. Ελπίζουμε αυτό να γίνει έστω μετά τις εκλογές. Το έχει ανάγκη ο κόσμος και ο τόπος και η λύση δεν είναι η απάντηση στο δίλημμα Σαμαράς ή Τσίπρας αλλά ακριβώς η συγκρότηση της μεγάλης κεντροαριστεράς και οι κυβερνήσεις συνεργασίας. Αυτό άλλωστε προκύπτει από όλες τις μετρήσεις, δεν είναι ένα αυθαίρετο δικό μας συμπέρασμα. Ακριβώς μέσα σ’ αυτό το κενό εμφανίστηκε το ΠΟΤΑΜΙ. Κι όταν λέμε χώρο της κεντροαριστεράς αναφερόμαστε σ’ ένα απολύτως υπαρκτό πλειοψηφικό ρεύμα της εκλογικής βάσης.»

-Για πολλούς ψηφοφόρους ήταν λάθος η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση. Στη παρούσα φάση κάτω από ποιές προϋποθέσεις θα επανέρχονταν σε ένα νέο κυβερνητικό σχήμα;
«Αν υπήρχε μια συμφωνία σε προγραμματική βάση προς προοδευτική κατεύθυνση, δηλαδή με ένα πρόγραμμα μεγάλων διαρθρωτικών αλλαγών, αλλαγής πολιτικού συστήματος, της αναγκαίας συνταγματικής αναθεώρησης, των μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η χώρα με σημαία την κοινωνική ευαισθησία, τη δίκαιη κατανομή των βαρών, τα ανθρώπινα δικαιώματα, αυτό που λέμε δηλαδή πραγματική δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Και βέβαια τη διασφάλιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Η Ελλάδα πρέπει να γίνει μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία και να πάψει να είναι ένα αφρικανικού τύπου τριτοκοσμικό κατσαπλαδιστάν, με τους υψηλότερους δείκτες διαφθοράς, αυθαιρεσίας, γραφειοκρατίας, φοροδιαφυγής, πελατειακών σχέσεων και τους χαμηλότερους στην παραγωγή, στην ανάπτυξη, στις επενδύσεις, στην αξιοποίηση του εθνικού πλούτου, στη λειτουργία της δικαιοσύνης, στο κοινωνικό κράτος, στο κράτος δικαίου, στην έρευνα, στην τεχνολογία, στην ανάγνωση βιβλίων και εφημερίδων, στην πραγματική ενημέρωση, στο σύγχρονο πολιτισμό… Με τεράστιο κόστος στην παιδεία, στην υγεία, στην πρόνοια, χωρίς παιδεία, υγεία και πρόνοια. Με αυτές τις εφορίες, με αυτές τις πολεοδομίες, με τα λεηλατημένα ταμεία, με τα λαθρεμπόρια καυσίμων, με την ασυδοσία των καρτέλ και του συντεχνιασμού, με ένα σοβιετικού τύπου κρατισμό (έχουν απολυθεί ένα εκατομμύριο άνθρωποι από τον ιδιωτικό τομέα χωρίς να στάξει δάκρυ, τη στιγμή που χιλιάδες επίορκοι, απατεώνες λαμόγια δεν έχουν απομακρυνθεί από το δημόσιο, τη στιγμή που ακόμα δίνονται επιδόματα σε δικαιούχους μαϊμούδες, διπλές συντάξεις… που δε μπορείς να απολύσεις από κάποια δημόσια υπηρεσία, δολοφόνους παιδεραστές και άλλους εκλεκτούς κρατικούς λειτουργούς), με δισεκατομμύρια που διαφεύγουν αφορολόγητα σε ξένες τράπεζες και offshore εταιρείες… Με γενικευμένη αδιαφάνεια, λίστες ληστών που δεν ελέγχονται, με ατιμωρησία όλων όσοι συμμετείχαν σ’ ένα μεγάλο φαγοπότι κι έφεραν τη χώρα στο γκρεμό.»

-Είναι το “ΠΟΤΑΜΙ” εκείνος ο πολιτικός χώρος που θα μπορούσε ν’ αποτελέσει έναν αξιόπιστο εταίρο στο εγχείρημα ανάδειξης του νέου κεντροαριστερού πόλου;
«Είναι και το ΠΟΤΑΜΙ και η ΔΗΜΑΡ και η ΕΛΙΑ και οικολογικές κινήσεις κι άλλες ομάδες και πολιτικές κινήσεις και ανένταχτοι που συναποτελούν το χώρο στον οποίο αναφέρομαι. Ακόμα και τμήμα του λεγόμενου φιλελεύθερου κέντρου που είναι εγκλωβισμένο στη Ν.Δ. και τμήμα της ανανεωτικής μεταρρυθμιστικής αριστεράς που είναι εγκλωβισμένο στο ΣΥΡΙΖΑ. Με τη συγκρότηση του χώρου θα εκφραστεί ένα τεράστιο μέρος της εκλογικής βάσης που λέει «δεν ξέρω τι να ψηφίσω» (γύρω στο 30 με 35% καταμετρούνται σε κάθε δημοσκόπηση) ή ψηφίζω λευκό ή απέχω (και η αποχή καταγράφεται στις εκλογές πάντα πολύ πάνω από 25%). Είναι επίσης τραγικό χιλιάδες ψηφοφόροι να μην μπορούν να ψηφίσουν τρείς ή τέσσερις εξαιρετικούς υποψήφιους για να τους εκπροσωπήσουν επειδή είναι διεσπαρμένοι σε πολλά διαφορετικά ψηφοδέλτια στο χώρο της κεντροαριστεράς. Πρόβλημα σοβαρό που μπορώ να ομολογήσω ότι κι εγώ το αντιμετωπίζω…»

-Τους τελευταίους μήνες πόσο κοντά νιώθετε με αφορμή τα τεκταινόμενα στη ΔΗΜΑΡ με τους υπόλοιπους συντρόφους σας στο κόμμα;
«Μα με τη συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών και μελών της ΔΗΜΑΡ συστεγαζόμαστε και συμπορευόμαστε εδώ και δεκαετίες. Ήμασταν μαζί στο ΚΚΕ Εσωτερικού, στο Ρήγα Φεραίο, στον Δημοκρατικό Αγώνα, στην ΕΑΡ, στον Συνασπισμό, στην Ανανεωτική Πτέρυγα και μαζί – και με άλλους συντρόφους βέβαια – φτιάξαμε τη Δημοκρατική Αριστερά. Δεν είμαστε περαστικοί, ούτε είδαμε φως και μπήκαμε.»