Η Ελληνική Μακεδονία είναι Ελληνική

Διλήμματα, συλλαλητήρια, εθνικολαϊκισμός και εθνική πολιτική.

Το ζήτημα που σήμερα συζητείται παντού και απ’ όλους είναι, βεβαίως, το «μακεδονικό» και αν «παραχωρούμε» ή όχι τον όρο «Μακεδονία», δίλημμα που μας τίθεται λανθασμένα διότι ΔΕΝ συζητείται καν, δεν τίθεται στην διαπραγμάτευση αυτό. Το δίλημμα είναι εάν το γειτονικό κράτος, κρατίδιο, μόρφωμα ή όπως θέλετε πείτε το θα λέγεται σκέτο Μακεδονία, όπως λέει όλος ο κόσμος, ή αν θα συμφωνηθεί σύνθετη ονομασία, προς όφελος και των δύο μερών. Αυτή την απάντηση πρέπει να δώσουμε. Για παράδειγμα, μπορεί να ήθελα εγώ π.χ. να λέγεται το γειτονικό κρατίδιο “Σβετλάνα”, όμως δεν μου πέφτει λόγος, το θέμα δεν είναι τι λες εσύ ή εγώ, αλλά τι λένε οι διεθνείς συμφωνίες, οι οργανισμοί, ο ΟΗΕ καθώς και τι μπορεί να συμφωνηθεί κοινή συναινέσει. Προτείνεται, λοιπόν, σύνθετη ονομασία με επιθετικό προσδιορισμό και κατά προτίμηση στη γλώσσα τους: Gorna ή Severna Μacedonija. Kι αν ήταν και μία λέξη, ακόμα καλύτερα.

145 χώρες τη λένε ήδη Μακεδονία, σκέτο. Ας μην παριστάνουμε την στρουθοκάμηλο. Εμείς τι θα κάνουμε; Δεν θα την αναγνωρίσουμε; Θα κλείσουμε π ά λ ι τα σύνορα και θα κάνουμε εμπάργκο, όπως ηλιθίως ξανακάναμε;

Χωρίς αμφιβολία ήταν τραγική και απολύτως βλαπτική πολιτική για την χώρα μας. Με το εμπάργκο, ως γνωστόν, η χώρα έχασε, ενώ «κονομήσανε» μόνο λαμόγια, λαθρέμποροι πετρελαίου και άλλων προϊόντων. Κι έχουμε κάνει κι άλλο ένα μεγάλο λάθος: Το «μακεδόνες» δεν είναι δικός τους, αλλά δικός μας αλυτρωτισμός, από την περίοδο των βαλκανικών πολέμων. Εμείς λέγαμε, «είσαστε μακεδόνες, αδέρφια μας, και μια μέρα θα σας απελευθερώσουμε!». Εμείς λοιπόν τους βάλαμε την ιδέα να λέγονται έτσι. Ακολούθησε η εγκληματική πολιτική του ΚΚΕ, στην διάρκεια του εμφυλίου, περί ανεξάρτητης Μακεδονίας. Ο Τίτο, έξυπνα, τα «αξιοποίησε» όλα αυτά κι έτσι υπήρχε μέσα στην ενιαία Γιουγκοσλαβία η Ομόσπονδη Δημοκρατία της Μακεδονίας επί δεκαετίες χωρίς ποτέ η Ελλάδα, υπό οποιαδήποτε κυβέρνηση, να εγείρει ζήτημα ονομασίας. Αντιθέτως, αποδέχτηκε την χρήση του όρου στην προσωρινή ονομασία FYROM – το Μ εδώ, ξέρετε, δεν είναι Μαλακάσα, Μαλαματίνα ή Μετεμψύχωση.

Ας υποθέσουμε τώρα πως μεθαύριο «διαλύεται» η Αλβανία και το νότιο τμήμα της, ως κρατίδιο της πρώην Αλβανίας, θέλει να λέγεται «Δημοκρατία της Ηπείρου».

Τι θα τους λέγαμε, όχι; Τη στιγμή που εμείς οι ίδιοι μιλάμε για Βόρεια ‘Ήπειρο και Βορειοηπειρώτες… Δεν θα δεχτούμε να λέγεται Βόρεια Ήπειρος; Έτσι δεν την λέμε τόσα χρόνια την πατρίδα του Πύρρου Δήμα και τόσων άλλων συμπατριωτών μας βορειοηπειρωτών; Πρόκειται λοιπόν για απλή εφαρμογή και απάντηση κοινής λογικής. 3+2 κάνουν 5 και δεν κάνουν 6, επειδή έτσι εγώ γουστάρω.

Τώρα, περί παροχής ή όχι ψήφου σε πιθανή συμφωνία: Συμφωνία σε δόσεις, σπασμένη σε κομμάτια, προσωπικά, δεν πρόκειται να ψηφίσω. Θα ψηφίσω μία Συμφωνία που θα περιλαμβάνει την αποδοχή σύνθετης ονομασίας και μαζί, ως πακέτο, και όλα τα υπόλοιπα: τις αλλαγές στο Σύνταγμά τους, την απάλειψη των αλυτρωτικών διατάξεων ή σημείων κλπ κλπ. (Ωστόσο, να επισημάνω εδώ, ότι ο δικός μας αλυτρωτισμός είναι πιο κραυγαλέος από αυτόν των …”γυφτοσκοπιανών”. Το ελληνικό Σύνταγμα γράφει για προστασία των Ελλήνων και του ελληνισμού όπου γης κλπ. Ε, κάτι τέτοια λένε κι εκείνοι…)
Τέλος, να πούμε πως η διαπραγμάτευση, βεβαίως, του ζητήματος από την κυβέρνηση των τσιπροκαμένων, είναι μία άθλια διαπραγμάτευση μιας άθλιας κυβέρνησης. Πώς λύνονται τα σοβαρά πολιτικά θέματα;

Ένας σοβαρός πρωθυπουργός καλεί τους πολιτικούς αρχηγούς και τον πρόεδρο της Δημοκρατίας σε σύσκεψη για σύναψη Εθνικής Συμφωνίας για μια εθνική διαπραγμάτευση με όποιον γείτονα, σε όποιο εθνικό θέμα.

Όχι άσκηση εθνικομεγαλομανίας δεκαπέντε γκρουπούσκουλων, του κάθε κοτζιά, καρανίκωφ ή της κάθε νοτοπούλαινας και του όποιου τσιπροτεχνείου, για να πουλήσει μούρη ο λεγάμενος στις διεθνείς κοινότητες ότι λύνει το μακεδονικό -κι άλλες δύσκολες ασκήσεις- και για να προκαλέσει ζημιές και ρήγματα στα κόμματα της αντιπολίτευσης, δηλαδή για μικροπολιτική, για καθαρά μικροκομματικούς (προεκλογικούς…) υπολογισμούς! Δεν το έλυσαν εδώ και δεκαετίες, ο Παπανδρέου, ο Καραμανλής, ο Μητσοτάκης, κανείς Έλληνας ηγέτης, και θα το λύσει μόνος του τώρα, δηλαδή, ο …μαγκίτης ο Τσίπρας – και μάλιστα χωρίς τον ψεκασμένο συνεταίρο του;

Να επαναλάβουμε, πάντως, τώρα που τόσες πόλεις και χιλιάδες συμπατριώτες μας ευαισθητοποιημένοι διαδηλώνουν και διαμαρτύρονται περί του ονόματος, ότι καλά τα δημοψηφίσματα και τα συλλαλητήρια, αλλά οι Εθνικές Πολιτικές δεν ασκούνται με αυτά. Υπάρχει η Κυβέρνηση, το Κράτος, η Βουλή για να ασκούν την πολιτική μιας χώρας…

Το κείμενο γράφτηκε για το marketpost.gr

Αθήνα, 08.06.2018