Η συνήθης διαχρονική βλάβη μας, διχασμός αλληλοσπαραγμός, εμφύλιος

Με εκδηλώσεις μνήμης που πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 22 Μαϊου, στο ιστορικό χωριό των Κορυσχάδων Ευρυτανίας, τιμήθηκε η συμπλήρωση 72 χρόνων από την σύγκλιση του Εθνικού Συμβουλίου που είχε οργανώσει η Πανελλήνια Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης τον Μάη του ‘44. Ο βουλευτής με το ΠΟΤΑΜΙ Γρηγόρης Ψαριανός, παρευρέθηκε στην εκδήλωση ως κεντρικός ομιλητής, απηύθυνε χαιρετισμό και αναφέρθηκε εκτεταμένα στο γεγονός ότι δυστυχώς δεν έχουμε διδαχτεί από τις λίγες λαμπρές στιγμές της ιστορίας μας και ακόμα περισσότερο από τα δεινά της ιστορίας της χώρας μας. Σημείωσε ότι τα διδάγματα που έχουμε πάρει είναι κάπως τυποποιημένα και δεν έχουμε αφομοιώσει το πραγματικό νόημα του αγώνα, που είναι το νόημα της ομοψυχίας, της από κοινού, ανεξαρτήτως πολιτικών επιλογών, καταγωγών, προελεύσεων, ιδεολογιών ή ιδεολογημάτων, ομόψυχης αντιμετώπισης οποιασδήποτε εθνικής δυσκολίας και οποιασδήποτε εθνικής τραγωδίας.
«Αυτά τα διδάγματα» είπε, «αποσαφηνίστηκαν και αποτυπώθηκαν με τον καλύτερο τρόπο και στην εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου και στο εθνικό συμβούλιο των Κορυσχάδων, όταν η Πανελλήνια Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, η ΠΕΕΑ πήρε την πρωτοβουλία, μέσα σε συνθήκες κατοχής την Άνοιξη του ’44, να προκηρύξει εκλογές στην κατεχόμενη Ελλάδα».
«Σπουδαιότερα όμως από τα διδάγματα της ομοψυχίας», συνέχισε ο κ. Ψαριανός, «ήταν τα διδάγματα του διχασμού, του αλληλοσπαραγμού, που σχεδόν παράλληλα με την εθνική αντίσταση, υποδόρια, έσκαβε τα θεμέλια αυτής της ομοψυχίας και της ενότητας .

Γιατί η λαμπρή στιγμή της ιστορίας δεν κράτησε παρά μόνο 14 μέρες. Αμέσως μετά άρχισε ο εμφύλιος σπαραγμός που αποτέλεσε μια φρικιαστική εκτροπή της λογικής του ανθρώπου.

Από αυτές τις εσωτερικές εθνικές συγκρούσεις ωφελήθηκαν οι πιο ακραίες και απάνθρωπες και βάρβαρες πλευρές του πολιτικού συστήματος της χώρας .
Σ’ αυτή την αλληλοσφαγή, ίσως χάθηκαν οι καλύτεροι κι από τις δύο πλευρές. Και οι χειρότεροι, ίσως και από τις δύο πλευρές, προσπάθησαν στη συνέχεια να εκμεταλλευτούν το ότι επέζησαν και να συνεχίσουν να διασπείρουν αυτό το μικρόβιο του σπαραγμού, της σύγκρουσης, του «ή εμείς ή εσείς», «ή εσείς ή εμείς», κάτι που δυστυχώς, το συνεχίζουμε».
«Σε κάθε περίπτωση που περάσαμε εθνικές τραγωδίες», είπε ο κ. Ψαριανός, «ήμασταν εμείς οι ίδιοι που είχαμε την ευθύνη που τις περάσαμε.

Συνηθίζαμε να αποδίδουμε την ευθύνη οι μισοί στους άλλους μισούς, οι άλλοι μισοί στους πρώτους μισούς, και όλοι μαζί στους ξένους.

Για ότι κακό μας έχει συμβεί στη χώρα από το 1930, μέχρι σήμερα, η πεποίθηση είναι πως έφταιγαν οι ξένοι. Για τον εμφύλιο , για τη μικρασιατική καταστροφή, για τη χούντα, για όλα τα δεινά που μας έχουν συμβεί. Για τις υπερχρεώσεις τα μνημόνια και τα δάνεια όλων των εποχών, από το 1830 ως σήμερα, έφταιγαν οι ξένοι. Εμείς δεν φταίγαμε ποτέ. Κι αν έφταιγαν, έφταιγαν οι μισοί, οι απέναντι».
«Σήμερα που περνάμε μια σκληρή οικονομική κρίση που είναι λιγότερο οικονομική και περισσότεροι κοινωνική και πολιτική και για την οποία εν πολλοίς ευθυνόμαστε, ζητούμενο δεν είναι να κρατάμε ψηλά τη σημαία του εθνικού διχασμού, αλλά να ξαναβρούμε το νόημα της εθνικής ομοψυχίας, ακολουθώντας το φως του Εθνικού Συμβουλίου της ΠΕΕΑ», ευχήθηκε ο κ. Ψαριανός, ολοκληρώνοντας την ομιλία του.

Διαβάστε ολόκληρη την ομιλία:

Κορυσχάδες, 22/5/16

Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένος που παρευρίσκομαι στην επέτειο μιας, από τις λίγες δυστυχώς, τόσο φωτεινής στιγμής της πατρίδας μας.
Και που δυστυχώς δεν κράτησε πολύ γιατί αμέσως μετά την απελευθέρωση από τους γερμανούς κατακτητές, επικράτησε ο εμφύλιος, ο καταστροφικός εθνικός διχασμός.
Η συνήθης διαχρονική βλάβη, διχασμός αλληλοσπαραγμός, εμφύλιος.
Η ΠΕΕΑ, η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης ή «Κυβέρνηση του Βουνού» ιδρύθηκε τον Μάρτη του ’44 στη Βίνιανη, μέσα στην κατοχή από κάποιους πατριώτες, με πρωτοβουλία του ΕΑΜ, του βασικού πυλώνα της άσκησης του απελευθερωτικού αγώνα, και με τις στρατιωτικές αντάρτικες ομάδες, όλων των πλευρών και των παρατάξεων, πάλι με βασικό πυλώνα τον ΕΛΑΣ. Αποφασίστηκε ότι δεν μπορεί αυτή η χώρα να παραμείνει υπό κατοχή. Από τις πρώτες μέρες της γερμανικής κατοχής ξεκίνησε αυτή η αντιστασιακή προσπάθεια της μεγάλης, της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων.
Προσωπικά, αισθάνομαι πάρα πολύ συγκινημένος, σήμερα ειδικά. Κάπως συννεφιασμένος, όπως είναι κι ο καιρός. Γιατί δεν έχουμε διδαχτεί ακόμα και σήμερα, από τα δεινά της ιστορίας της χώρας μας. Όχι μόνο από εκείνη την περίοδο, αλλά και από προηγούμενες περιόδους. Ακόμα και από τον αγώνα της πρώτης εθνικοαπελευθερωτικής κινητοποίησης του λαού μας, του 1821. Τα διδάγματα που έχουμε πάρει είναι κάπως τυποποιημένα και δεν έχουμε αφομοιώσει το πραγματικό νόημα του αγώνα και το νόημα της ομοψυχίας. Της από κοινού, ανεξαρτήτως πολιτικών επιλογών, καταγωγών, προελεύσεων, ιδεολογιών ή ιδεολογημάτων, τη σημασία που έχει η ομόψυχη αντιμετώπιση οποιασδήποτε εθνικής δυσκολίας και η αντιμετώπιση οποιασδήποτε εθνικής τραγωδίας. Θέλω να σας πω πως σε κάθε περίπτωση που περάσαμε εθνικές τραγωδίες, ήμασταν εμείς οι ίδιοι που είχαμε την ευθύνη που τις περάσαμε. Συνηθίζαμε να αποδίδουμε την ευθύνη οι μισοί στους άλλους μισούς, οι άλλοι μισοί στους πρώτους μισούς, και όλοι μαζί στους ξένους. Αν θυμηθείτε, για ό,τι κακό μας έχει συμβεί στη χώρα από το 1930, από την ύπαρξη αυτού του κράτους –κρατίδιο αρχικά – μέχρι σήμερα, σε οποιαδήποτε καταστροφή ή συμφορά, σε όλους μαζί η πεποίθηση είναι πως έφταιγαν οι ξένοι. Για τον εμφύλιο έφταιγαν οι ξένοι, για το κυπριακό έφταιγαν οι ξένοι, για τη μικρασιατική καταστροφή έφταιγαν οι ξένοι, για τη χούντα, για όλα τα δεινά που μας έχουν συμβεί. Για τις υπερχρεώσεις τα μνημόνια και τα δάνεια όλων των εποχών, από το 1830 ως σήμερα, έφταιγαν οι ξένοι. Εμείς δεν φταίγαμε ποτέ. Κι αν έφταιγαν, έφταιγαν οι μισοί, οι απέναντί μου, όχι εγώ.
Αυτά τα διδάγματα αποσαφηνίστηκαν και αποτυπώθηκαν με τον καλύτερο τρόπο και στην Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου και στο Εθνικό Συμβούλιο των Κορυσχάδων. Η Πανελλήνια Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, η ΠΕΕΑ πήρε την πρωτοβουλία λοιπόν, μέσα σε συνθήκες κατοχής την Άνοιξη του ’44, να προκηρύξει εκλογές στην κατεχόμενη Ελλάδα. Όχι σε ελεύθερη Ελλάδα, όχι σε ελεύθερες συνθήκες. Σε συνθήκες κατοχής. Με έναν πληθυσμό σχεδόν τον μισό απ’ ότι είμαστε σήμερα, πάνω από 1.800.000 Έλληνες για πρώτη φορά ψήφισαν ελεύθερα, για πρώτη φορά από 18 χρονών όλοι οι άντρες, και για πρώτη φορά και γυναίκες. Στις εκλογές αυτές λοιπόν εκλέχτηκαν 202 Σύμβουλοι από όλη την Ελλάδα, εκλέκτορες, οι οποίοι συγκρότησαν εδώ το πρώτο Εθνικό Συμβούλιο, το οποίο ψήφισε για 14 μέρες. Από τις 14 έως τις 27 Μαΐου του ’44, έγιναν αλλεπάλληλα ψηφίσματα, συσκέψεις, ολομέλειες, κάθε μέρα επί 14 μέρες, και ψηφίστηκαν πράγματα συγκλονιστικά που δεν είχαν ξαναψηφιστεί ούτε είχαν αποτυπωθεί σε ένα ελληνικό Σύνταγμα. Αυτή η λαμπρή στιγμή της ελληνικής ιστορίας, σε ένα εθνικό συμβούλιο όπου συμμετείχαν όλες οι παρατάξεις που είχαν συμμετάσχει αγωνιστικά στον αγώνα για την εθνική αντίσταση για την απελευθέρωση της χώρας. Συμμετείχαν λοιπόν σε αυτό το εθνικό συμβούλιο που πήρε ιστορικές αποφάσεις, οι οποίες θα έπρεπε να διδάσκονται στα σχολεία. Το πώς έγινε όλη αυτή τη διαδικασία, με πόσο δημοκρατικό τρόπο, ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι που συμμετείχαν… Δεν θέλω τώρα να σας κάνω ανάλυση ιστορίας, μπορούμε να τα βρούμε όλα. Τάχουμε αποτυπώσει, είναι όλα γραμμένα πια δεν μπορεί να κρυφτεί τίποτα. Θα έπρεπε να τα είχαμε διαβάσει, να τάχουμε μάθει, να διδάσκονται στα σχολεία για να καταλάβουμε πόσο μεγάλη σημασία είχε αυτό. Αυτές οι 14 μέρες του Εθνικού Συμβουλίου εδώ. Στο σχολείο των Κορυσχάδων. Πόση μεγάλη σημασία είχε για την ελληνική ψυχή, για τη ζωή μας, για την ιστορία μας και για το μέλλον.
Θα ήθελα να σας πω ότι ακόμα μας στοιχίζουν όλες αυτές οι στιγμές συμφορών που περάσαμε αυτές τις δύσκολες περιόδους. Το ότι δεν είχαμε αποσαφηνίσει, δεν είχαμε κωδικοποιήσει τους τρόπους, τα λάθη, τις πράξεις ή τις παραλείψεις μας. Ακριβώς επειδή δεν τάχουμε μελετήσει αυτά, συνεχίζουμε να ξανασυναντάμε μπροστά μας τεράστιες, μικρότερες ή μεγαλύτερες, δυσκολίες. Αν μπορούσαμε να συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο με εθνική συνεννόηση, ανεξαρτήτως τι ψηφίζει, τι πιστεύει, ποια είναι η ιδεολογία ή το ιδεολόγημα ή η ιδεοληψία του οποιοδήποτε από εμάς, του καθενός μας, θα καταλαβαίναμε ότι μόνο με αυτόν τον τρόπο γίνεται. Όπως έγινε το πρώτο μεγάλο εγχείρημα αντιφασιστικού αγώνα ίσως και το πρώτο σε όλη την Ευρώπη: η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, στις 25 Νοέμβρη του ’42.
Ο αδερφός της μάνας μου, ο καπετάνιος ο Νικηφόρος, ο Μήτσος ο Δημητρίου, ήταν από τους πρωταγωνιστές εκεί. Όταν συμφώνησε ο Άρης με τον Ναπολέοντα Ζέρβα και με τους Άγγλους σαμποτέρ, και κατάφεραν αυτό το φοβερό κατόρθωμα που άφησε άναυδη όλη την Ευρώπη. Και όλες οι μάχες και όλος ο αγώνας που ακολούθησε. Πόσο λαμπερός και πόσο σπουδαίος ήταν για την ιστορία μας. Αλλά ακόμα σπουδαιότερα ήταν τα διδάγματα του διχασμού, του αλληλοσπαραγμού, που σχεδόν παράλληλα με την εθνική αντίσταση, υποδόρια, έσκαβε τα θεμέλια αυτής της ομοψυχίας και της ενότητας. Πόσες φορές έγιναν οι συγκρούσεις των ίδιων των αντάρτικων ομάδων. Σε συνθήκες κατοχής της χώρας να αλληλοσφαζόμαστε. Αλληλοσπαραγμός στην Ήπειρο το ‘43, το ‘44, τα Δεκεμβριανά. Και, ξέρετε, σε κάθε περίπτωση εθνικής σύγκρουσης και τέτοιου αλληλοσπαραγμού, κερδισμένες έβγαιναν οι ακραίες εκφάνσεις κάθε περιοχής. Γι’ αυτό στην περίοδο μετά, είχαμε τον εμφύλιο. Μετά από εκείνη την λαμπερή στιγμή, πήγαμε σ’ έναν εμφύλιο. Δύο χρόνια μετά τις Κορυσχάδες, μετά το Εθνικό Συμβούλιο, αυτής της λαμπρής στιγμής της ιστορίας των μόνο δεκατεσσάρων ημερών, γιατί η ΠΕΕΑ διαλύθηκε με την απελευθέρωση της χώρας, αυτοδιαλύθηκε. Αυτή η λαμπερή στιγμή λοιπόν δεν κράτησε πολύ. Ακριβώς μετά άρχισε μία διαδικασία, επί δύο χρόνια, ενός εθνικού αλληλοσπαραγμού, μετά την απελευθέρωση της χώρας. Και φτάσαμε λοιπόν στον Εμφύλιο. Από το ’46 έως το ’49, έγινε ένας εθνικός αλληλοσπαραγμός, μοναδικός σε όλη την Ευρώπη. Σε μία χώρα που είχε ΑΥΤΗΝ την Εθνική Αντίσταση. Που όλη η Ευρώπη μιλούσε για την Εθνική Αντίσταση της Ελλάδας. Μιας μικρής χώρας, ενός κρατίδιου ευρωπαϊκού, απέναντι στο φασισμό και στο ναζισμό. Ακριβώς μετά, δώσαμε αυτή τη θλιβερή εικόνα του αλληλοσπαραγμού, αυτής της φρικιαστικής εκτροπής της λογικής του ανθρώπου. Μιας αλληλοσφαγής που ίσως οι καλύτεροι κι από τις δύο πλευρές, χάθηκαν. Και οι χειρότεροι, ίσως και από τις δύο πλευρές, προσπάθησαν μετά να εκμεταλλευτούν το ότι επέζησαν και να συνεχίσουν να διασπείρουν αυτό το μικρόβιο του σπαραγμού, της σύγκρουσης, του «ή εμείς ή εσείς», «ή εσείς ή εμείς». Εδώ, μεταξύ μας. Και το συνεχίζουμε. Και υπάρχουν και σήμερα πολλοί ανάμεσά μας που το συνεχίζουν. Από όλες τις παρατάξεις, από όλες τις πλευρές. Δεν μιλάω για Αριστερά, δεν μιλάω για Δεξιά, δεν μιλάω για ΣΥΡΙΖΑ, δεν μιλάω για Νέα Δημοκρατία, ούτε για Ποτάμια, ούτε για λίμνες, ούτε για ΠΑΣΟΚ ούτε για Συμπαρατάξεις. Μιλάω για αντιπαρατάξεις. Αντιπαρατιθέμενους πολίτες που προσπαθούμε να βγάλουνε ο ένας τα μάτια του άλλου. Ακόμη και σήμερα δεν έχουμε διδαχτεί καθόλου. Δεν έχουμε κρατήσει αυτά τα λαμπρά παραδείγματα αυτής της εθνικής ομοψυχίας και κρατάμε ζωντανή τη φλόγα ενός εθνικού διχασμού. Και, πραγματικά, δεν το χωράει ο νους του ανθρώπου γιατί το κάνουμε αυτό. Γιατί δεν προσπαθούμε όλοι μαζί σ’ αυτήν την τεράστια όχι οικονομική κρίση. Δεν είναι ούτε για αστείο, ανθρωπιστική κρίση όπως πολλοί μας έλεγαν και τώρα το ξέχασαν ότι περνάμε μια ανθρωπιστική κρίση. Δεν περάσαμε ανθρωπιστική κρίση, δεν ήμασταν ποτέ Σομαλία ούτε Μπουργκίνα Φάσο. Δεν ήμασταν σε κατάσταση ανθρωπιστικής κρίσης. Περάσαμε μια σκληρή οικονομική κρίση που ήταν λιγότερο οικονομική και περισσότεροι κοινωνική και πολιτική. Πάλι οφειλόμενη στα δικά μας σφάλματα. Στον δικό μας τρόπο που υπερχρεώσαμε τη χώρα.
Όλες οι παρατάξεις που άσκησαν εξουσία, μηδέ της τωρινής εξαιρουμένης. Που σήκωσε την παντιέρα απέναντι στους προηγούμενους και, ίσως, κατά τις περιγραφές κάποιων, προχωράει σε συμφωνίες πολύ χειρότερες από τις προηγούμενες. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα, ποιος έκανε τις μεγαλύτερες παρεκτροπές στην άσκηση εξουσίας. Δεν είναι αυτό το θέμα. Γιατί εάν ψάξουμε αυτό το θέμα, κρατάμε ψηλά τη σημαία του διχασμού και της αντιπαλότητας. Δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι να βρούμε πώς οι Κύπριοι, πώς οι Πορτογάλοι, πώς οι Ιρλανδοί, ξεπέρασαν τη δική τους κρίση. Μπήκαν στα Μνημόνια. Τα οποία δεν είναι αυτά που μας έχουν ρίξει στον πάτο. Δεν έφεραν τα μνημόνια την κρίση, η συμπεριφορά μας έφερε τα Μνημόνια. Όλων. Αυτό το πράγμα δεν προσπαθήσαμε να το αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί, όπως προσπάθησαν, η συμπολίτευση και η αντιπολίτευση με χρόνια αντιπαλότητα και σκληρές κόντρες πολιτικές και στην Πορτογαλία, και στην Ιρλανδία, και στην Κύπρο και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες και βρήκαν έναν τρόπο να συμφωνήσουν ότι σε τρία-τέσσερα χρόνια, πρέπει να το κλείσουμε αυτό το θέμα. Πρέπει να ξαναπάμε ούτε αριστερά ούτε δεξιά, αλλά πρέπει να ξαναπάμε μπροστά. Αυτή είναι η στιγμή που πρέπει να το κάνουμε εμείς. Με έξι χρόνια καθυστέρηση.
Να διδαχτούμε λοιπόν από τις λαμπρές στιγμές. Δεν σας διαβάζω τίποτα από την ιστορία, μπορείτε να τα βρείτε όλα. Ήθελα απλώς να πω μερικά πράγματα σε σχέση με τις λαμπρές στιγμές της ιστορίας μας και με τις τραγικές στιγμές που περάσαμε, που ζήσαμε και που δεν διδαχτήκαμε. Ελπίζω να μην επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος. Ελπίζω σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε ως «αντίπαλοι»: πολιτικοί, ταξικοί… Δεν ξέρω μήπως είναι και σε ψυχιατρικό επίπεδο μερικές φορές αυτές οι βλάβες της αντιπαλότητας που μπορεί να έχουν άνθρωποι της ίδιας φυλής, της ίδιας θρησκείας, της ίδιας χώρας, του ίδιου έθνους, για τους ίδιους λόγους, με τόσο τραγικά διαφορετικούς και εμφυλιοπολεμικούς τρόπους που αυτοκαταστρέφονται οι ίδιοι και καταστρέφουν έτσι και το μέλλον των παιδιών τους. Ενώ θα έπρεπε να ακολουθήσουν της λαμπρές στιγμές της ελληνικής ιστορίας: της ομοψυχίας, της εθνικής ανάτασης που έδειξε αυτός ο λαός μέσα σε πολύ δύσκολες στιγμές, εδώ και 180 χρόνια. Μία τέτοια λαμπρή στιγμή ήταν, το ξαναλέω, το Εθνικό Συμβούλιο της ΠΕΕΑ, η λεγόμενη κυβέρνηση του βουνού, εδώ στο ιστορικό χωριό των Κορυσχάδων. Κάθε φορά που έρχομαι είμαι πολύ συγκινημένος. Γιατί και ο τρόπος που μεγάλωσα και ο τρόπος που από μικρό παιδάκι ανατράφηκα, μου δίνει το δικαίωμα να παρακαλέσω όσους μας ακούνε, να ακούσουν τα μηνύματα των ανθρώπων αυτών.
Ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ ο Νικηφόρος, στον οποίο αναφέρομαι πολύ σπάνια, μετά από έναν μεγάλο αγώνα και διώξεις και βασανιστήρια και φυλακίσεις, έναν αγώνα εθνικοαπελευθερωτικό βασικά που έκανε, παρά τα λάθη που έγιναν, αφιέρωσε όλη τη ζωή το μέχρι το 2000 που πέθανε στο να γυρίζει χωριά, παντού και να διακηρύσσει την ανάγκη για την εθνική ενότητα. Και στη σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε. Ήταν ο πρώτος αξιωματικός της Ευελπίδων που βγήκε στο βουνό με τον ΕΛΑΣ. Αφιέρωσε όλη τη ζωή του να βγάζει λόγους σε σχολεία, σε γυμνάσια, σε Λύκεια, σε κατηχητικά, σε πανεπιστήμια, στη Σχολή Ευελπίδων, στη Σχολή Ικάρων, για την ανάγκη της εθνικής ενότητας των Ελλήνων. Τα τρία (Ε)ψιλον. αυτό το μήνυμα εκείνου του καπετάνιου δεν το έχει καταλάβει κανείς. Έχουν καταλάβει τον ηρωισμό του, την αυτοθυσία, την αυταπάρνηση, τον αγώνα που έκανε, αλλά αυτό το μήνυμα με τα τρία Ε, αυτό το μήνυμα της εθνικής ενότητας των Ελλήνων, δεν θέλησαν να το καταλάβουν. Οι δικοί του, οι αριστεροί, τον θεωρούσαν δεξιό. Οι δεξιοί τον θεωρούσαν έναν αναρχοσυμμορίτη, έναν ΕΑΜοβούλγαρο που ανένηψε ίσως ή που το παίζει. Αυτά τα πράγματα με κυνηγάνε και μας κυνηγάνε όλους. Δεν είμαστε ούτε αναρχοσυμμορίτες και ΕΑΜοβούλγαροι, ούτε χίτες και ταγματασφαλίτες. Αυτοί, κι από τα δύο άκρα, δυνάμωσαν πάρα πολύ από τον εθνικό διχασμό. Από αυτές τις εσωτερικές εθνικές συγκρούσεις ωφελήθηκαν οι πιο ακραίες και απάνθρωπες και βάρβαρες πλευρές του πολιτικού συστήματος της χώρας.
Ας μην συνεχίσουμε αυτό το βιολί. Ας ακολουθήσουμε το φως του Εθνικού Συμβουλίου της ΠΕΕΑ και των Κορυσχάδων.
Να είστε καλά