Θέλω να ζητήσω από τους Ευρωπαίους να προχωρήσουν σε υποχώρηση των πολιτικών λιτότητας

Συνάντηση των Προεδρείων των Επιτροπών Κοινωνικών & Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και διακομματικής αντιπροσωπείας βουλευτών των 2 αυτών επιτροπών, με αντιπροσωπεία (Monitoring Group – Ομάδα Παρακολούθησης) της Επιτροπής Απασχόλησης & Κοινωνικών Υποθέσεων (EMPL)
01.12.15

Θέλω να καλωσορίσω τους Ευρωπαίους φίλους μας που ήρθαν να συζητήσουμε, έστω και στο σύντομο αυτό χρονικό διάστημα που έχουμε στη διάθεση μας, το σημαντικότερο πρόβλημα που αφορά την Ευρώπη και που είναι η εργασία, οι εργασιακές σχέσεις, η απασχόληση, οι επενδύσεις, οι τρόποι που μπορούμε να ενισχύσουμε τις επενδύσεις και την ανάπτυξη σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα. Και λέω σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα γιατί θέλω να θεωρώ πάντα την Ελλάδα μία ευρωπαϊκή χώρα και μάλιστα σε μια Ευρώπη που προχωρά στην ενοποίηση της, στην περαιτέρω ενοποίηση της και όχι στη διάλυση της.
Πιστεύουμε, και εγώ προσωπικά και στο Ποτάμι και πιστεύω και ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού κόσμου, ότι η Ευρώπη είναι η ασφαλέστερη πολιτική, οικονομική και κοινωνκή Ένωση παγκοσμίως. Αν κάποιος έχει να προτείνει κάποια πιο ασφαλή και πιο προοδευτική και κάθετε δίπλα μας, να μας την προτείνει. Εμείς πιστεύουμε στην ευρωπαική ολοκλήρωση και στην διασφάλιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, αλλά: Πρέπει να πούμε ότι τα τελευταία χρόνια, εδώ και πέντε χρόνια τουλάχιστον,

η Ελλάδα περνάει μια εξαιρετικά οδυνηρή κρίση η οποία εκδηλώθηκε ως μέγιστη οικονομική και κοινωνική κρίση όμως έχει πολύ βαθύτερα αίτια που έχουν να κάνουν και με την ιδιομορφία του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Βεβαίως, από την Ευρώπη προσπάθησαν να εφαρμόσουν στην Ελλάδα ένα είδος «συνταγών» εξορθολογισμού, εξευρωπαϊσμού και εκσυγχρονισμού της χώρας, μ’ έναν τρόπο που θα μπορούσε να υιοθετηθεί και να εφαρμοστεί σε μία χώρα της κεντρικής Ευρώπης ή σε μία από τις «κλασικές» ευρωπαϊκές χώρες και όχι σε μία χώρα του ευρωπαϊκού νότου, με τις ιδιομορφίες μάλιστα που έχει η Ελλάδα και το ελληνικό πολιτικό σύστημα, το ελληνικό πελατειακό σύστημα.

Εδώ λοιπόν πρέπει να ξεχωρίσουμε δύο πράγματα: την πολιτική της Ευρώπης απέναντι στην απασχόληση και στην εργασία και τις εφαρμοσμένες πολιτικές, όπου υπάρχουν και όπως εφαρμόζονται, και τί προτάθηκε στην Ελλάδα και πως εφαρμόστηκε στην Ελλάδα από τις ελληνικές κυβερνήσεις, αυτό που προτάθηκε.
Σε όλη την εφαρμογή των μνημονίων από τις διάφορες Τρόικες και από ευρωπαϊκούς παράγοντες, που δεν θα τους χαρακτηρίσω όπως τους χαρακτήριζαν στελέχη της σημερινής κυβέρνησης ή στελέχη τμημάτων της αντιπολίτευσης – δε θέλω να επαναλάβω αυτούς τους χαρακτηρισμούς που επί πολλά χρόνια, επί αυτά τα 5-6 χρόνια ακούγαμε – όμως, πρέπει να πούμε ότι η εφαρμογή αυτών των μεθόδων, το μεγαλύτερο μέρος της, πρέπει να είναι μεταρρυθμίσεις και θεσμικές αλλαγές, στην πολυνομία, στο νομοθετικό πλαίσιο που υπάρχει στην Ελλάδα, στους τρόπους που δίνονται κίνητρα για επενδύσεις ή στους τρόπους που κυρίως τον τελευταίο καιρό αλλά και εδώ και πολλά χρόνια αποθαρρύνουμε επενδύσεις στην Ελλάδα με αυτό το νομοθετικό πλαίσιο και την πολυνομία που έχουμε, αυτά όμως που αφορούν την ελληνική υλοποίηση μιας ευρωπαϊκής πολιτικής αφορά τις ελληνικές κυβερνήσεις και το ελληνικό κοινοβούλιο.

Εγώ θα ήθελα να ζητήσω από τους Ευρωπαίους φίλους μας και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη…

πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος για να ξεφύγουμε από αυτόν τον μαύρο κύκλο της ύφεσης είναι να εγκαταλείψουμε ή να μπούμε σε μια υποχώρηση των πολιτικών λιτότητας.

Όπου, κι εδώ στην Ελλάδα αλλά και σε πολλές άλλες χώρες που εφαρμόστηκαν, αλλά κυρίως εδώ γιατί για την Ελλάδα μιλάμε τώρα, υπάρχει μια εξαιρετικά μεγάλη ανεργία, πολύ μεγαλύτερη από το μέσο ευρωπαϊκό όρο, πολύ μεγαλύτερη και από άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, η οποία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τέτοιες πολιτικές εφαρμογής σκληρών μεθόδων λιτότητας. Πρέπει λοιπόν η Ευρώπη να προτείνει και να εφαρμόσει στην Ελλάδα ένα επενδυτικό πρόγραμμα, να ενισχύσει επενδύσεις για ανάπτυξη, για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας – γιατί πρέπει να σας πω ότι αυτή η ανεργία που καταγράφεται στην Ελλάδα είναι 100% ανεργία στον ιδιωτικό τομέα. Πριν από έξι χρόνια υπήρχαν 600-700 χιλιάδες άνεργοι, τώρα είναι πάνω από 1,5 εκκατομύριο!

Αυτοί οι άνεργοι, ΟΛΟΙ προέρχονται από τον ιδιωτικό τομέα ο οποίος έχει διαλυθεί. Οι επιχειρήσεις μικρές και μεγάλες έχουν διαλυθεί διότι: η ιερή αγελάδα του κράτους παραμένει αλώβητη, έχουν γίνει ελάχιστες περικοπές σε δημόσιες δαπάνες, με αποτέλεσμα η υπερφορολόγηση των ανθρώπων της εργασίας να εξοντώνει τελείως κάθε δημιουργική και παραγωγική δραστηριότητα. Αυτό εάν δεν το καταλαβαίνουμε – κι αν μάλιστα μερικοί καθ΄ημών αριστεροί, γιατί κι εγώ απ΄την Αριστερά προέρχομαι και παραμένω– πρέπει να σκεφτούμε ότι πρέπει να το υπερβούμε.

Θέλω να πω μόνο, απευθηνόμενος και στους αριστερούς φίλους και στην πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση, έχουμε ένα παλιό σύνθημα από αυτά που λέμε εδώ στην Ελλάδα, και στην Ευρώπη μπορεί να ισχύει, «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Αυτό δεν είναι αλήθεια. Γιατί, το δίκιο του άνεργου είναι μεγαλύτερο από το δίκιο του εργάτη. Ο εργαζόμενος έχει μια δουλειά, όπως κι αν μπορεί να την βρει. Νόμος είναι το δίκιο. Τελεία! Και το δίκιο είναι το Δημόσιο όφελος. Αυτό πρέπει να το έχουμε στο νου μας από όποια πολιτική παράταξη κι αν προερχόμαστε.
Και να ξαναπώ στο τέλος ζητώντας από τους ευρωπαίους να προχωρήσουν σε μία ραγδαία υποχώρηση των πολιτικών λιτότητας απέναντι σε όλον τον κόσμο της Ευρώπης, αλλά αυτές οι πολιτικές σκληρής λιτότητας έχουν άσχημα αποτελέσματα στις χώρες του Νότου και κυρίως στην Ελλάδα.
Ευχαριστώ πολύ.