Θρησκευτικός Τουρισμός, μια πηγή πλούτου ανεκμετάλλευτη

Ομιλία στην συνεδρίαση της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Περιφερειών της Βουλής με θέμα τον θρησκευτικό τουρισμό.

«Σε χώρες της Μέσης Ανατολής, στο Ισραήλ, στην Αίγυπτο ή στην Τουρκία, έχει αναπτυχθεί θρησκευτικός τουρισμός, ακόμα και σε χριστιανικά μνημεία αυτών των περιοχών παρότι είναι αλλόθρησκοι, σε βαθμό που εμείς στην Ελλάδα δεν έχουμε καταφέρει ν’ αναπτύξουμε σχεδόν καθόλου», επισήμανε ο βουλευτής Β΄ Αθηνών με το ΠΟΤΑΜΙ Γρηγόρης Ψαριανός, σε ομιλία του σε συνεδρίαση της Επιτροπής Περιφερειών της Βουλής, ενώ διευκρίνισε: «Είναι άλλο πράγμα ο προσκυνηματικός τουρισμός και άλλο πράγμα ο θρησκευτικός τουρισμός. Τον θρησκευτικό τουρισμό τον ορίζουμε ως δυνατότητα επισκεψιμότητας σε λατρευτικούς χώρους που μπορεί να είναι αρχιτεκτονικού, πολιτιστικού, ιστορικού ενδιαφέροντος κλπ, ενώ ο προσκυνηματικός τουρισμός αφορά αποκλειστικά τους ομόδοξους μας. Αυτό που περιγράφεται ως θρησκευτικός τουρισμός είναι δωδεκάμηνος, δεν είναι μόνο Ιούλιος-Αύγουστος, ούτε περιορίζεται σε καλοκαίρι και σε παραλίες».
Ο κ. Ψαριανός θύμισε πως και στο παρελθόν είχαν γίνει πολύ συγκεκριμένες προτάσεις πάνω στο θέμα του θρησκευτικού τουρισμού, ο οποίος άλλωστε αποτελεί έναν τομέα που θα μπορούσε να υπάρξει συνεργασία πολιτείας, εκκλησίας, τοπικής αυτοδιοίκησης και ιδιωτικού παράγοντα με τρόπο που η διαδικασία αυτή να αποβεί «επικερδής» εντός κι εκτός εισαγωγικών για όλους τους συμμετέχοντες. Ωστόσο, αυτή η πηγή πλούτου παραμένει σχεδόν ανεκμετάλλευτη. Ο Γρηγόρης Ψαριανός, είπε χαρακτηριστικά πως ο τουρισμός δεν είναι «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τα’ αγόρι μου»!
Όσον αφορά το θέμα των σχέσεων εκκλησίας-πολιτείας, ο βουλευτής του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, είπε χαρακτηριστικά: «Πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει να υπάρχουν διακριτοί ρόλοι ανάμεσα στο κράτος και στην εκκλησία. Δεν είναι θέμα διαχωρισμού, διότι η εκκλησία υπάρχει, το κράτος αμφιβάλλω αν υπάρχει, οπότε πώς να διαχωρίσουμε δύο πράγματα που το ένα υπάρχει και το άλλο αναζητείται».

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας:

«Ευχαριστώ πολύ κ. Πρόεδρε. Να καλωσορίσω και εγώ τους άγιους πατέρες και να ευχηθώ χρόνια πολλά σε όλους μας, χρόνια πολλά και καλά και να συμπληρώσω και για όλους μας και καλά μυαλά. Δεν θέλω να μιλήσω καθόλου για τις σχέσεις πολιτείας και εκκλησίας. Είναι για εμένα αυτονόητες. Υπάρχει μόνιμη και διαρκής συνεργασία και σύμπλευση. Πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει να υπάρχουν διακριτοί ρόλοι ανάμεσα στο κράτος και στην εκκλησία. Δεν είναι θέμα διαχωρισμού, διότι η εκκλησία υπάρχει, το κράτος αμφιβάλλω αν υπάρχει, οπότε πώς να διαχωρίσουμε δύο πράγματα που το ένα υπάρχει και το άλλο δεν υπάρχει.
Δεν θέλω να μακρηγορήσω σε αυτό το σημείο. Είναι πολύ ενδιαφέρον να το συζητήσουμε κάποτε. Δεν είμαι η επιτομή της θρησκευτικότητας, ούτε το πρότυπο του θρησκευόμενου ανθρώπου, αλλά έχω επισκεφθεί μοναστήρια και χώρους προσκυνήματος στην Ελλάδα περισσότερους απ΄ όσους έχετε επισκεφθεί όλοι μαζί, συμπεριλαμβανομένων και των συναδέλφων που έφυγαν. Μιλάω συνεχώς τελευταίος, βέβαια «οι έσχατοι έσσονται πρώτοι» όπως θέλουμε να λέμε, αλλά θα έπρεπε σε αυτές τις επιτροπές κ. Πρόεδρε και το έχω ξαναπεί, οι εκπρόσωποι των κομμάτων να μιλούν στην αρχή ένας από κάθε κόμμα, διότι αν δέκα βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και είκοσι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και τριάντα βουλευτές του ΚΚΕ παίρνουν το λόγο και μένει ένας φουκαράς στο τέλος να μιλήσει όταν οι άλλοι έχουν φύγει, είναι άδικο και δεν ακούγονται οι απόψεις.
Θέλω λοιπόν να πω ότι είναι άλλο πράγμα ο Προσκυνηματικός τουρισμός και άλλο πράγμα ο θρησκευτικός τουρισμός. Τον θρησκευτικό τουρισμό τον ορίζουμε ως επίσκεψη ή τη δυνατότητα επισκεψιμότητας σε λατρευτικούς χώρους που μπορεί να είναι αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος, πολιτιστικού ενδιαφέροντος, ιστορικού ενδιαφέροντος κλπ.. Ο θρησκευτικός τουρισμός αφορά τους ομόδοξους μας, τους Ρώσους, τους Βούλγαρους, τους Ρουμάνους και δεν ξέρω ποιους άλλους. Θέλω να πω ότι η Ελλάδα είναι, όπως και σε άλλα πράγματα, πάρα μα πάρα πολύ πίσω και σε αυτόν τον τομέα. Πριν από 8 χρόνια, είμαι 10 χρόνια στη Βουλή, είχα ξαναμιλήσει και είχα κάνει συγκεκριμένες προτάσεις για τους τρόπους που θα μπορούσε να συνεργαστεί η πολιτεία με την εκκλησία, με την τοπική αυτοδιοίκηση και τον ιδιωτικό παράγοντα, να συνεργαστεί για να αναπτύξουμε τον τουρισμό σε όλα τα επίπεδα. Δεν εννοώ τον τουρισμό «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι μου» όπως συνήθως έχουμε στο νου μας, αλλά αυτό που περιγράφουν ως θρησκευτικό τουρισμό είναι δωδεκάμηνος, δεν είναι Ιούλιος ή Αύγουστος, ούτε είναι το καλοκαίρι και οι παραλίες, είναι ο μόνος τομέας στον οποίο μπορεί η πατρίδα μας και η εκκλησία και η πολιτεία και η τοπική αυτοδιοίκηση να αξιοποιήσει σε έναν εξαιρετικά μεγάλο βαθμό και να είναι «επικερδής» και εκτός εισαγωγικών αυτή η διαδικασία και η δραστηριότητα για όλους τους συμμετέχοντες στη δραστηριότητα αυτή.
Πρέπει να θυμίσω ότι στη Μέση Ανατολή, στο Ισραήλ, στην Αίγυπτο, στην Τουρκία, υπάρχει πολύ περισσότερο ανεπτυγμένος αυτός ο θρησκευτικός τουρισμός ακόμα και σε χριστιανικά μνημεία αυτών των περιοχών, που είναι αλλόθρησκη η πολιτεία και οι χώρες αυτές, σε ένα βαθμό που εμείς δεν έχουμε καταφέρει να αναπτύξουμε καθόλου, δε θα πω μόνο το Άγιο Όρος, την Πάτμο, την Τήνο, τα μοναστήρια. Θα μπορούσα να αναφέρω πάνω από 100 μοναστήρια και όχι στη Β’ Αθήνας όπου εκλέγομαι, αλλά θα μπορούσα να αναφερθώ μόνο στα μοναστήρια σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα γιατί έχουμε τη συνήθεια να αναφερόμαστε κάθε βουλευτής στην περιοχή του. Εγώ θα ήθελα να αναφερθώ συνολικά, όχι μόνο στα μοναστήρια, όχι μόνο σε όλους τους τόπους λατρείας, αλλά και σε όλες τις περιοχές που γειτνιάζουν με αυτά τα μεγάλα ιστορικά μνημεία και θρησκευτικά προσκυνηματικά μνημεία. Δεν είναι λοιπόν μόνο ο θρησκευόμενος που καλείται να επισκεφτεί και πρέπει να τον διευκολύνουμε, αλλά είναι ο καθένας που θα ενδιαφερθεί για αυτό, ανεξαρτήτως αν είναι θρησκευόμενος ή αν είναι χριστιανός ορθόδοξος ή όπως είπαμε Κινέζος, Γιαπωνέζος ή Νιγηριανός.
Υπάρχουν τρόποι τους οποίους είχα, όπως και άλλοι, προτείνει και θα έπρεπε να τους έχουμε αξιοποιήσει. Θα έπρεπε να έχουμε δουλέψει πάνω σε αυτόν τον τομέα. Μιλούσαμε πριν από 8 χρόνια σε μια επιτροπή πάλι για τον τουρισμό, για τα ξενοδοχεία τα μεγάλα της Ρόδου, της Κέρκυρας, της Χαλκιδικής και διάφορα άλλα πράγματα και όταν αναφέρθηκα στον θρησκευτικό τουρισμό γύρισαν όλοι και με κοίταξαν καλά καλά. Ήμουν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ τότε και έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση αυτό, ότι αναφέρθηκα στον θρησκευτικό τουρισμό και στην ανάγκη να τον αναπτύξουμε, πολύ περισσότερο απ’ ότι τον έχουν αναπτύξει άλλες χώρες και άλλοι λαοί που δεν έχουν ούτε το ελάχιστο από τη δική μας διαδρομή, κληρονομιά και ιστορία σε αυτό τον τομέα, ανεξαρτήτως αν είμαστε επαναλαμβάνω θρησκευόμενοι ή όχι.
Αυτό πρέπει να το κάνουμε χθες. Δεν είναι μόνο ο θρησκευτικός, είναι και ο βερμπαλισμός, οι 90 τόσες πόλεις και κωμοπόλεις, λουτροπόλεις σε όλη την Ελλάδα, εκτός από τα αρχαιολογικά μνημεία, εκτός από τα νησιά, εκτός από τα χιονοδρομικά κέντρα. Αυτός ο τομέας του θρησκευτικού τουρισμού, όπως τον λέμε και σωστά τον λέμε, είναι ανεξάντλητος. Θα μπορούσα να σας αναφέρω 80 τέτοιους τόπους εκτός από τα 20 μοναστήρια και τις κοίτες του Αγίου Όρους που έχω επισκεφτεί και έχω μείνει και στα είκοσι, παντού, έξι φορές και μπορώ να σας πω ακριβώς τι λείπει από κάθε περιοχή, από τα Μετέωρα, από τη Μαλεβή στην Πελοπόννησο, από την Πάτμο, από το Μυστρά, από το μοναστήρι της Ανάφης. Δηλαδή είναι ατελείωτη αυτή η δυνατότητα, είναι απέραντη η δυνατότητα ανάπτυξης, πέρα και ανεξάρτητα από το κερδοσκοπικό του πράγματος που και αυτό θα υπάρχει. Η ζωή όλων μας είναι η επιδίωξη κάποιου κέρδους, είτε οικονομικού είτε πνευματικού. Δεν μπορούμε να το αφαιρέσουμε αυτό και να το καταγγέλλουμε. Είναι πάρα πολύ δική μας υποχρέωση να το επεξεργαστούμε, να το καταθέσουμε και να το αξιοποιήσουμε. Ευχαριστώ πολύ.»