Κάθε χρόνο στους ελληνικούς δρόμους εξοντώνεται σχεδόν ένα χωριό

Ομιλία στην Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας, στην συνεδρίαση με θέμα «Ορισμός του έργου της Επιτροπής».
26.11.2015

Έχω συμπληρώσει επταετία στην Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας και πρέπει να σας πω ότι από τις πρώτες συνεδριάσεις υπήρχε μία απόλυτη ομοφωνία των τεσσάρων, των πέντε, των επτά κομμάτων. Όλων των βουλευτών, όλων των κομμάτων που συμμετείχαν σ’ αυτήν την επιτροπή, για να δούμε τους τρόπους που μπορούμε ν’ αντιμετωπίσουμε όλα αυτά τα πράγματα.
Είχαμε καλέσει εδώ, τον Ιαβέρη, τον Κώστα τον Καββαθά. Στην πρώτη επιτροπή που είχαμε κάνει, ήταν πρόεδρος ο αείμνηστος ο Νίκος ο Σταθάκης . Είχαν μιλήσει άνθρωποι που ασχολούνται με το αυτοκίνητο, με την κυκλοφοριακή αγωγή, με τη χρήση του αυτοκινήτου-όπλου και του οδηγού , ο οποίος μπορεί να είναι «βλήμα», μπορεί να είναι περίπτωση μέσης «οπλοκατοχής».
Πρέπει να δούμε σε ποιο βαθμό εμείς, ως πολιτεία, διευκολύνουμε την βελτίωση των συνθηκών των δρόμων, της αγωγής και χρήσης αυτοκινήτου και γενικά του οχήματος.

Να ξεκινήσω από το πώς παίρνουμε τα διπλώματα: Το έχουμε πει από την πρώτη στιγμή. Είναι πολύ γνωστό ότι με 250 ευρώ, που κάποτε ήταν 150, παίρνεις δίπλωμα. Με δυόμισι, με τρία, με τριάμισι κατοσταρικάκια παίρνεις δίπλωμα. Ένας οποιοσδήποτε ανίκανος να χειριστεί αυτοκίνητο, ή να συμπεριφερθεί ως οδηγός. Δεν μιλάω τώρα για τις προτεραιότητες: πεζοί, ποδηλάτες, δίκυκλα. Υπάρχει μια ιεράρχηση στην κίνηση στο δρόμο. Όμως ο οδηγός του αυτοκινήτου κι ο οδηγός της μοτοσυκλέτας πρέπει να σέβεται τους νόμους. Τα όρια ταχύτητας. Ν’ ανοίξω μια παρένθεση: η τροχαία συνήθως είναι ένας εισπρακτικός μηχανισμός. Ο τρόπος που λειτουργούνε οι τροχονόμοι και οι φύλακες των οδών και της οδικής συμπεριφοράς είναι κυρίως εισπρακτικός μηχανισμός.
Εγώ κάνω χιλιάδες χιλιόμετρα κάθε χρόνο. Κυκλοφορώ οδηγώντας από 18 χρονών, πολλών τύπων αυτοκίνητα. Τα όρια ταχύτητας στους δρόμους είναι τα ίδια που ήταν στην δεκαετία του ’60, που αφορούσαν αυτοκίνητα κατασκευασμένα σαράντα και πενήντα χρόνια πριν. Δεν μπορείς να έχεις δρόμο με όριο ταχύτητας 80 και να μην υπάρχει ούτε ένα αυτοκίνητο που πηγαίνει κάτω από 80. Μπορώ να σας φέρω πολύ συγκεκριμένα παραδείγματα.
Είναι διάφορα πράγματα που πρέπει λοιπόν να δούμε από την αρχή. Είχαμε κάνει συγκεκριμένες προτάσεις για να αλλάξουν τα όρια ταχύτητας. Στην Γερμανία, ξέρετε, δεν υπάρχει όριο ταχύτητας, υπάρχει σύσταση, ότι μπορείτε πχ να πηγαίνετε μέχρι 300 χλμ. Αλλά αλίμονο σου αν προκαλέσεις, υπαιτιότητα σου ατύχημα, ή προκαλέσεις φόνο στο δρόμο . Γιατί μιλάμε για δολοφονίες στο δρόμο, εξοντώνεται κάθε χρόνο σχεδόν ένα χωριό.
Εδώ πέρα, είμαστε σ’ έναν παραλογισμό. Είναι τα νοσοκομεία γεμάτα τραυματίες από ατυχήματα και δυστυχήματα οδικής συμπεριφοράς, κι εμείς ακόμα δεν έχουμε καταλήξει από πού ξεκινάει αυτό το γαϊτανάκι. Κι ενώ είχαμε καταλήξει σε προτάσεις που θα έπρεπε να έχουν περάσει από την Πολιτεία, να έχουν θεσμοθετηθεί και να έχουν υλοποιηθεί ήδη, ξαναγυρνάμε πάλι από την αρχή να πούμε τι είναι τιμόνι, τι είναι παρμπρίζ, τι είναι χέρια κι αν το αυτοκίνητο έχει αμπραγιάζ ή είναι αυτόματο. Δηλαδή να ξαναρχίζουμε από το Άλφα να συζητάμε ένα ζήτημα που μας απασχολεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο! Δεν υπάρχει άλλη αιτία που χάνουμε μία κωμόπολη κάθε χρόνο σε νεκρούς. Χώρια το κόστος για τα νοσοκομεία, τους τραυματίες, τις αναπηρίες.
Αυτά τα πράγματα έχουν προταθεί. Μπορώ να κάνω πολύ συγκεκριμένες προτάσεις. Το να συγκροτούμε επιτροπές πενταμελείς αποτελούμενες από τρία άτομα ή τριμελείς αποτελούμενες από δεκαπέντε, είναι ανέκδοτα. Μπορούμε να συγκροτήσουμε όσες επιτροπές θέλετε. Που ούτε θα συγκροτηθούν, ούτε θα λειτουργήσουν, ούτε αποτελέσματα θα έχουν, δεν θα γίνει τίποτα. Αν εμείς εδώ δεν αποφασίσουμε, πολύ συγκεκριμένα.

Συγνώμη αν μιλάω λίγο παραπάνω, αλλά είμαι σε αγανάκτηση. Είμαι κάθε μέρα στους δρόμους και έχω μπει σε νοσοκομεία 25 φορές για φίλους και γνωστούς. Έχω μιλήσει με τους διοικητές τροχαίας της Μακεδονίας, της Πελοποννήσου, στις Εθνικές Οδούς, στους Περιφερειακούς δρόμους. Ξέρω πάρα πολύ καλά, και ξέρουμε όλοι. Και έχουμε και ειδικότερους από εμάς, που έχουν έρθει και μας έχουν κάνει προτάσεις. Τι τις κάναμε αυτές τις προτάσεις;
Χθες στην Εγνατία, που ήταν κακές οι καιρικές συνθήκες, έπεσε φορτηγό και σκοτώθηκε άνθρωπος. Στην Εγνατία. Στον πιο σύγχρονο ελληνικό δρόμο. Που κάναμε πενήντα χρόνια να τον φτιάξουμε. Και μάλιστα αντιδρούσαν κάποιοι και δεν ήθελαν καν να γίνει, πράγμα που το βλέπουμε πολύ συχνά σ’ αυτόν τον δύσμοιρο τόπο.
Εάν στους οδικούς άξονες, στην ΠΑΘΕ, στις εθνικές οδούς, κάθε 100 χιλιόμετρα, κρεμάσουμε από έναν γερανό ή από στις φωτεινές πινακίδες που έχει ψηλά ένα τσαλακωμένο αυτοκίνητο, που μέσα σ’ αυτό ήταν 5 άτομα και σήμερα δεν ζει κανένα, και βλέπουν οι οδηγοί αυτά τα διαλυμένα αυτοκίνητα, τότε και τα όρια ταχύτητας θα σέβονται. Όταν βέβαια είναι πραγματικά, όχι για να εισπράξουμε κανένα «ευρουλάκι». Γιατί , αν πάμε με τα υπάρχοντα όρια ταχύτητας από δω μέχρι τη Θεσσαλονίκη, θα φτάσουμε μεθαύριο.
Αυτά τα πράγματα πρέπει να τα δούμε. Θα ξαναβρεθούμε σε άλλες επιτροπές, μπορεί από εμάς να είναι κάποιοι. Θα περάσουν πέντε χρόνια και θα λέμε πάλι τα ίδια. Εδώ και τώρα μπορούμε να κάνουμε κάτι; Να προτείνουμε και να θεσμοθετήσουμε, όχι πολλά, τρία πραγματάκια;