Και αυτό θα περάσει…

ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο, 23.02.2019
https://www.tanea.gr/print/2019/02/23/greece/kai-ayto-tha-perasei/

Δεν είναι εύκολο ν’ αλλάξεις όταν χαλάσεις εντελώς,
δεν έχεις μάτια να κοιτάξεις ποιος είναι ο δρόμος ο καλός.
Για μένα ο δρόμος είναι δρόμος, στον εαυτό σου έτσι λες,
τι πα’ να πει βρωμιά και τρόμος κατήφορος και προσβολές.
Για σένα ο δρόμος είναι δρόμος, τι πα’ να πει είναι στραβός,
ποιο θα ‘ναι το φινάλε όμως δε το μαντεύεις ακριβώς…

Είσαι για δεκαετίες ο αγωνιστής, ο άρχοντας των λαϊκών αγώνων, ο Ρομπέν όλων των κατατρεγμένων κι όλων των δίκαιων διεκδικήσεων, ο επαναστάτης με αιτία, που θέλει ν΄αλλάξει τη μοίρα ενός ολόκληρου λαού.
Έχεις χάσει μάχες και αγώνες, κυνηγήθηκες, βασανίστηκες, ταπεινώθηκες και μόνο ένα φιλότιμο σου είχε απομείνει, μια ας πούμε γενική και με αρκετή συμπάθεια διατυπωμένη, κι από τους εχθρούς ακόμη, αναγνώριση των αγώνων σου.
Έχεις κερδίσει το μεγάλο ηθικό πλεονέκτημα του ανιδιοτελούς ανθρώπου που παλεύει, μέχρι και την ζωή του δίνει, για να ζήσουν οι άλλοι καλύτερα, για το δίκιο, για την ελευθερία, για την ειρήνη, την ισότητα, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για το δικαίωμα στην εργασία και την κατάργηση της εκμετάλλευσης.
Πάνω από πενήντα χρόνια τώρα, παρ’ ότι στρατιωτικά ηττημένος είσαι εσύ αυτός που υμνήθηκε απ’ όλους τους ποιητές -ακόμα και τους ιδεολογικά διαφωνούντες-, όλα τα τραγούδια γράφτηκαν για σένα, όλα τα έργα τέχνης εσένα έχουν ήρωα. Έχασες τον πόλεμο, αλλά νίκησαν οι “ιδέες” σου.
Ιδεολογική κυριαρχία το είπαν, κάποιοι ως πολιτικοί αναλυτές και άλλοι ως είρωνες και κακεντρεχείς.
Και έρχεται, ξαφνικά η ώρα κι η συγκυρία τα φέρνει έτσι, ώστε να “διαφεντέψεις στον τόπο σου”, να γίνεις ο “από πάνω”, ο καπετάνιος του καραβιού και έχεις την ευκαιρία-δώρο θεού να αλλάξεις τα πράγματα και τις ζωές των ανθρώπων, έχεις ανέβει στο κύμα και πάς.
Και γυρίζεις τώρα ριμέικ τις “ζωές των άλλων”;

Κατάφερες μέσα σε τέσσερα χρονάκια όλα να τα πετάξεις στα σκουπίδια, εκεί που στο κύμα πάνω πετούσες ο ίδιος.

Κι ούτε οι φίλοι σου οι ίδιοι δεν σε αναγνωρίζουν. Οι μισοί σε βρίζουν, άλλοι σε σιχαίνονται και σε φτύνουν κι είσαι ακριβώς αυτό που ως παράδειγμα προς αποφυγήν μπορεί να χρησιμεύσεις στην ιστορία.
Κι αυτή ως κεφάλαιο αηδίας και αποτροπιασμού θα σε καταχωρίσει στα κιτάπια της.
“Ήμασταν πάντοτε μιάς ήττας που νικάει την εξουσία
και, ξαφνικά, μας παρεδόθη αληθινά. Τι τραγωδία…”
Μάζεψες γύρω σου ό,τι παλιό και σάπιο υπήρχε, όλο τον κατιμά του “συστήματος” που συνεχώς κατήγγειλες και καταριόσουν, εσύ ο άγγελος του φρέσκου και του νέου. Εκμεταλλεύθηκες με τον χειρότερο τρόπο όλους τους μηχανισμούς, τα κόλπα, τις απάτες και τις λουμπινιές προς ίδιον όφελος, για σένα, τους κολλητούς και την οικογένειά σου αποκλειστικά, διατυμπανίζοντας μάλιστα ότι όλοι οι “άλλοι”, οι αντίπαλοι, “όσοι δεν είναι μαζί μας”, αυτοί όλοι θα πληρώσουν. Τα πάντα! Φόρους, εισφορές, δασμούς κι όλα τα έξοδα και τα “τέλη κυκλοφορίας” μας, για όλους εμάς, τους άγγελους της ηθικής.
Όλον τον λογαριασμό της “δικής μας καλοπέρασης”.
Και κάθε ακριβοπληρωμένης απάτης.
Ποζάρουν τώρα και καμαρώνουν σαν γύφτικα σκεπάρνια “οι δικοί μας” και παραδίπλα, σύντροφοι, συμπότες και συνένοχοι, όλο κάτι περίεργοι. Και πάμε τώρα όλοι μαζί, “μ’ αεροπλάνα και βαπόρια” και κότερα και σκάφη, με λιμουζίνες κι ελικόπτερα, στις βίλες και στις επαύλεις των μεγαλοκαρχαριών του κεφάλαιου, που παλιά πίναν με το μπουρί της σόμπας το αίμα του λαού, αλλά τώρα είναι φίλοι του και πίνουν μαζί σου Dom Perignon ’85. Κάτι παραδείσια πτηνά, γλίτσες και αούγκανοι, τραμπούκοι και νταβατζήδες, καλλιτέχνες και διανοούμενοι του κώλου έως αρχάνθρωποι των σπηλαίων, πράκτορες -από Σταζι, ΚαΓκεΜπε ως CIA και κυπατζήδες- και ρουφιάνοι καριέρας μαζί με διαδικτυακά τρολ.
Απατεώνες, λαθρέμποροι, μαφιόζοι, τελώνες και φαρισαίοι, αρχιερείς της διαφθοράς και της διαπλοκής, όλοι κολλητοί σου τώρα, ομού μεθ’ όλων των εργολάβων και νταλαβεριτζήδων.
Χαφιέδες και πρεζάκηδες και ταξικά κοθώνια. Όλοι μοιράζονται εξ αδιαιρέτου την κυβέρνηση, την εξουσία, το χρήμα και την δόξα, βεβαίως. Της σαπίλας.
Κάθε βδομάδα που περνάει ακούγονται γύρω μας λόγια παράξενα, λίγο σαν στίχοι τραγουδιών, σαν παροιμίες ή σκηνές από παραβολές της πιο μαύρης βίβλου.

Χτες, έλεγε κάποιος ότι συνεχώς αλλάζουμε επίπεδο, πηδάμε όλο σε παρακάτω υπόγεια και πάτο δεν έχει…

Μάλιστα, ένας πιτσιρικάς -εντάξει κάπου τριαντάρης ήταν- με το ματάκι παιχνιδιάρικο και με το κεφαλάκι πάνω στον πάγκο του χασάπη, δηλαδή πτυχιούχος, γλωσσομαθής και άνεργος, αναρωτήθηκε φωναχτά και κάπως προβοκατόρικα σαν να μάς ειρωνευόταν, αν εννοούμε ότι συνεχώς “αλλάζουμε πίστα”. Στο ηλεκτρονικό μας μπλιμπλίκι, δηλαδή.
Κάπως έτσι είναι, πράγματι, το δικό μας σήμερα, σύντροφοι και φίλοι, πατριώτες δημοκράτες, ελληνίδες έλληνες, εκλεκτοί καλεσμένοι και αγαπητά μας παιδιά. Κάθε βδομάδα, τι λέω, κάθε μέρα που περνάει, έχουμε νέα συνταρακτικά επεισόδια να παρακολουθούμε, θέλοντας και μη, σ΄αυτήν την παρανοϊκή και φτηνιάρικη υπερπαραγωγή. Που ένας θεός ξέρει ποιος διάολος έγραψε και σκηνοθέτησε και που χωρίς καθόλου να μάς ρωτήσει αποφάσισε να μας ρίξει κι εμάς στο έργο, να πρωταγωνιστούμε. Ως πολύτιμοι και ταλαντούχοι, βεβαίως-βεβαίως, αλλά, κυρίως, αναλώσιμοι κομπάρσοι. Διότι είναι πλέον σαφές πως όχι μόνο παρακολουθούμε, αλλά παίζουμε κιόλας, αμισθί και χωρίς να την ξέρουμε την δουλειά, ούτε το σενάριο δεν ξέρουμε, αλλά από ταλέντο και τσαχπινιά να φάνε κι οι κότες.
Έτσι που λες, δικέ μου. Προοδευτικό έκτρωμα, με αριστερό πρόσημο.
Και το χειρότερο απ΄όλα ξέρεις ποιο είναι; ότι ξεφτίλησες, μάστορα, όλα τα ιδανικά και τα πιστεύω αυτών που πράγματι με αυτοθυσία και αυταπάρνηση αγωνίστηκαν και έμαθαν και στα παιδιά τους να αγωνίζονται, να πιστεύουν και να σέβονται τον άνθρωπο και κάποιες αξίες. Αλλά ουδέν κακόν αμιγές καλού, γιατί νομίζω μάθαμε πια να μυριζόμαστε από μακριά τον απατεώνα.
Και θα σε θυμόμαστε.