Και τώρα; Τι γίνεται τώρα;

ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο, 30-31/3/2019
https://www.tanea.gr/print/2019/03/30/opinions/kai-tora-ti-ginetai-tora/

Ήθελα να ‘ξερα, εμείς ανοίξαμε την πόρτα του τρελοκομείου;
Έλα, ντε, για πες μου κι εμένα. Γιατί, από τότε που εδώ, στα άγια αυτά χώματα, τα γεμάτα χρώματα κι αρώματα, ο σοφός όσο και ηρωικός λα(γ)ός πήρε τη μεγάλη απόφαση να αναθέσει την διακυβέρνηση της χώρας και την διαχείριση όλων όσων αφορούν την ζωή του σε κάτι κομπογιαννίτες ταχυδακτυλουργούς και γοητευτικούς χαρτοκλέφτες, άνοιξε το κλουβί με τις τρελές σ’ όλη την Ευρώπη. Ανατολική και δυτική. Είτε είναι πρώην σοσιαλιστική, του παραπετάσματος, των κομισάριων και λοιπών παρατρεχάμενων είτε είναι φιλελεύθερη, νέο-και-σκέτη, του ειδεχθούς καπιταλισμού, της ελευθερίας ή της ασυδοσίας των αγορών και των συμφερόντων. Έχουμε παρέλαση, πασαρέλα μάλλον, γραφικών, ηλιθίων, εθνικολαϊκιστών, δημαγωγών και κλόουν. Πού θες να σε πάω, Αγγλία, Ιταλία, Ουγγαρία, Πολωνία, Τσεχία, Ρουμανία, Ολλανδία, Αυστρία; Εεέλα! για ελάτε, για διαλιέχτε και κιλιίμια και καριέκλιες και τζεντζερέδες και χαλιά και χάλια, πολλά χάλια, βρέστε μου εσείς πόσες βλάβες έχουν ενσκήψει και ποια ή ποιες έχουν χτυπήσει κάθε χώρα απ’ αυτές, και όχι μόνο. Και μετά, πείτε μου εσείς, από πότε ξεκίνησε αυτό το γαϊτανάκι της αριστεροδεξιάς “αντισυστημικής”-και καλά- γελοιότητας, με τα Brexit, τα κίτρινα γιλέκα, τους Πεπεγκρίλο-Όρμπαν-Κόρμπιν-Σαλβίνι, Πεπίτο Γκονζάλες και Πελεγκρίνο -ομού μετά του κυρίου Πελεγρίνη-, για να θυμηθούνε κι οι παλιότεροι, του μικρού ήρωα και του μικρού σερίφη. Δεν λανσάραμε εμείς π ρ ώ τ ο ι το συστηματάκι της αριστεροδεξιάς, ψεκασμένης κυβέρνησης τού, βάλτε τώρα που γυρίζει, δώσε και μένα μπάρμπα, αλήτες, προδότες, πολιτικοί και να καεί, να καεί, με φουρνέλο η βουλή; Ανοίξαμε ή δεν ανοίξαμε εμείς, δηλαδή το ηρωικό κατσαπλιαδιστάν, την πόρτα του τρελοκομείου;

Άσε που τους είχαμε προειδοποιήσει κιόλας, ότι θα την αλλάξουμε Εμείς την Ευρώπη!

Του απεχθούς ευρωμονόδρομου, των μονοπωλίωνε, των συφερόντωνε και της απάνθρωπης λιτότητας, που δεν μοιράζει συνέχεια δανεικά κι αγύριστα στις συντεχνίες μας, να τα τρώμε στα κωλάδικα και σε διάφορα άλλα σκυλάδικα πολιτιστικά κέντρα και σε μουσικοθεατρικά δρώμενα. Πράγματι, τους βαράμε ντέφια, νταούλια, κρόταλα και χορεύουν, τώρα. Αλλά κι αυτοί, μας βαρούν κλαρίνα και τραβάμε ίσια, σε ανηφοριές (ά)γνωστες με κυπαρίσσια.
Είν’ απόψε αλλιώτικα εδώ -κι έχουμε χαθεί, από καιρό…
Συζητούσαμε με κάτι φίλους προχτές και λέει ο ένας, ρε σεις, η κρίση ανέδειξε την αδυναμία των κομμάτων και του πολιτικού μας συστήματος να κατανοήσει την σκληρή πραγματικότητα ή η αδυναμία κομμάτων και συστήματος έφερε την κρίση και τον αδιέξοδο παραλογισμό του σκύλου που κυνηγάει την ουρά του -και σε κάθε δεντράκι αφήνει τα ούρα του, μαρκάρει τα κεχτημένα του και περήφανος τα μυρίζει και ευφραίνεται η ψυχούλα του. Η κότα έκανε τ’ αυγό ή το αυγό την κότα;
Σκληρό και αδυσώπητο το ερώτημα κι από μας, βεβαίως αναπάντητο.
Και γιατί τα έκαναν έτσι, σαν τα μούτρα τους, οι κυβερνώντες, τους οποίους βέβαια ο σοφός λαός επέλεγε, τους εψήφιζε –και καμιά δεκαπενταριά φορές τον καθένα, μάλιστα, όχι μια και δυο που ξεγελάστηκε, να πούμε…-, τους διάλεγε πολύ προσεκτικά για να τον βολέψουν κάπως και κάπου και μετά τους καταριότανε; Και τώρα τους φούνταρε στο πυρ το εξώτερον, αυτούς τους παλιούς παλαιοκομματικούς, και διάλεξε τους καλυτερότερους νεοπαλαιοκομματικούς, πάλι για να τον βολέψουν, μόνο που τώρα δεν υπάρχει σέντσι, κι ούτε σβήνονται τα χρέη ούτε σεισάχθειες και δε μπλερώνω έχει ούτε τίποτα. Τέλειωσαν και τα παραμύθια.

Εκεί που μιλούσαμε λοιπόν εμείς που λέτε, οι επαΐοντες, είς εξ ημών απεφάνθη πως, τελικά, έτσι είναι η πολιτική και τέτοιοι πάντα είναι οι πολιτικοί. Άλλα λένε κι άλλα κάνουν, δεν τηρούν το λόγο τους, ξεχνάνε όσα υποσχέθηκαν, παραπλανούν τον λαό και μετά του την φέρνουν -από πίσω, συνήθως.

Μετά μικρή παύση.
Έπεφτε βαθειά σιωπή (..στο παλιό μας δάσο, “τρέξε να σε πιάσω”, μου ‘χες πρωτοπεί..) κι είχε μέσα στην ματιά, ο άλλος ο φίλος μας τώρα, ένα σκούρο θάμπος, ένα σκούρο… σάμπως να ‘πεφτε η νυχτιά.
Οπότε, ξαφνικά και εξαίφνης, απολύτως αιφνιδιαστικά και απροειδοποίητα, πετάχτηκε όρθιος ο Θύμιος ο Μπλατσάρας και σήκωσε το καφενείο στον αέρα –λησμόνησα να σας πω πως σε καφενείο είμεθα, με πρέφα και ταβλάκι, και βρίζαμε τους αλβανούς κι άλλους πακιστανούς, που μας παίρνουν τις δουλειές… Μα τι λέτε ρε, φώναξε ο λαϊκός στοχαστής απ’ το Σερνικάκι με το διπλό καπουτσίνο, τι αρλούμπες ακούμε και λέμε συνέχεια, για
“ευρώπες και άλλοι ξένοι” που μας απομυζούν –πώς το λέτε- και μας δανείζουνε με το ζόρι για να μας έχουν του χεριού τους, τι μπούρδες για πλουτοκρατία και λαϊκές οικογένειες και για μεγαλοκαρχαρίες του κεφαλαίου που κάνει γυροβολιές κι αυτοί πίνουν το αίμα του λα(γ)ού με το μπουρί της σόμπας! Εμείς, δεν ζητάμε να παίρνουμε όλο και περισσότερα και να δουλεύουμε όλο και λιγότερο; με απώτερο στόχο και σκοπό, όλα τα λεφτά, όλα τα κιλά και, ει δυνατόν, καθόλου δουλειά γιατί η εργασία είναι σκλαβιά, η δουλειά είναι δουλεία και τα συναφή;
Άσε μας ρε Θύμιο, τον έκοψε ο άλλος, ποιος τα λέει αυτά, αναρχοαυτόνομοι είμαστε; το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει σχέδιο, γενικό πλάνο για την σχέση παραγωγής-κατανάλωσης και τον ρόλο του εργαζόμενου στο σημερινό κοινωνικοπολιτικό προτσές. Άλλος τότε θυμήθηκε ότι ανεβάζαμε αεροπανό, πλακάτ και κλείναμε τους δρόμους για ψύλλου πήδημα, άλλος ότι ήμασταν απέναντι σε ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά ή σε κάθε μεγάλη επένδυση γιατί όλα προκαλούσαν οικολογικές καταστροφές, άλλος ότι δεν θέλαμε ξένα κεφάλαια -ούτε κι ελληνικά-, οι άλλοι θυμήθηκαν κόσκο, σκουριές, αεροδρόμια, εγνατίες οδούς και αττικές ωδές, μέγαρα μουσικής, αναπλάσεις από νιάρχους, λάτσηδες και ωνάσεια, μέχρι και μαύρους σημαιοστολισμούς και σπρωξίδια για να μη γίνουν πεζόδρομοι, (πχ Ερμού), χωροταξικές διευθετήσεις, κατεδαφίσεις αυθαιρέτων ή εμπορικά κέντρα. Όλα θέλαμε να γίνουν πάρκα. Μόνο παροχές, καθόλου επενδύσεις για παραγωγή. Τα θυμηθήκαμε όλοι όλα.
Κι εγώ θυμήθηκα. Κι αποκοιμήθηκα.

Ακούστηκαν πάλι τότε, στο βάθος, τα κλαπατσίμπανα.
Απ΄έξω.
Μας βαρούνε ντέφια; (ή μήπως δε σ’ αρέσει;)
Μα όταν λιώνεις, βιώνεις τρομερά τη σχέση.

Κι όλο είσαι μακριά μου, ομορφιά μου.
Μουτς!