Λαμόγια και σαλταδόροι υπάρχουν παντού αλλά εδώ είναι πλειοψηφία

Συνέντευξη στον ρ/σ Real fm 97,8 στην εκπομπή του δημοσιογράφου Κώστα Χαρδαβέλλα στις 17.01.2016. Για τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις στο ΠΟΤΑΜΙ και στον χώρο της κεντροαριστεράς.

Το ΠΟΤΑΜΙ, δεν ιδρύθηκε για να επιδιώξει αυτοδυναμίες.
Το ΠΟΤΑΜΙ, αν θυμάστε, ιδρύθηκε λίγες ημέρες αφότου ανεστάλλει η πρωτοβουλία των 58. Η τότε προσπάθεια του Γιάννη Βούλγαρη και των 58 για την συγκρότηση εκείνης της κεντροαριστεράς, πριν από δύο χρόνια, σταμάτησε μετά τον σφιχτό εναγκαλισμό από τον κ. Βενιζέλο και την ακραία απόρριψη και εχθρική στάση του κ. Φώτη Κουβέλη και δύο ημέρες μετά ο Σταύρος Θεοδωράκης ανήγγειλε την ίδρυση του Ποταμιού.
Το Ποτάμι, λοιπόν, δεν ιδρύθηκε για να σώσει τη χώρα, δεν είναι το κόμμα που θα επιδιώξει αυτοδυναμία. Ιδρύθηκε ως μια μαγιά ανθρώπων του κεντροαριστερού αλλά και του εκσυγχρονιστικού, μεταρρυθμιστικού χώρου γενικότερα … Δεν αποκλείει και κάποιους καθαρούς κεντρώους. Δεν αφορά μόνο όσους έχουν σώνει και καλά αριστερή προέλευση αλλά όσους έχουνε μια γενική, δημοκρατική και αριστερή αλλά όχι αριστερίζουσα οπτική, του λεγόμενου δημοκρατικού κέντρου ας πούμε.… Ιδρύθηκε λοιπόν ως μαγιά για κάτι μεγαλύτερο κι όχι για να γίνει το ίδιο ο χώρος υποδοχής των υπολοίπων.
Το Ποτάμι θα λειτουργήσει συναινετικά και συνεργατικά και με άλλα σχήματα και με ανθρώπους που είναι εκτός της πολιτικής σκηνής. Με ανθρώπους που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ κι είναι ανένταχτοι, με ανθρώπους που προέρχονται από την ανανεωτική αριστερά ή την κεντροαριστερά και δεν εντάσσονται κάπου αλλά και από την Δημοκρατική Συμπαράταξη.
Δεν είναι απαραίτητο να υπάρξει συνένωση των χώρων, να έρθουμε ο κος Ψαριανός και ο κος Χαρδαβέλλας και να πούμε ενώνουμε τα μαγαζιά μας. Δεν είναι ωραίο αυτό, είναι πολύ κακό πράγμα, δεν αρέσει ούτε σε εμένα. Δεν θα μιλήσει η Φώφη με τον Σταύρο και θα συμφωνήσουνε να κάνουνε την μεγάλη κεντροαριστερά, εγώ κι εσύ, εσύ κι εγώ.

Μιλάμε για μία συμπαράταξη δυνάμεων και σχηματισμών αλλά και μεμονωμένων ανθρώπων που πιστεύουν στην διασφάλιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, στις μεγάλες μεταρρυθμίσεις, θεσμικές και πολιτικές αλλαγές που έχουμε ανάγκη και έπρεπε να έχουμε κάνει εδώ και δέκα χρόνια: ένα δίκαιο ασφαλιστικό σύστημα, σταθερές εργασιακές σχέσεις – κατά το δυνατόν και μέσα στην κρίση -, μείωση του κράτους και των δαπανών του κρατικού τομέα κα του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Μείωση των Δαπανών!
Αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τι κάνει; φορολογεί – φορολογεί – φορολογεί, περικοπές – περικοπές – περικοπές! Αυτά που έκαναν κι οι προηγούμενοι δηλαδή, συνεχίζει το ίδιο βιολί. Γιατί; Για να πληρώνουν με τους φόρους και τις περικοπές του ιδιωτικού τομέα και των συνταξιούχων, ένα κομματικό, πελατειακό κράτος. Το ίδιο κομματικό, πελατειακό κράτος που είχαν οι άλλοι, οι πασοκονεοδημοκράτες και που θέλει να το κάνει τώρα δικό του. Και συντηρεί την διαπλοκή και την διαφθορά των άλλων, την υπάρχουσα, απλώς θέλει να την κάνει δική του. Με κουμπάρους, με διορισμούς, με τις γκόμενες … αυτά που ακούμε και διαβάζουμε κάθε μέρα. Αντί δηλαδή να επενδύουμε σε παραγωγικές δραστηριότητες, απαλλοτριώνουμε χρήματα και μάλιστα χρήματα δανεικά που προέρχονται απ’ έξω, για να συντηρούμε έναν υδροκέφαλο πελατειακό κρατισμό. Είναι έγκλημα!

Για το θέμα ηγεσίας που προέκυψε στο ΠΟΤΑΜΙ, ο Θεοχάρης δεν είπε να φύγει ο Θεοδωράκης να μπω εγώ. Δεν είπε φύγε “Σταύρο να έρθει ο Χάρης”. Είπε ότι στη διαδικασία αυτή της συγκρότησης ενός φορέα, μιας συμπαράταξης ευρύτερων μεταρρυθμιστικών και φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων από την οποία δεν εξαιρείται και ένα μέρος του ΣΥΡΙΖΑ που πραγματικά πιστεύει στην Ευρώπη. Δεν εννοώ τα γκρουπούσκουλα και κάτι τροτσκιστές και μαοϊκούς. Εννοώ μια μεγάλη μερίδα που προέρχονται είτε από την ανανεωτική αριστερά ή από το ΠΑΣΟΚ και που είναι ευρωπαϊκού προσανατολισμού. Αυτοί δεν εξαιρούνται. Ούτε και πολλοί κεντροδεξιοί. Δεν υπάρχει λοιπόν θέμα ηγεσίας. Υπάρχει θέμα πολιτικών επιλογών. Αν ο Σταύρος Θεοδωράκης προβάλει π.χ. ότι αυτό είναι το μαγαζάκι που εγώ ίδρυσα και ελάτε μαζί μου να σας πω τι θα κάνουμε, είναι προφανές ότι θα αποτύχει.
Στο συνέδριο που θα γίνει σ’ ένα μήνα, προφανώς και θα μπει θέμα ηγεσίας και θα υπάρξουν υποψηφιότητες. Εγώ δεν θα είμαι σε αυτές τις υποψηφιότητες και δεν ξέρω αν θα είναι ο Θεοχάρης, ο Λυκούδης ή ποιος άλλος μπορεί να ενδιαφέρετε να διεκδικήσει την ηγεσία του Ποταμιού.
Τώρα για την ευρύτερη συμπαράταξη δυνάμεων, αυτό που με ρωτάνε πολλοί, με ποιον αρχηγό; Με τη Φώφη; με το Σταύρο; Που να ξέρω … με τον Μεγαλέξανδρο… Όλοι οι ηγέτες που ξέρουμε προέκυψαν δεν προϋπήρχαν. Κανείς δεν υπήρξε ηγέτης εκ των προτέρων, ως αυτοδιοριζόμενος. Οι ηγέτες προκύπτουν σε μια πορεία, σε μια διαδικασία. Μπορεί να είναι κάποιος που δεν τον ξέρουμε τώρα, να προκύψει στη πορεία, να προκύψει από τις διαδικασίες ο Τάσος Ευαγγελίου.

Δεν μου αρέσει να μιλάω για διχασμούς και στρατόπεδα αλλά μας αρέσει εδώ στην Ελλάδα και μέχρι τώρα λέγαμε για “αριστερούς και δεξιούς”, “μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς”, μάλιστα οι “αντιμνημονιακοί” έβριζαν τους άλλους μερκελιστές, γερμανοτσολιάδες και τώρα αυτοί είναι χειρότεροι, αυτοί έφεραν το τρίτο το μακρύτερο μνημόνιο. Αυτή τη στιγμή, αυτό που παίζεται εδώ στην Ελλάδα, πέρα από τους διαχωρισμούς και τις πολώσεις που καθόλου δεν μ’ αρέσουν, η κυρίαρχη πολιτική αντίδραση και αντίληψη, η κυρίαρχη πολιτική σύγκρουση είναι αν θα επιλέξουμε μια κανονική ευρωπαϊκή Ελλάδα ή θα συνεχίσουμε στο Κατσαπλαδιστάν των νταλαβεριτζήδων, των λαθρεμπόρων, των εργολάβων, των θαλασσοδανείων και της αρπαχτής των ημετέρων μας. Όχι να τσακίσουμε τη διαφθορά των άλλων και να στήσουμε τη δικιά μας.
Λαμόγια, σαλταδόροι και νταλαβερητζίδες υπάρχουν και στην Γερμανία και στην Ολλανδία και παντού αλλά εδώ είναι πλειοψηφία. Αυτό πρέπει να το δούμε!