Λαϊκές σειρήνες. Η Ο.Π.Λ.Α. ξανάρχεται

χωρίς εξαρτύσεις
Εφημερίδα ΕΠΕΝΔΥΣΗ, φύλλο 09
Σάββατο 27 – Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2014

ΛΑΪΚΕΣ ΣΕΙΡΗΝΕΣ. Η Ο.Π.Λ.Α. ΞΑΝΑΡΧΕΤΑΙ…
Χτύπησαν οι σειρήνες κι ακούστηκαν απ άκρου σ άκρου, σ όλη τη χώρα…
Βγήκαν οι αγωνισταράδες και οι παλληκαράδες και απειλούν με ειδικά, ειδικευμένα και ανειδίκευτα δικαστήρια, με λαϊκές επιτροπές, λαϊκά δικαστήρια, λαϊκά τραγούδια – με ζουρνάδες και νταούλια – στις λαϊκές τις αγορές, τούς εξαγορασμένους και εξωπουλημένους, στην ντόπια και ξένη αντίδραση, τούς αποστάτες και τούς αργυρώνητους – που ‘λεγε κι ο πρώην πρόεδρας του βάζελου -, αυτούς που ψηφίζουν με θάρρος και παρρησία, για να εκλεγεί πρόεδρος, για να μην μπει η χώρα σε περιπέτεια.
Ο εκφασισμός της κοινωνικής ζωής, συνεχίζεται με τρόπο σαφή και μελετημένο, συνεχίζεται η μετάλλαξη ενός ολόκληρου λαού, σε άβουλο οπαδό και υποστηρικτή της ακρότητας και του ψευτοτσαμπουκά, ακριβώς αυτού που χαρακτηρίζει τα “χαμαντράκια”, κυρίως.
Και ζητάνε το λόγο, με τρόπο βάναυσο και επιθετικό, από όσους ψηφίζουνε θετικά για την εκλογή προέδρου, πιστεύοντας ότι με τον τραμπουκισμό, τις απειλές και τη συκοφαντία επιτελούν έργο θεάρεστο και φιλολαϊκό.
Για να τους καλύψει, ο Ηγεμών τους βγήκε και είπε ότι θα περάσουμε δύσκολα τα επόμενα χρόνια, προετοιμάζοντας μας για τα χειρότερα και τα βασανιστικά, που επέρχονται, λόγω της αμετροέπειας και της παραφροσύνης τους.
“Τους παράσυρε το ρέμα, μάνα μου δεν είναι ψέμα. Άσπρα μούρα, μαύρα μούρα..”, τά ‘χει πεί κι ο Τσιτσάνης.
Προκειμένου να πάρουν την καρέκλα και τη μάνα τους ξεπουλάνε, όχι το λαό και τον κάθε τσακισμένο που αντιστέκεται στη λαίλαπα αυτής της κρίσης.
Και οδηγούν ξανά σε διχασμό, έναν λαό, που το ’45, όταν όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί προσπαθούσαν να βγουν από τα συντρίμμια, εμείς κατακρεουργήσαμε εαυτούς και αλλήλους και την προοπτική της χώρας μας, την ομαλή μεταπολεμική ανασυγκρότησή της με έναν τραγικό εμφύλιο πόλεμο…
Και τώρα που όλη η Ευρώπη, με αγωνία προσπαθεί να βρει βηματισμό και ρόλο, πού πασχίζει για την ενοποίηση της, τώρα στον εικοστό πρώτο αιώνα, εμείς οι ουραγοί ασχολούμαστε με τους χαλιγκάληδες και τα κάθε λογής περιτρίμματα της αγοράς.
Βέβαια, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη, τι τους περιμένει, όταν οι πολίτες αντιληφθούν, ότι η κουτουράδα, άντε πάμε κι ό,τι να ‘ναι, εδώ και τώρα εκλογές, μας οδηγήσει σε νέα ταλαιπωρία, σε νέα εθνική περιπέτεια.
Θα τους πάρουνε με τις πέτρες τότε από την αντίθετη μεριά.
Επειδή θα ‘χουν χρεωθεί το χάος.
Και δυστυχώς αυτή τη φορά, τη φάρσα που επαναλαμβάνεται, την υποκινεί από την αρχή μέχρι το τέλος μια ρεβανσιστική άθλια αντίληψη, μιας ανίερης συμμαχίας αποτελούμενης από κάτι δήθεν αριστερούς, από σμάρι γκρουπούσκουλων κι από κάποιους πεινασμένους παλαιοπασόκους, που δε χορτάσανε τόσα χρόνια και σαν βουλιμικοί περιμένουν να ορμήξουνε ξανά στο ταψί με τον μπακλαβά, ξανά γιούργια στον ταβλά με τα κουλούρια.
Από κοντά και οι φασιστοειδείς κι οι ψεκασμένοι, αλλά και αυτοί που γεννήθηκαν με το φαιό κουστούμι του φιδιού.
Και οι αδαείς και οι ηλίθιοι, επιμένουν στο βλακώδες επιχείρημα ότι στους 168 μέσα είναι και δυο “χιτλερικοί”.
Ενώ οι δεκάξι που συναθροίζονται μαζί τους έχοντας κοινό στόχο την ανωμαλία και την αποσταθεροποίηση, είναι αθώα παιδάκια που ήτανε πάντα μαζί, συμμαθήτριες από τις καλόγριες.
Τώρα μπορεί ν’ ακούσετε το άλλο, το πιο καινούριο.
Εξυφαίνεται μια φοβερή συνομωσιολογία, στην ενδεχόμενη εκδήλωση μιας “θεσμικής προβοκάτσιας” των αυγών του φιδιού:
Εάν “αποφασίσει” ο λόχος των υπόδικων φασιστοειδών να ψηφίσει συντεταγμένα υπέρ του υποψήφιου Προέδρου, προβοκάροντας, θα σκάσουν μύτη και θα τσιρίζουν υστερικά οι γνωστοί γελοίοι: “εκλέξατε Πρόεδρο με τις χρυσαυγίτικες ψήφους” – ενώ αν ΔΕΝ εκλεγεί Πρόεδρος, με την συνοδοιπορία βεβαίως των Χρυσών Αυγών μαζί τους, δε θα τρέχει κάστανο!
Θα ‘ναι Αντιμνημονιακή Λαϊκή Συμπαράταξη !
Ευαισθησίες αλά- καρτ στην λαϊκή την αγορά.
Από κάτι τζάμπα αγωνισταράδες – κι όταν λέμε τζάμπα, πιο τζάμπα δεν έχει.
Από κάτι, κατά δήλωσή τους, “αριστερούς”.
Ο θεούλης της Ελλαδίτσας ας βάλει το χεράκι Του.
Ή, έστω, το δαχτυλάκι Του -το μεσαίο.

ΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤ’ Ο ΚΥΡ-ΦΩΤΗΣ.. (τραγουδάει Χατζιδάκι ο Σαλονικιός) 
“Μη ξεχάσεις χελιδόνι στην πατρίδα μου που πας, 
να κοιτάς κάθε μπαλκόνι, κάθε πόρτα να ρωτάς. 
Τι να γίνεται ο κυρ Φώτης πού να βρίσκεται ο Στρατής, 
χαιρετίσματα πουλί μου να τους δώσεις, 
τον κρυφό καημό μου να τους πεις….” 
(Νίκος Γκάτσος) 
Τόσος ήτανε δυστυχώς και δεν το ξέραμε, αν και κάποιοι – ας μην πω τώρα ποιοί, δεν έχει και νόημα πια – από παλιά το έλεγαν, καλή τους ώρα, εκεί που είναι. 
Εμείς αργά το καταλάβαμε. 
Ήταν μια ευκαιρία, πραγματικά. Άλλη μία χαμένη. 
Όταν είδα τότε, τόσος κόσμος απ όλη την Ελλάδα να μαζεύεται, φορτωμένος εμπειρίες και γνώση για να προσφέρει με ειλικρίνεια. Με τέτοιο ενθουσιασμό, με τόσες ελπίδες. 
Και στρατεύτηκαν όλοι με κέφι και λαχτάρα. 
Για την υπέρβαση, για την απαλλαγή από τις γνωστές αγκυλώσεις. 
Για την “άλλη αριστερά, που ‘βλεπε τον κόσμο σαν έργο τέχνης”, που λέει κι ο ποιητής. 
Δυστυχώς, όμως, τόσο ψεύτικα και τόσο κίβδηλα όλα. 
Έφυγαν οι δευτερότριτοι, που δεν τους παίζανε στον ΣΥΡΙΖΑ της μεταλλαγμένης αριστεράς, παρά μόνον σαν τα ”ούζα”, σαν τα παιδάκια που μαζεύουνε τις μπάλες στα άουτ και στα πλάγια. Και είπαμε τότε όλοι μαζί τους, θα γίνουμε πρώτοι στο χωριό. Θα παίξουμε μπάλα. 
Κι όμως φαινόταν από αρχής, ότι πάνε να στήσουν μαγαζί γωνία, την ταβέρνα του κυρ-Φώτη και να εκμεταλλευτούν – ανόητε.. -, όλη τούτη τη διάθεση σας. 
Να παίξουνε με τη αγωνία σας. Να κάνουνε κομπρεμιά. 
Μεγάλοι αθρώποι ημάστενε, μην ζητάμε τώρα και τα ρέστα. Δεν πήραμε χαμπάρι, μέχρι που φτάνει το ψέμα και η ιδιοτέλεια; 
Μια και δυο μονάχα το ‘δαμε το κακό, με δρασκελιές να πλησιάζει, που ξανα-λέει ο ποιητής; 
Και βλέπεις ανθρώπους, του ιδίου φυράματος, από άλλα μαγαζιά παρεμφερή και γειτονικά, να σου λένε, αυτό που σου έμαθε ο Αναγνωστάκης, ό,τι ισχύει ανάμεσα στα λιοντάρια. 
Μια ομερτά και μια ψεύτικη αλληλεγγύη. 
Μα πώς να τόνε πεις αυτό πού ‘λεγε ο άλλος δικός μας ο καρντάσης, ο ποιητής της ήττας: 
“Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο τόξερα…ως ήσουν πάντα στη ζωή: 
ο καλός, ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης…” 
ΟΜΩΣ ΓΙΑΤΙ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΟΥΜΕ, ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ, ΧΩΡΙΣ ΣΚΟΠΟ, ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΠΟ.. 
Αφού είναι από παλιά «δικός μας». 
Δεν είχες το δικαίωμα, Φώτη Κουβέλη, να εμπαίξεις, με τέτοιο τρόπο, 
τόσους πολλούς ανθρώπους. 
Θα κατάλαβες μάλλον, ότι από το 6,5% μέχρι το μεδέν και κάτι, που φτάσατε με τους ακόλουθους και τους επήλυδες τη βαρκούλα και τη ρίξατε στα βράχια, το σφάλμα δεν βρίσκεται στους πολλούς. 
Το κυριότερο, δεν είχες το δικαίωμα να ξεφτιλίσεις έτσι, την Ανανεωτική Αριστερά. 
Να γίνεις ο νεκροθάφτης της, μπαρμπα-Φωτάκο. 
Ξεκινήσατε, από την κηδεία του Λεωνίδα, που τον σμικρύνατε όσο περισσότερο μπορούσατε, για να σταθείτε δίπλα του και να φανείτε κι όλας… τόσοι ήσαστε. 
Έπρεπε να το έχεις καταλάβει, ανόητε, που πάει το παραμύθι. 
Άντε τώρα Φώτη, γύρνα πίσω, στην αθλιότητα, στα γκρουπούσκουλα που καταγγείλαμε όλοι μας, μαζί με τις λαϊκοπασοκαρίες, χωρίς μία συγγνώμη. Και “έσεσθε εις σάρκα μία”. Άξιος, που φωνάζουν στους δεσποτάδες. 
Χωρίς να πεις τι άλλαξε από το ’10 μέχρι σήμερα. 
Εκείνο το σύμφυρμα του καιροσκοπισμού, για σένα και τους έρποντες γύρω σου, μετετράπη σε γη της επαγγελίας. 
Και μάλιστα σε προοδευτική κατεύθυνση. 
Θεέ μου τι να γίνηκαν του κόσμου οι αντρειωμένοι… 
Είστε ριψάσπιδες και κυρίως κάλπικοι. 
Κι αυτό το έχει καταλάβει πλέον ο κόσμος της σκέψης, πλην των ιδιοτελών και βολεμένων που τρέχουν με γλώσσες σάπιες από το γλείψιμο όποιου κατουρημένου ενδύματος βρήκαν μπροστά τους, στις διαδρομές τους. 
Πάψε λοιπόν, και αναφέρομαι σε σένα και όχι στους άθλιους κολαούζους που σέρνονται από δίπλα, να προσπαθείς να πείσεις τους πολίτες πως όλα καλά, όπως και πριν και στο νέο μας αχούρι θα βρούμε σανό. 
Διότι αυτό νομίζεις ότι μασάμε… 
Μπαρμπα-Φώτη. 
MIT