Λοιπόν πουλάκια μου, γεια σας

Η ομιλία του Γρηγόρη Ψαριανού στο 2ο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς
14/12/2013

Λοιπόν πουλάκια μου, γεια σας!
Χαίρομαι που σας ξαναβλέπω.

Προχθές, που ήρθα εδώ, στην έναρξη του συνεδρίου, μου είπε ένας σύντροφος στην πόρτα: «Γεια σας, καλώς τον Ψαριανό. Ήρθες να μας φέρεις χαιρετίσματα απ’ το Σημίτη και τον Βενιζέλο;»
Να ‘μαστε λίγο προσεχτικοί ρε σύντροφοι. Μη καταγγέλλουμε ο ένας τον άλλον για πράκτορα, της Intelligence Service, του Βενιζέλου, της Μοσάντ, του Ψεκαστή. Να κάνουμε λάθη, ανοησίες, παραλείψεις, αλλά καινούργιες, με έμπνευση. Κανείς δεν είναι τέλειος.

Λοιπόν, για να τελειώνουμε μ’ αυτό με τους 58, θέλω να σας πω ότι σ’ αυτή τη συνάντηση, υπήρχε πρόσκληση για όλους. Για όλους τους ανθρώπους και τους προέδρους και τα στελέχη όλων των φυλών του ΠΑΣΟΚ, όλων των τάσεων της Δημοκρατικής Αριστεράς και για πάρα πολλούς ανένταχτους, οικολόγους κλπ.
Προσωπικά, επειδή εγώ το είχα δει και εξακολουθώ και το βλέπω ως μια θετική πρωτοβουλία, όπως και όλες τις πρωτοβουλίες που μπορεί να προκύψουν και που αποτελούν πρόσκληση σε διάλογο.
Χέστηκα, προσωπικά, αν ήταν εκεί όποιοι ήταν από δαύτους. Δεν έχω καμία σχέση με δαύτους από κτίσεως κόσμου. Θα ήμουν στο ΠΑΣΟΚ, όταν τρώγανε με χρυσά κουτάλια διάφοροι σύντροφοι εδώ μέσα. Δηλαδή, έλεος!
Είπα στον πρόεδρο. Φώτη, σε παρακαλώ, έχεις προσωπική πρόσκληση. Διαφωνείς, έχεις τις επιφυλάξεις σου, είμαστε καχύποπτοι, ναι. Αλλά είναι μια πρόσκληση σε διάλογο από δικά μας παιδιά, φίλους μας. Δεν είναι ΠΑΣΟΚ ούτε ο Βούλγαρης, ο Καλογήρου, ο Γραμματικάκης, ο Γκορίτσας, ο Μεϊμάρογλου. Δεν είναι ΠΑΣΟΚ αυτοί.
Και τον παρακάλεσα.
Εάν ήταν ο Φώτης Κουβέλης στο Ακροπόλ θα είχε πέσει το θέατρο. Θα είχε σηκωθεί η Ιπποκράτους στο πόδι. Όταν είπαν ότι ήρθε ο Βενιζέλος, τρία άτομα παρήγγειλαν μια γκαζόζα. Τρία χειροκροτήματα, δηλαδή. Ποιος να τον χειροκροτήσει τον Βενιζέλο; Τον Βενιζέλο περιμένει η Κεντροαριστερά; Τον Φώτη Κουβέλη περιμένει εδώ και 4 χρόνια

Κάναμε πριν από ενάμιση χρόνο μια τρομαχτική υπέρβαση. Τη μεγαλύτερη υπέρβαση που έχει κάνει η αριστερά μετά το ’89.
Που αποφάσισε ο Φώτης Κουβέλης, κυρίως, και μετά και όλοι οι υπόλοιποι, να συμμετέχουμε σ’ αυτή την Κυβέρνηση.
Και το κάναμε με λάθη, με παραλείψεις, με διστακτικότητα. Μας έβαζαν τρικλοποδιές. Και διασώσαμε τη χώρα. Και εξασφαλίσαμε τη σταθερότητα.
Και μετά αποφασίσαμε να φύγουμε. Για να υπονομεύσουμε τη σταθερότητα; Και να αποσταθεροποιήσουμε τη χώρα;
Και λέγαμε, να φύγουμε απ’ την Κυβέρνηση αλλά ας μείνει κανένας άλλος για να την κρατήσει γιατί δε θέλουμε εκλογές.
Αυτό που κάναμε ήταν απολύτως αντιφατικό.
Είπαμε ότι μας θεωρούσαν βαρίδια και θέλουν να μας διώξουνε. Και; Τους κάναμε τη χάρη;
Όταν βλέπεις ότι μας θεωρούν βαρίδια, μας σιχαίνονται, τους είχαμε μπει στο μάτι και ήθελαν να μας διώξουν.
Κι εμείς φύγαμε. Αυτό είναι λογικό;
Να μείνουμε και να βάλουμε όρους.
Ο Σαμαράς σ’ εκείνη τη φάση ήταν στη γωνία και έτρωγε χτυπήματα και από μέσα και απ’ την Ευρώπη.
Κι εμείς έχουμε το βλέμμα στην Ευρώπη. Κι εμείς θέλουμε ευρωπαϊκές συνεργασίες. Και ευρωπαϊκής κατεύθυνσης ελληνικές κυβερνήσεις συνεργασίας.
Δε μπορεί, να ζητάμε και να κάνουμε πρόταση για απλή αναλογική αλλά να μη συνεργαζόμαστε με κανέναν. Άρα γιατί κάνουμε πρόταση για απλή αναλογική; Να συνεργαστούμε με ποιον; Να πάρουμε αυτοδυναμία;

Είχαμε πει κάποτε, δε θέλουμε να ήμαστε κολυμβήθρα του Σιλωάμ ούτε σκαντζόχοιρος.
Φοβάμαι ότι θα γίνουμε ο σκαντζόχοιρος Σιλωάμ.