Μόνο ένας τρόπος, μόνο ένας δρόμος

 

Όλες αυτές τις μέρες του προεκλογικού πυρετού έχει ανάψει η συζήτηση για το πού πάμε, πώς θα ανακτήσουμε το χαμένο έδαφος ως κοινωνία, τον χαμένο χρόνο ως πολίτες πια και όχι ως πελάτες.
Ξεκινώντας πάλι από βασικά ερωτήματα που τον τελευταίο καιρό υποβάλλονται, από παντού, αναρωτιόμαστε κι εμείς: Πώς γίνεται, μια “αριστερή” κυβέρνηση που υποτίθεται πως θα φρόντιζε τους πολλούς να τους έχει τσακίσει, να τους έχει πατήσει κάτω και με μαεστρία να έχει εξασφαλίσει τα πάντα, ως δώρα, στους λίγους και σε κάποιους ημέτερους, μάλιστα με κυρίαρχο σύνθημα το ακριβώς αντίθετο.
Και κοντά σ’ αυτό έρχεται κι ένα επόμενο, πώς γίνεται ένας αριστερός κι από αριστερή οικογένεια, που λέμε, να προσχωρήσει εις την επάρατον, μετά συγχωρήσεως; Οι απαντήσεις είναι πάρα πολλές, δεδομένου ότι όπως καταλαβαίνει ένας στοιχειωδώς νοήμων συμπολίτης μας δεν πρόκειται για ιδεολογικού τύπου επιλογή ή μετατόπιση, αλλά για την ανάγκη να υλοποιηθεί ένα πολιτικό, ένα κυβερνητικό πρόγραμμα αλλαγής πλεύσης, ανόρθωσης και ανάπτυξης για μια χώρα που έφτασε στο χείλος του γκρεμού κι ακόμα δεν έχει εξασφαλίσει τη σωτηρία της.
Κάποιοι πρέπει να αναλάβουν να υποστηρίξουν, να αποδώσουν την Κοινωνική Δικαιοσύνη, που όλο έρχεται και ποτέ δεν φτάνει, την περίφημη πρόοδο, τις κατακτήσεις κι όλα όσα η κλασσική ελληνική Αριστερά ευαγγελίστηκε αλλά βέβαια έχει απεμπολήσει από καιρού, και μάλιστα ως κυβερνώσα αριστερά εδώ και κάτι χρόνια. Σίγουρα δε, τα τελευταία τέσσερα χρόνια που όλα θα τα μπορούσε και τίποτα δεν έκανε, μόνο τερατώδεις επιλογές, τέτοιες που οι πολίτες, απ΄αυτήν την “αριστερά”, δεν θα περίμεναν ποτέ. Και απ’ όσα υποτίθεται ότι πίστευε και απ’ όσα έλεγε.

Κλοπή εισοδημάτων, περικοπές περισσότερες και χειρότερες από όλους τους προηγούμενους, επίδειξη δολοφονικής αλαζονείας, αμετροέπεια και ρεσιτάλ υποκρισίας.

Άλλες αξίες όπως η Δημοκρατία, ο σεβασμός στους δημοκρατικούς θεσμούς, η αξιοκρατία, η φροντίδα των αδυνάτων, όλα πήγαν περίπατο.
Στην πραγματικότητα όλοι αυτοί που αγωνίστηκαν, όσοι πάλεψαν ή θυσιάστηκαν για κάτι τέτοιες αρχές πάλεψαν και κάποιος θα έπρεπε άρα να αναλάβει να υποστηρίξει την τιμή όλων αυτών των ανθρώπων, αυτών που αγωνίστηκαν, που αφιέρωσαν ή και έδωσαν τη ζωή τους για κάποιες αξίες και που μετέδωσαν σε μας, στους επόμενους, μια ευαισθησία για κοινωνική δικαιοσύνη, για κοινωνική ισότητα.
Λόγια που ακούστηκαν πια εντελώς κενά νοήματος στο στόμα ανθρώπων που τώρα βρίσκονταν στην ηγεσία του Σύριζα. Και μπορεί να γίνει αυτό μέσω της Δεξιάς;
Με ρωτάνε κάθε λίγο και λιγάκι: “μα δεν είναι τεράστια η διαφορά ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά;” Διαλέγω από τις πολλές απαντήσεις την απλούστερη:
Εδώ και χρόνια η ελληνική Αριστερά έχει πάψει να είναι προοδευτική δύναμη.
Ο ρόλος της πια, έτσι όπως συμπυκνώνεται στον λόγο και στον τρόπο κυρίως του Σύριζα, και όχι μόνο, είναι απλούστατος και αποδεικνύεται μετά από τεσσεράμισι χρόνια διακυβέρνησης: Οι βασικές δομές του κράτους να μείνουν οι ίδιες (γιατί αυτές παράγουν την πελατειακή σχέση που μας επιτρέπει να να παραμένουμε στην εξουσία), για δε τους «αριστερούς οπαδούς» μας τους ρίχνουμε ένα σύμφωνο συμβίωσης, δυο “προοδευτικά” δολώματα, μια Συμφωνία των Πρεσπών και καθαρίσαμε.

Για να το θέσουμε λοιπόν αλλιώς το ερώτημα: το ζήτημα δεν είναι αν είσαι δεξιός, αριστερός, κεντρώος ή ό,τι σε φωτίσει κάποιο πνεύμα ή η “ταξική σου συνείδηση” Το ζήτημα είναι αν μπορείς, με την έστω ελάχιστη παρουσία σου να βοηθήσεις αυτή τη χώρα κι αυτή την κοινωνία να πάρει τ’ απάνω της; Ναι ή όχι;
Εδώ είναι ένα κρίσιμο και καθοριστικό για την συνέχεια σταυροδρόμι, κι εδώ ακριβώς και για να μη χάσεις και ξεχάσεις όλα τα παραπάνω, ήρθε ο καιρός ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις.

Για να μην τα πολυλογούμε, η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα, να αλλάξεις και ρούχα και μυαλά.

Εδώ ακριβώς είναι που αναφωνείς, Φίλοι και Σύντροφοι και Λοιπές Δημοκρατικές Δυνάμεις, πρέπει να συναντηθούμε τ ώ ρ α, στην πορεία για μια σύγχρονη Ελλάδα, μακριά από παραμύθια και φούμαρα, απέναντι στον λαϊκισμό, στην δημαγωγία, στην εξαπάτηση, στην απάτη και την αυταπάτη, πρέπει να βρεθούμε μαζί, τώρα. Τελεία και παύλα.
Δεν είναι ζήτημα αριστερής, κεντρώας ή δεξιάς “ιδεολογίας”, ιδεοληψίας ή εμμονής, δεν είναι πόλεμος και διχαστικές λογικές του τύπου Ή Εμείς Ή Αυτοί.
Είναι αίτημα της κοινής λογικής, της διασφάλισης της κανονικότητας, της επικράτησης του αυτονόητου, για να γίνει επιτέλους η Ελλάδα μια Κανονική Ευρωπαϊκή Χώρα, Δημοκρατική και Φιλελεύθερη, με σταθερή διακυβέρνηση σε σταθερή πορεία.
Δεν υπάρχει καθόλου χρόνος, έχουμε χάσει ήδη πολύ, και δεν αντέχουμε άλλα πειράματα, έχουμε κάνει πολλά.
Κι όπως μου έγραψε σε μήνυμα κάποιος -όποιος και να ‘ταν, καλά το ‘γραψε:
“Το κυβερνητικό έκτρωμα που διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας τα τελευταία 4,5 χρόνια, θα μας χαιρετίσει σε μερικές εβδομάδες. Θα κλείσουν με οδυνηρό τρόπο και μάλλον με εκκωφαντικό γδούπο πέφτοντας, αυτό που ξεκίνησαν στις πλατείες και τους δρόμους από το 2010-2014, συμβάλλοντας στην “τσογλανοποίηση” της ελληνικής κοινωνίας. Θα κλείσουν τον κύκλο του ψέματος, της απάτης, της υποκρισίας, του θράσους και της αθλιότητας. Οι τύποι που σε ένα μήνα θα μας αδειάσουν τη γωνιά, θα περάσουν στην ιστορία ως οι μεγαλύτεροι ψεύτες και απατεώνες”.

Το κακό για τη χώρα ξεκίνησε το 2015 με τη λεγόμενη “περήφανη διαπραγμάτευση” που έγινε κατ΄ εντολήν των Τσίπρα-Καμμένου σ΄ έναν ανεκδιήγητο νάρκισσο που περιφερόταν με ένα ταγάρι στην πλάτη, περιμένοντας να κερδίσει κάτι ή να τον πάρουν στα σοβαρά οι εταίροι και δανειστές μας. Τώρα, ο τύπος με το ταγάρι διεκδικεί την ψήφο του ελληνικού λαού με δικό του κόμμα, επιδεικνύοντας περισσό θράσος, ενώ υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να διώκεται.
Η παρέα του εντολέα του, του απερχόμενου καταληψία “κατάφερε” το 2015 να σημαδέψει την πορεία της χώρας και των πολιτών για τα επόμενα 40 χρόνια.
Η χώρα βρίσκεται δέσμια έως το 2060, γιατί αυτοί που θα έσκιζαν τα μνημόνια, τελικώς υπέγραψαν το τρίτο και αχρείαστο μνημόνιο –και ναρκοθέτησαν τη χώρα με ένα κρυφό τέταρτο..- “φορτώνοντας” τον λογαριασμό της τζάμπα μαγκιάς τους στον ελληνικό λαό και στα παιδιά μας.
Μας οδήγησαν σε ένα πρόγραμμα δανεισμού ύψους 86 δις ευρώ, τουλάχιστον, με επαχθέστατους όρους.

Οι ανοησίες του τύπου “το νόμισμα δεν είναι φετίχ” ή “θα το κάνουμε Κούγκι”, μαζί με την προσφυγή σε νέο πρόγραμμα, προκάλεσαν εξαΰλωση της αξίας των τραπεζών με την απώλεια 50 δισ. ευρώ, ενώ από το τραπεζικό σύστημα “έφυγαν” καταθέσεις ύψους 40 δισ. ευρώ.
Από τις ανοησίες και τις ψευτομαγκιές τους επιβλήθηκαν μέτρα 14,5 δισ. ευρώ (ευτυχώς που γλιτώσαμε το mail Χαρδούβελη με μέτρα που δεν θα ξεπερνούσαν τα 2 δις ευρώ…), ενώ μια “καβάντζα” 11 δις ευρώ που είχε το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας επεστράφη στους δανειστές. Το συγκεκριμένο ποσό θα ήταν αρκετό για να λειτουργήσει ως προληπτική γραμμή πίστωσης, όταν θα βγαίναμε από το Μνημόνιο το 2015.
Ήταν ακριβώς τότε που πέσαμε στη μαύρη τρύπα της εξαπάτησης των ΣυριζΑνεξελ και άρχισε η τραγική περιπέτειά μας, πάλι με μια εντελώς καταστροφική εκλογική έμπνευση του σοφού λαού, που δεν ήταν η πρώτη ούτε η δεύτερη –πολλές φορές το έχουμε κάνει…-, αλλά ελπίζω να θεωρείται ότι ήταν πια η τελευταία.
Κι άλλα πολλά και τερατώδη έγιναν όπως ξέρουμε–ελπίζω…-, εγκλήματα τεράστια έχουν διαπραχθεί και ευθύνες σύντομα θα αναζητηθούν για ό λ α.
Θα τα καταγράψουμε και εδώ σύντομα, για να μην ξεχνιόμαστε.
Όμως πρώτα, ανάγκη για όλους μας να δούμε καθαρά και να προχωρήσουμε, με ελευθερία, ασφάλεια, δημοκρατία και ανάπτυξη.
Μακριά από ψεύτες, απατεώνες, τσιρκολάνους.
Ένας μόνο τρόπος υπάρχει να καλύψουμε το καταραμένο κενό, των χαμένων 4,5 χρόνων, μια καθαρή απόφαση είναι.
Κι ένας μόνο δρόμος –και τώρα ελπίζω να βλέπετε και να ξέρετε ποιος.