Να συμφωνήσουνε όλα τα κόμματα οι εκλογές να γίνονται 29 Φεβρουαρίου

Εκλογές 20 Σεπτεμβρίου 2015
#ekloges2015_Round2

Συνέντευξη στον HELLAS FM της Νέας Υόρκης, στην εκπομπή του Μανώλη Κουρουπάκη. 
11.09.15

• Φίλοι ακροατές του Hellas Fm, καλημέρα. Θ’ αλλάξουμε λιγάκι στο ξεκίνημά μας το σκηνικό της εκπομπής, μια και θα πρέπει να ταξιδέψουμε υπερατλαντικά. Πάμε στην Ελλάδα, πάμε στη Χαλκίδα. Όπου στην άλλη άκρη της γραμμής έχω τον Γρηγόρη Ψαριανό, τον πρώην βουλευτή, και υποψήφιο τώρα, με το ΠΟΤΑΜΙ. Κύριε Ψαριανέ, φίλε Γρηγόρη, καλησπέρα στην Χαλκίδα όπου σε πετυχαίνουμε.
ΓΡ.Ψ.: Γεια σας, καλημέρα. Χαιρετισμούς από την Ελλάδα κι από την πανέμορφη Χαλκίδα. Σήμερα είχα περιοδεία στη Θήβα και στη Χαλκίδα. Τώρα είμαι εδώ, στα τρελά νερά του Ευρίπου. Μακάρι να ‘μουν στη Νέα Υόρκη να τα λέγαμε από κοντά.
• Τουλάχιστον εσύ είσαι από τους βουλευτές θέλω να το πω και δημόσια, που όταν έρχεσαι Νέα Υόρκη φροντίζεις τα ψώνια σου να τα κάνεις πολύ σύντομα και ν’ αφιερώσεις και λίγη ώρα για να επικοινωνήσεις και με ραδιοφωνικούς σταθμούς και με τον απόδημο ελληνισμό. Γιατί οι περισσότεροι έρχονται μόνο για ψώνια.
ΓΡ.Ψ.: Χα, χα, χα! Εγώ να σας πω την αλήθεια δεν έχω ψωνίσει ποτέ τίποτα. Μια ελληνική σημαία είχα πάρει μόνο από την Αστόρια με κάτι υπογραφές που είχαν βάλει κάτι φίλοι από την ομογένεια, μόνο αυτήν έχω πάρει. Μου την έκαναν δώρο δεν έχω ψωνίσει ποτέ τίποτα, δεν μ’ ενδιαφέρει. Εμένα μ’ ενδιαφέρει να μιλάω με τους ανθρώπους. Και δυο τρεις φορές που κατάφερα να έρθω εκεί, μιλήσαμε με τους ανθρώπους που βρήκα εκεί όσο περισσότερο μπορούσαμε. Τώρα εδώ έχουμε εκλογές. Κάθε τρεις και λίγο, όπως ξέρετε, θα κάνουμε εκλογές. Έλεγα αστειευόμενος σ’ ένα ραδιόφωνο εδώ στην Αθήνα, ότι τους μονούς μήνες θα κάνουμε δημοψηφίσματα και τους ζυγούς εκλογές.
• Χα χα χα! Δεν κοστίζουν και πολύ, βλέπετε, σε μια Ελλάδα που έχει τόσα χρήματα! Εκατόν δέκα εκατομμύρια είναι ψίχουλα, τι το συζητάμε; ΓΡ.Ψ.: Όχι καλέ, τζάμπα είναι! Είμαστε… large, δεν έχουμε πρόβλημα. Αν είναι, να σας δανείσουμε, να σας στείλουμε και λεφτά!
• Αλήθεια, Γρηγόρη, γιατί γίνονται εκλογές; Αφού θα μπορούσαμε αυτό που θα γίνει μετά, να το κάνουμε πριν τις εκλογές.
ΓΡ.Ψ.: Μα διαβάζετε τη σκέψη μου ή έχετε ακούσει αυτά που λέω; Αυτό το λέω δυο μήνες. Από όταν άρχισαν να συζητάνε για εκλογές, κι όχι μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ και γενικότερα, το έλεγα. Και το είπα και στον ίδιο τον Αλέξη τον Τσίπρα στη Βουλή. Ως παλιοί σύντροφοι, έχω μια οικειότητα να του μιλάω ελεύθερα. Του λέω: βρε αγοράκι μου, είσαι αδιαφιλονίκητος ηγέτης, δημοφιλέστατος, κλπ. Αυτό που θα κάνεις μετά τις εκλογές, μπορείς να το κάνεις και πριν τις εκλογές. Για ποιο λόγο να μπούμε σ’ αυτή τη διαδικασία; Μετά, μάλιστα, κι από ένα ανόητο δημοψήφισμα που έπρεπε να απαντήσει ο λαός σ’ ένα ηλίθιο ερώτημα.

• Με συγχωρείς Γρηγόρη, αλλά θα σε διορθώσω τώρα. Μπορεί να ήταν όταν του το είπες το αδιαφιλονίκητο φαβορί, αλλά σήμερα δεν παραμένει το ίδιο ο Τσίπρας και δεν είναι το φαβορί.
ΓΡ.Ψ.: Ε, βέβαια. Εννοείται. Αυτό που μπορούσε λοιπόν να κάνει πριν και χωρίς εκλογές, τώρα μάλλον δεν θα μπορέσει να το κάνει ούτε μετά τις εκλογές. Γιατί ίσως θα είναι ο δεύτερος που θα πάρει εντολή, εάν δεν καρποφορήσει η εντολή που θα πάρει ο πρώτος. Γιατί, φοβάμαι, ή μάλλον αυτός να φοβάται, ότι δεν θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα.
• Έτσι δείχνει. Γιατί η συσπείρωση στη ΝΔ δείχνει ότι είναι πολύ ισχυρή αυτόν τον καιρό, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτό που λέμε «ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα». Γιατί κάθε μέρα φεύγουν από δω, φεύγουν από κει, ξέχασέ το.
ΓΡ.Ψ.: Έχετε δίκιο. Και σήμερα, δέκα άνθρωποι που τους ήξερα προσωπικά, πέντε παιδιά από τη νεολαία και πέντε μεσαία στελέχη, με σημερινή τους δήλωση αποχωρούν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Άλλοι πάνε σπίτι τους, άλλοι πάνε στον Λαφαζάνη. Τι να σας πω. Έτσι κι αλλιώς, ο ΣΥΡΙΖΑ φαινόταν να είναι ένα κέντρο διερχομένων.
• Έτσι ακριβώς. Όπως τα κέντρα που έχουν για τους λαθρομετανάστες να τους ξεχωρίζουνε.
ΓΡ.Ψ.: Ναι, αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας. Κανονικά θα έπρεπε να είχαμε μια συγκεκριμένη πολιτική και να είναι διαφορετική για τους οικονομικούς μετανάστες, διαφορετική για τους πρόσφυγες, οι οποίοι θέλουν οι άνθρωποι να πάνε κάπου να μείνουνε για κάποιο καιρό μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος και να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους. Αυτό είναι μία δραματική κατάσταση, αυτό που λένε να μη σου τύχει. Νοικοκύρηδες, σε μια μέρα μέσα βρεθήκανε στο δρόμο με διαλυμένα σπίτια και μαζέψαν ένα τσαντάκι και τα παιδιά τους κι ό,τι μπορούσαν. Κι όσοι δεν πνιγήκανε, κι όσοι γλυτώσανε… Είναι μία τραγική κατάσταση που, ξαναλέω: να μη σου τύχει.
• Να σε ρωτήσω κάτι άλλο, Γρηγόρη: αυτή την εποχή βλέπουμε συσπείρωση στη Νέα Δημοκρατία. Νοιώθετε ότι το κόμμα σας, το ΠΟΤΑΜΙ, το συμπιέζει λιγάκι; Πώς τα βλέπετε;
ΓΡ.Ψ.: Υπάρχει προσπάθεια επανασυσπείρωσης όσων έφυγαν. Γιατί πάρα πολλοί νεοδημοκράτες ψήφισαν μέχρι και ΣΥΡΙΖΑ, ψήφισαν οτιδήποτε άλλο θυμωμένοι. Εκτός από την προσπάθεια επανασυσπείρωσης της ΝΔ, και η προσδοκία γενικώς ότι διεκδικεί την πρώτη θέση, να είναι πρώτο κόμμα, συμπιέζει πάρα πολύ το ΠΟΤΑΜΙ. Δηλαδή, κεντρώοι, φιλελεύθεροι, κεντροδεξιοί που θα ψήφιζαν ΠΟΤΑΜΙ, θυμωμένοι επίσης τώρα ή απογοητευμένοι από τον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα κι αν τον ψήφιζαν, θα ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία. Αυτό το πράγμα συμπιέζει πάρα πολύ το ΠΟΤΑΜΙ. Εμείς είχαμε έναν σχεδιασμό: επιδιώκαμε και επιδιώκουμε να είμαστε τρίτο κόμμα. Είναι πολύ δύσκολο να το καταφέρουμε και σας το λέω αυτό αντικειμενικά. Όμως, είτε στην τρίτη είτε στην τέταρτη θέση, θα έχουμε ένα ποσοστό αξιοπρεπές, 6-7% ή μπορεί και περισσότερο. Και θα είμαστε σίγουρα μία πολιτική δύναμη που θα πιέσει τα δύο πρώτα κόμματα να κάνουν μία συμφωνία. Θέλω να σας πω ξεκάθαρα, ότι κανένα πρώτο κόμμα, δεν μπορεί. Ούτε μόνος του ο ΣΥΡΙΖΑ με δύο «τσόντες» ή με μία σαν τους ΑΝΕΛ ή κάποιους άλλους, ούτε πρώτος ο Μεϊμαράκης και η ΝΔ. Μπορεί να υπάρξει λύση κυβερνητική, μπορεί να βγουν 151 ή 160 βουλευτές και να στηρίξουν μια κυβερνητική λύση, αλλά δεν θα δώσουν λύση στο πρόβλημα της χώρας. Η μόνη περίπτωση να λυθεί αυτό το πρόβλημα, αυτό το αδιέξοδο που έχει περιέλθει η χώρα με ευθύνη όλων, και των πολιτών και του πολιτικού συστήματος, είναι η απόφαση για μία συνεργασία των μεγάλων κομμάτων, των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων, των δυνάμεων που πιστεύουν στους νόμους της αγοράς, στη ζωντανή οικονομία και όχι στον κρατισμό. Και να καταφέρουμε να ορθοποδήσουμε, επιτέλους, μετά από τόσα χρόνια απραξίας ή λάθος επιλογών. Η μόνη περίπτωση, είναι η συνεργασία λοιπόν των δύο μεγάλων κομμάτων, όποιο κι αν είναι πρώτο ή δεύτερο, μ’ έναν πρωθυπουργό κοινής αποδοχής ή πρωθυπουργό του πρώτου κόμματος. Δεν είναι αυτό το μείζον και σωστά το είπε κι ο Μεϊμαράκης. Αλλά δεν μπορεί να δοθεί λύση αν δεν συμμετέχουν και τα δύο πρώτα κόμματα και το ΠΟΤΑΜΙ και το ΠΑΣΟΚ και όποιος άλλος ενδιαφέρεται για τη διασφάλιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Αυτό είναι το ζητούμενο.
• Ναι, αλλά είπες Γρηγόρη ότι θα πρέπει να συνεργαστούν δυο-τρία κόμματα, να βρουν ένα πρωθυπουργό για να λύσουν το πρόβλημα της χώρας. Ποιο είναι το πρόβλημα της χώρας αυτή τη στιγμή; Εγώ πρόβλημα δεν βλέπω στη χώρα κανένα. Εγώ βλέπω ότι χρειαζόμαστε έναν διαχειριστή, ο οποίος θα ακολουθήσει κατά γράμμα όσα λέει το Μνημόνιο. Ποιο είναι το πρόβλημα; Το πρόβλημα ήδη υπάρχει.
ΓΡ.Ψ.: Το πρόβλημα το ‘χουμε εμείς δημιουργήσει. Ξέρουμε πώς μπορεί να λυθεί, αλλά ο καθένας φορτώνει ευθύνες στον άλλο. Έχουμε συνηθίσει αυτόν τον δικομματισμό και την κολοκυθιά: όχι εμείς, όχι εσείς, αλλιώς τα κάναμε εμείς, αλλιώς εσείς. Αυτό το πράγμα πρέπει να τελειώσει. Το πρόβλημα της χώρας είναι ότι από τότε που έσκασε η πολιτική και κοινωνική και οικονομική κρίση, από το 2010, εάν είχαμε συμφωνήσει, όπως έκαναν στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία στην Κύπρο και όπως κάνουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με κυβερνήσεις συνεργασίας και σ’ ένα συναινετικό κλίμα, διατηρώντας τις πολιτικές διαφορές για επί μέρους θέματα διαχείρισης. Αλλά σε μια χώρα που έχει ανάγκη συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις, εάν αυτές δεν γίνουν ούτε αυτή τη φορά, η χώρα θα πάει στην καταστροφή. Δεν έχει ελπίδα η Ελλάδα. Και μάλιστα το εάν καταφέρουμε να βγούμε από την Ευρώπη, να αυτοαποκλειστούμε από την ευρωπαϊκή οικογένεια, δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι. Δεν είναι μόνο οικονομική η ζημιά. Είναι και γεωπολιτικό και εθνικό ζήτημα. Το ότι η Ελλάδα είναι στην καρδιά της Ευρώπης είναι μεγάλη ευτυχία για τη χώρα μου και θα είναι μεγάλο έγκλημα να ακολουθήσουμε τις φωνές κάποιων που λένε επιστροφή στη δραχμή, ή έξοδος από την ευρωζώνη, το ευρώ ή την ΕΕ. Εάν από το πρώτο μνημόνιο, το μνημόνιο που υπέγραψε στο Καστελλόριζο ο Παπανδρέου το ’10, εάν είχαν υλοποιηθεί οι μεταρρυθμίσεις που ζητούσαν, δεν θα ήταν τόσο άδικα κατανεμημένα τα βάρη. Δεν θα είχαμε τέτοιες περικοπές μισθών και συντάξεων και τόσο αισχρή και άδικη υπερφορολόγηση. Να συζητάμε τώρα εάν το σουβλάκι που είναι σκέτο θα είναι 13% και αν είναι με τζατζίκι και με κρεμμύδι θα είναι 23%. Δηλαδή αυτά είναι ανοησίες. Μιλάμε για εθνική βλάβη. Εάν είχαμε κάνει τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα στις εφορίες, στις πολεοδομίες, στους εξοπλισμούς, στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, στον εξορθολογισμό του δημόσιου τομέα, εάν είχαμε κάνει τις περικοπές στον δημόσιο τομέα… Αυτό δεν σημαίνει απολύσεις σώνει και καλά. Σημαίνει περικοπές σε τεράστια ποσά τα οποία χάνονται. Εδώ και δεκαετίες είναι σαν να κουβαλάμε νερό με κοφίνι. Ούτε μία σταγόνα δεν φτάνει στον προορισμό του.
• Εγώ χαίρομαι που το ακούω, Γρηγόρη, από έναν βουλευτή. Αυτό που είπες τώρα ότι εάν είχαμε κάνει αυτά κι αυτά. Διότι, όταν τα λέμε εμείς οι έλληνες του εξωτερικού που ζούμε σε άλλες συνθήκες, πληρώνουμε τους φόρους μας κλπ κλπ, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά, κι ακολουθούμε τους νόμους που επιβάλλει ένα κράτος, μας κοιτάνε με μισό μάτι κάτω στην πατρίδα. Χαίρομαι που το ακούω από εσένα. Όπως ακριβώς το είπες είναι η πραγματικότητα.
ΓΡ.Ψ.: Έχετε δίκιο. Ξέρετε γιατί γίνεται αυτό. Γιατί εμείς εδώ στην Ελλάδα, στον κλειστό ελλαδικό χώρο, εδώ στην ελληνική γη, είτε λόγω τουρκοκρατίας, είτε λόγω της παράδοσης, έχουμε συνηθίσει να απεχθανόμαστε τους εισπρακτικούς μηχανισμούς, το κράτος και τους νόμους. Και επειδή είναι άδικοι και επειδή εφαρμόζονται άδικα και επειδή έχουμε συνηθίσει στο πώς θα τη γλυτώσουμε. Πώς θα κάνουμε τη «λουμπινιά», να ξεφύγουμε. Θέλουμε παιδεία, θέλουμε νοσοκομεία, θέλουμε συντάξεις, αλλά κοιτάμε πώς εμείς δεν θα πληρώσουμε. Αυτό το πράγμα είναι αντεθνική, ανθελληνική συμπεριφορά. Είναι συμπεριφορά πολίτη που δεν σέβεται και δεν αγαπάει τη χώρα του.
• Νάρθουμε τώρα στο … «dancing with the stars» που είδαμε χθες βράδυ, στο ντιμπέιτ;
ΓΡ.Ψ.: Δεν θα ήθελα να το σχολιάσω αυτό. Ήταν μία νερόβραστη σούπα. Πολύ χάλια, με κλειδωμένες κάμερες, κάθε «ποιητής» να λέει το ποίημα του. Καθόλου δεν μου άρεσε. Νομίζω κανέναν δεν φώτισε, κανένας δεν έγινε σοφότερος. Εντάξει, καλύτερα που έγινε παρά να μην γινόταν, αλλά δεν νομίζω ότι κανένας το ευχαριστήθηκε. Αν δεν γίνει ανοικτός διάλογος να μιλήσουν οι πολιτικοί μεταξύ τους, να ρωτήσουν ο ένας τον άλλον… Μα με επτά δημοσιογράφους; Βάλε έναν-δύο δημοσιογράφους με κλήρωση. Δεν ήταν κατάσταση αυτή.
• Δεν είναι μόνο αυτό όμως, Γρηγόρη. Κι εσείς οι βουλευτές, όταν σας καλούνε στα πάνελ επάνω, κάθε φορά που θα πείτε κάτι που δεν συμφέρει τον απέναντί σας ο ένας μιλάει πάνω στον άλλο και γίνεται της κακομοίρας. Ή, μπορεί να σου πει ο απέναντί σου: δεν σου ‘χω πει να μην πίνεις; Γιατί δεν τον συμφέρει αυτό που είπες!
ΓΡ.Ψ.: Ναι, έχουμε ξέρετε συνηθίσει εμείς οι Έλληνες και λέμε «χαύρα των Ιουδαίων». Οι Ιουδαίοι έπρεπε να λένε χαύρα των Ελλήνων!
• Χα χα χα! Θέλω να σου κάνω και το παράπονο που κάνω συνέχεια: έχουμε περάσει τους τελευταίους μήνες, από τις προηγούμενες εκλογές τον Ιανουάριο μέχρι και σήμερα, ίσως τις πιο δραματικές ώρες που περνάει η νεώτερη Ελλάδα.
ΓΡ.Ψ.: Επτά μήνες με δύο εκλογικές αναμετρήσεις κι ένα δημοψήφισμα. Είναι τρέλα μεγάλη. Πριν από δυο μήνες ο Τσίπρας έλεγε: θα κάνουμε αυτό που πιστεύουμε γιατί έχουμε νωπή λαϊκή εντολή. Και τώρα πάει για εκλογές. Και προλαβαίνουμε μέχρι τα Χριστούγεννα να κάνουμε κι άλλες εκλογές, χτύπα ξύλο, που λένε. Μιλάμε για τρέλα. Εγώ έχω κάνει μία πρόταση δημόσια, σας το λέω και εσάς εκεί στην Αμερική για να το ακούσετε. Επειδή εσείς εκεί στην Αμερική κάνετε εκλογές την πρώτη Τρίτη του Νοέμβρη κάθε πέντε χρόνια, τότε δεν κάνετε; Εγώ έκανα δημόσια πρόταση, να συμφωνήσουνε όλα τα κόμματα οι εκλογές να γίνονται 29 Φεβρουαρίου.
• Α, να γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια υποχρεωτικά.
ΓΡ.Ψ.: Καλό δεν είναι;
• Πολύ καλό. 
ΓΡ.Ψ.: Ας ορίσουμε λοιπόν αυτή την ημερομηνία.
• Εγώ ήθελα να σας πω το παράπονο εδώ των ομογενών: ενώ περάσαμε αυτές τις δραματικές στιγμές δεν ακούσαμε, ούτε από τον Θεοδωράκη που περιμέναμε μια και είναι ένας νέος άνθρωπος, νέες ιδέες, νέο αίμα, νέα μυαλά. Γιατί τους παλιούς τους ξέρουμε τώρα, δεν χρειάζεται να τα πούμε. Δεν ακούσαμε κανέναν για επτά μήνες να πει μια κουβέντα: Βρε παιδιά υπάρχει και ο απόδημος ελληνισμός. Και μια μέρα θα πρέπει κάτι να του μιλήσουμε, κάτι να του συμβουλευτούμε, κάτι να τον φωνάξουμε να κάτσει εδώ στο τραπέζι.
ΓΡ.Ψ.: Κάτι να κάνουμε για να ψηφίζει κιόλας. Διότι είναι τερατώδες αυτό που γίνεται. Είναι ντροπή.
• Καλά, το να ψηφίζει, άστο. Θ’ αργήσουμε Η αλήθεια είναι Γρηγόρη πως αν μας αφήσετε να πάρουμε ψήφο, μετά θα σας βαρεθούμε να σας έχουμε εδώ! Χα χα χα! Αλλά θέλω να πω ότι δεν ακούστηκε από κανέναν επτά μήνες, ούτε μία κουβέντα για την υπόλοιπη Ελλάδα που ζει εκτός των τειχών. Κι είμαστε πιο πολλοί απέξω απ’ ότι είμαστε μέσα. Αυτό είναι το παράπονό μας.
ΓΡ.Ψ.: Είναι γεγονός. Είναι πάνω από δέκα ή δεκαπέντε μάλλον εκατομμύρια οι εκτός Ελλάδος. Ενώ στην Ελλάδα είμαστε μόνο έντεκα.
• Και λιγοστεύετε κάθε μέρα.
ΓΡ.Ψ.: Εγώ θέλω να σας πω ότι είμαι στη διάθεσή σας όποτε θέλετε να συζητήσουμε οποιαδήποτε προβλήματα. Και για τον απόδημο ελληνισμό και για την ομογένεια, όχι μόνο στην Αμερική αλλά οπουδήποτε. Κι επειδή έχω έρθει δύο φορές στην Αμερική και ξέρω πώς είναι, κι είχα πάει και στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία κι έχω μιλήσει πάρα πολλές φορές με τους έλληνες εκτός Ελλάδας, έχουμε αναφερθεί, απλώς δεν περιήλθε στην αντίληψή σας. Και ο Θεοδωράκης και πολλοί από εμάς. Προ ημερών και ο Ιάσωνας ο Φωτήλας και η Χριστίνα η Ταχιάου, συνάδελφος βουλευτής-δημοσιογράφος από τη Θεσσαλονίκη, συζητούσαμε μαζί δημόσια για τα προβλήματα της ομογένειας και για το θέμα του εκτός Ελλάδας ελληνισμού, αυτού που έλεγε ο Σαββόπουλος, ότι η Ελλάδα είναι έξω από εδώ, κι ο έξω ελληνισμός μεγαλουργεί, ενώ εμείς …… Και το λένε κι έξω σε πολιτικές συζητήσεις: Μα μια χαρά είναι οι Έλληνες, αφού έξω μεγαλουργούν. Βεβαίως. Αλλά επειδή είναι έξω κι όχι στην Ελλάδα. Αυτή είναι η απάντησή μου και λυπάμαι που το λέω.
• Αυτό είναι το παράπονο Γρηγόρη. Ξέρουμε ότι ο καθένας που έρχεται εδώ πέρα λέει λαγούς με πετραχήλια: θα κουβεντιάσουμε, θα πούμε, θα, θα, θα και φεύγοντας φαίνεται τους τσιμπάει ένα κουνουπάκι εδώ στο αεροδρόμιο, ξεχνάνε. Και μόλις μπουν στο αεροπλάνο, «μην είδατε τον Κίτσο τον Λεβέντη τον Καραμπουζουκλή». Ούτε ξανακούμε για τον απόδημο ελληνισμό, ούτε γίνεται καμιά αναφορά! Να πάμε όμως τώρα σε μια ερώτηση ακόμα: με την υπόθεση ΠΑΣΟΚ-Δημοκρατική Αριστερά. Τι έγινε εκεί πέρα τελικά; Είναι το κόμμα που ήσουν πριν. Έχεις φύγει από εκείνο το κόμμα αλλά είμαι σίγουρος πως δεν μπορεί να μην το πονάς. Διαλύσανε αυτοί έτσι κι αλλιώς, αλλά τι γίνεται;
ΓΡ.Ψ.: Δυστυχώς, η Δημοκρατική Αριστερά με ευθύνη του παλιού μου φίλου και συντρόφου και μεγάλου μου αδερφού, του Φώτη Κουβέλη, με ευθύνη προσωπικά δική του, διαλύθηκε. Δυστυχώς. Ένα μεγάλο πολιτικό πείραμα, που διαφαινόταν με μεγάλη προοπτική, με ξεκάθαρη, ξαναλέω, προσωπική ευθύνη του Φώτη Κουβέλη. Ένα μέρος της ΔΗΜΑΡ πηγαίνει μαζί με το ΠΑΣΟΚ στη Δημοκρατική Συμπαράταξη. Ένα άλλο μέρος της ξαναγυρίζει στον ΣΥΡΙΖΑ μη τυχόν και τσιμπήσουμε λίγο κάτι από την εξουσία, εάν μας κάτσει. Δυστυχώς, ο Φώτης Κουβέλης έκανε μια πολύ μεγάλη λαθεμένη επιλογή: Εάν η Δημοκρατική Αριστερά, πριν από δέκα μήνες είχε ψηφίσει στις εκλογές για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Σταύρο Δήμα, θα είχε εκλεγεί ο Πρόεδρος, θα είχε ολοκληρωθεί η αξιολόγηση που ζητούσε το Μνημόνιο, θα είχε κλείσει το κεφάλαιο αυτό, θα είχαμε κάνει δυο βήματα μπροστά. Και τον Ιούνιο ή τον Μάιο ας κάναμε εκλογές. Κι ας έβγαινε ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ να διαχειριστούν ένα πρόγραμμα έτοιμο που θα είχε ολοκληρωθεί η αξιολόγησή του, θα είχαμε πάρει και τα χρήματα που θα ήταν να πάρουμε, κι εκεί που θα ήταν με 5 – 10 δις να κλείσουμε τις πληγές, τώρα θέλουμε 90 για να τις κλείσουμε. Κι αυτή είναι μεγάλη ιστορική ευθύνη του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά την «τεχνική» ευθύνη για αυτή την κατάληξη, την έχει ο Φώτης Κουβέλης. Αυτό όμως το κομμάτι της ΔΗΜΑΡ που συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ, εμένα δεν με στεναχωρεί. Κανονικά, προς αυτή την κατεύθυνση έπρεπε να κινηθούμε όλοι των ευρωπαϊκών προοδευτικών δυνάμεων. Της λεγόμενης κεντροαριστεράς, αν και δεν μ’ αρέσει η λέξη. Αυτός όμως ο χώρος, δηλαδή ένα μέρος της ΔΗΜΑΡ, το ΠΑΣΟΚ, το ΠΟΤΑΜΙ και διάφοροι άλλοι συναφείς και γειτνιάζοντες χώροι, θα έπρεπε να συγκροτήσουν μία μεγάλη δημοκρατική παράταξη και να διεκδικήσουν μία από τις δύο πρώτες θέσεις ή, έστω, με μεγάλη διαφορά την καθαρή τρίτη θέση. Και να είναι ρυθμιστές. Τίποτα να μην μπορεί να γίνει χωρίς την επιθυμία και τη βούληση του μεσαίου ευρωπαϊκού χώρου. Αυτό, δυστυχώς, δεν έγινε. Ελπίζω να γίνει στη συνέχεια.
• Φίλε Γρηγόρη σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο σου και για το ότι μόλις σου τηλεφώνησα, επιτόπου μου είπες ναι, Μανώλη, να μιλήσουμε. Ξέρω ότι είσαι εν κινήσει.
ΓΡ.Ψ.: Αλλοίμονο. Κι όποτε θέλεις να με ξαναπάρεις.
• Μετά τις εκλογές θα σε πάρω για αποτίμηση. Να δούμε τα αποτελέσματα. Να δούμε τι έγινε, πού βαδίζουμε και τι μας κρύβει το μέλλον. ΓΡ.Ψ.: Όποτε θες. Χαιρετισμούς στους φίλους μας στη Νέα Υόρκη που μας ακούνε. Καλημέρα σας. Εδώ για μας βραδιάζει κι είναι απογευματάκι. Για σας μόλις άρχισε η μέρα. Νάστε καλά, και χαιρετισμούς από την Χαλκίδα. Εγώ μπορεί να εκλέγομαι στη Β΄ Περιφέρεια της Αθήνας αλλά γυρνάω στη Θήβα, στη Χαλκίδα, μεθαύριο θάμαι Θεσσαλονίκη, πάω Πύργο, Πάτρα, Μεσολόγγι, κάνω μεγάλες περιοδείες σ’ όλη την Ελλάδα. Μην φανταστείτε καμιά στρατιά στην περιοδεία ούτε κάνουμε τον Μαυρογιαλούρο και τον Καλοχαιρέτα. Απλώς πηγαίνουμε να μιλήσουμε ελεύθερα με τους ανθρώπους, για να δούμε πώς μπορούμε να βγούμε από τα αδιέξοδα αυτά. Και να βγούμε με συνεργασία γιατί καμία πολιτική δύναμη μόνη της δεν μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα της χώρας.
• Και κάτι άλλο: καλό θα είναι εκεί στη μάχη που έκανε ο Σταύρος, το πατριωτάκι μου, ξέρεις είμαστε κοντοχωριανοί με τον Σταύρο. Χανιώτες.
ΓΡ.Ψ.: Α, είσαι κρητικός, εκεί από το Καστέλι Κισσάμου;
• Όχι από το Καστέλι αλλά δίπλα. Πέντε χιλιόμετρα είναι τα χωριά μας από του Σταύρου του Θεοδωράκη.
ΓΡ.Ψ.: Α, είσαι χανιώτης λοιπόν.
• Ναι. Είπε λοιπόν χθες: κοιτάξτε ποιο είναι το ψηφοδέλτιο Επικρατείας μου. Οι άνθρωποι που κατεβαίνουν δεν έχουν φθαρεί, δεν έχουν εμπλακεί σε σκάνδαλα, το ένα ή το άλλο. Θα ήθελα να του πω, και να του το μεταβιβάσεις, ότι και ο απόδημος ελληνισμός έχει και επιστήμονες και οικονομολόγους και άφθαρτο κόσμο. Κι ότι σ’ αυτές τις υπέροχες λίστες που κατέβασε το ΠΟΤΑΜΙ που λέει ο Σταύρος – γιατί αρκετούς δεν τους γνωρίζω – πιστεύω ότι έχουν χώρο και παιδιά αποδήμων ελλήνων. Και καλό είναι να το σκεφτείτε τις επόμενες φορές. ΓΡ.Ψ.: Βεβαίως. Κι αν είχαμε κι άλλες προτάσεις επί συγκεκριμένου, θα ήταν κι άλλοι ακόμα. Από απόδημους ή συγγενείς αποδήμων ελλήνων. Γιατί τους έχουμε ανάγκη. Και να πω κι αυτό: οι έλληνες που έρχονται στην Ελλάδα απέξω, φέρνουν έναν αέρα δημοκρατίας, ελευθερίας, έναν κοσμοπολίτικο αέρα.
• Να ‘σαι καλά Γρηγόρη, σ’ ευχαριστώ για το χρόνο που πήρες και θα τα ξαναπούμε. Και καλή επιτυχία.
ΓΡ.Ψ.: Να ‘στε καλά, καλημέρα.