Ομιλία κατά τη συζήτηση επίκαιρης επερώτησης της Δημοκρατικής Αριστεράς για το κοινωνικό κράτος 5/8/2011

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βαΐτσης Αποστολάτος): Το λόγο έχει ο κ. Γρηγόριος Ψαριανός Βουλευτής Β΄ Αθήνας προσκείμενος στη Δημοκρατική Αριστερά του κ. Κουβέλη.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Μου αρέσει πολύ το «προσκείμενος» που είπατε!

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βαΐτσης Αποστολάτος): Μου αρέσει πολύ που είστε εξαιρετικά ιδιαίτερος και υπέροχος στο λόγο σας.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: Στην υγειά σας!

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βαΐτσης Αποστολάτος): Στην υγειά σας!

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: Αγαπητοί συνάδελφοι, φίλοι, σύντροφοι και συναγωνιστές, ζούμε στη χώρα των υποσχέσεων και των εξαγγελιών. Σε ένα μεγάλο αρχείο εφημερίδων που έχω –αληθινών εφημερίδων, όχι σε ηλεκτρονική μορφή- ανατρέχω συνεχώς και βλέπω τις υποσχέσεις και τις εξαγγελίες των κυβερνήσεων Καραμανλή, Ράλλη, Παπανδρέου, ακόμα και στις βραχύβιες διακοπές του δικομματισμού Τζανετάκη και Ζολώτα, ξανά Παπανδρέου, μετά Μητσοτάκη, μετά Σημίτη, μετά ξανά Καραμανλή -του άλλου- και μετά ξανά Παπανδρέου, του άλλου. Αν το 1/10 από όλα αυτά είχαν υλοποιηθεί σε ένα σοβαρό ευνομούμενο ευρωπαϊκό κράτος, θα ήμασταν περίπου νότια Δανία, όπως έλεγε ο Πρωθυπουργός, ενώ είμαστε «νότια δάνεια».

Αν συγκρίνουμε σε καθεστώς καπιταλισμού το δείκτη προστασίας των αδύνατων στρωμάτων, των αδύναμων κοινωνικά στις ευρωπαϊκές χώρες σε συνθήκες καπιταλισμού, όπως στη Δανία, στην Ολλανδία, στη Σουηδία, στη Νορβηγία, στη Φιλανδία, στην Ιρλανδία, στο Βέλγιο και οπουδήποτε αλλού και το συγκρίνουμε με αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα, θα έπρεπε ήδη να ντρεπόμαστε όχι μόνο γι’ αυτά που είχαμε υποσχεθεί και δεν κάναμε, αλλά και γι’ αυτά που μπορούσαμε να κάνουμε και δεν επιχειρήσαμε καν.

Ακόμα και για κάποιες παροχές που πραγματικά κάποιες κυβερνήσεις έκαναν και έδωσαν και προσπάθησαν να ισορροπήσουν λίγο τις κοινωνικές αδικίες και αντιθέσεις, ερχόταν η επόμενη ή η μεθεπόμενη κυβέρνηση ακόμα και του ίδιου κόμματος που πήρε αυτά τα θετικά μέτρα για να δημιουργήσει ένα δείκτη κοινωνικής προστασίας και τα έπαιρνε πίσω.

Και τώρα βέβαια, είμαστε στη φάση που τα παίρνουμε όλα πίσω. Ό,τι έχουμε δώσει, τα μαζεύουμε όλα πίσω και αφήνουμε τους κοινωνικά αδύναμους ανθρώπους, τους άστεγους, τους μετανάστες, τους Έλληνες μετανάστες, τους εσωτερικούς μετανάστες σε ένα καθεστώς απόλυτης ανασφάλειας και σε μία φοβική κατάσταση.

Ξέρετε, υπάρχουν άνθρωποι που σκέπτονται πώς να πάρουν τα παιδιά τους και να φύγουν, να πάνε στη Γαλλία, στην Αγγλία, στο Σίδνεϋ που έχουν συγγενείς, στο Τορόντο. Αυτό το ακούω συνεχώς από ανθρώπους, από παιδιά, από νέους είκοσι και είκοσι πέντε χρονών που θέλουν να φύγουν όχι μόνο γιατί δεν έχουν τι να κάνουν εδώ, αλλά και γιατί αν πάθουν και κάτι, θα ψοφήσουν σαν το σκυλί στ’ αμπέλι.

Είναι τρομακτικό και το ξέρετε και εσείς, κύριε Υπουργέ, αλλά και όλα τα στελέχη της Κυβερνήσεως και όλων των κυβερνήσεων ως τώρα ότι το πρώτο μέλημα ενός ευνομούμενου καθεστώτος, κράτους είναι η πρόνοια, η υγεία, η παιδεία, η διασφάλιση της προστασίας των αδύνατων.

Άραγε, γιατί μπορούμε να χρηματοδοτούμε, για παράδειγμα, ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες; Και το θυμήθηκα αυτό, γιατί πριν ο Υφυπουργός κ. Οικονόμου είπε ότι κάποιοι ζητούν χρήματα για την ΑΕΚ –εγώ και ο Βούρος, για παράδειγμα- και άλλοι ζητούν για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό.

Όποιος και να ζητάει οτιδήποτε, θέλω να πω ότι είναι τεράστια τα ποσά που δίνονται στις ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες, ενώ άλλες ανώνυμες εταιρείες δεν παίρνουν τέτοια ποσά και τέτοια χρηματοδότηση και δεν έχουν τέτοια ιδιαιτέρως ευνοϊκή μεταχείριση από τις κυβερνήσεις. Αυτά τα χρήματα αν δίνονταν στην υγεία, στην πρόνοια και στις υπηρεσίες θα ήμασταν τουλάχιστον ένα ευρωπαϊκό κράτος και όχι ένα καπιταλιστικό κράτος τριτοκοσμικού τύπου με υπόλοιπα σοβιετίας, που μοιάζουν λίγο με τον καπιταλισμό της Μοζαμβίκης και της Σιέρα Λεόνε.

(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)

Δεν θα αργήσω πολύ, κύριε Πρόεδρε.

Δηλαδή, είναι τόσο δύσκολο; Πριν «ξεπουλήσουμε» -το βάζω σε εισαγωγικά, γιατί είναι πολλοί που τους αρέσει η λέξη «ξεπούλημα», εμένα δεν μου αρέσουν αυτές οι εκφράσεις- πριν αξιοποιήσουμε, πριν εκχωρήσουμε δημόσια περιουσία σε διάφορους οργανισμούς, δεν εκχωρούμε και κανένα υπουργείο σε κανέναν Δανό, σε κανένα Νορβηγό, σε κανέναν Ολλανδό, να φτιάξουμε ένα κοινωνικό κράτος;

Θα κλείσω αυτή τη σύντομη παρέμβασή μου, με ένα παράδειγμα. Προ ολίγον ημερών διάβασα κάποια δημοσιεύματα. Κλείνουν τέσσερις κατασκηνώσεις παιδιών με ειδικές ανάγκες –η μεγαλύτερη στη Λεπτοκαρυά- όπου είναι η χαρά της ζωής, η λίγη το χρόνο που είχαν αυτά τα χίλια πεντακόσια, δύο χιλιάδες παιδιά. Γιατί; Για να εξοικονομήσουμε 200.000 ευρώ. Μα, είναι ανατριχιαστικό, είναι απίστευτο. Για 200.000 ευρώ! Τη στιγμή που μισθοί και επιδόματα ένστολων, ιερωμένων, ειδικών κατηγοριών, δικαστικών μένουν αλώβητα, τη στιγμή που οι κοινωνικές παροχές στις υπηρεσίες, στην πρόνοια, στην παιδεία είναι ελαχιστότατες και σιγά-σιγά αποσύρονται κι αυτές, στερούμε τη χαρά μερικών παιδιών έστω για ένα μικρό χρονικό διάστημα να πάνε σε μία κατασκήνωση.

Να μην μιλήσω για τους μετανάστες και τους λαθρομετανάστες, που αρέσει η λέξη σε μερικούς από εδώ που τώρα λείπουν. Νομίζω όλοι αυτοί που τους αρέσει η λέξη, λείπουν. Μεγαλώσαμε σε μία χώρα που οι γονείς μας και οι θείοι μας ήταν μετανάστες και λαθρομετανάστες στη Γερμανία, στο Βέλγιο, στον Καναδά, στο Γιοχάνεσμπουργκ, στην Αυστραλία. Ξέρετε ποια ήταν η πρόνοια και η υγεία για τους δικούς μας μετανάστες που μεγάλωσαν στα ανθρακωρυχεία του Βελγίου, στη Γερμανία ή στον Καναδά και στην Αυστραλία; Ξέρετε πώς αφομοιώθηκαν τα εκατομμύρια των ξένων που δούλευαν στην Γερμανία, στη Γαλλία; Να μην τα επαναλαμβάνω. Δεν μπορούμε να πάρουμε ένα πρότυπο, μία συνταγή για να το φτιάξουμε, επιτέλους; Τόσο δύσκολο είναι;

Θέλω να ελπίζω ότι μπαίνουμε σε ένα νέο κύκλο μεταπολίτευσης, όπου θα προχωρήσουμε σε μεγάλα θαρραλέα βήματα για να εξασφαλίσουμε, αν όχι κοινωνική ισορροπία, τουλάχιστον ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας για τους πραγματικά αδύναμους, γι’ αυτούς που υποφέρουν. Γιατί αυτό, το πώς αντιμετωπίζεις τους πραγματικά αδύναμους είναι ο δείκτης πολιτισμού ενός κράτους: ενός κράτους σοβαρού κι όχι αστείου.

Ευχαριστώ πολύ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βαΐτσης Αποστολάτος): Ευχαριστούμε πολύ τον κ. Γρηγόριο Ψαριανό, Βουλευτή Β’ Αθήνας.

Κύριε Υπουργέ, οι τρεις σωματοφύλακες ήταν τέσσερις τελικά! Θα πρέπει να ανακαλύψετε επειγόντως Άλμπερτ Σβάιτσερ, Φλόρενς Νάιτινγκειλ και ευεργέτες σαν τους παλιούς ηπειρώτες και βορειοηπειρώτες, για την εξαίρετη αυτή επερώτηση που σας απευθύνουν.

Δείτε την ομιλία στο youtube εδώ

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *