Ο λαϊκισμός μας έχει χτυπήσει κατακέφαλα

Στην εκπομπή «ταπί και ψύχραιμοι» στον ρ/σ ΒΗΜΑ FM βρέθηκε την Τετάρτη 16 Νοεμβρίου ο βουλευτής Β’ Αθηνών με ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ Γρηγόρης Ψαριανός. Καλεσμένος του δημοσιογράφου Μάκη Προβατά, ο βουλευτής κάλυψε την απουσία του έτερου παραγωγού της εκπομπής Νότη Παπαδόπουλου και για δύο ώρες σχολίασε σε …άπταιστα ελληνοαμερικάνικα Αστόριας την επικαιρότητα.

Για τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα:
Είναι μία επίκτητη μάλλον μαγκιά που την έχεις πάρει απ’ τα 14-15-16 σου χρόνια επειδή συνεχώς ήσουν σε διαδικασίες ρήξεων, καταλήψεων και τσαμπουκάδων. Και ξαφνικά μέσα σε 5 μόλις χρόνια(!) γίνεσαι πρωθυπουργός, κάτι που άλλοι το προσπαθούν επί δεκαετίες. Ε, παθαίνεις κάτι, ένα σουρουκλεμέ, τρελαίνεσαι κάπως και γίνεσαι και γαμώ τους τύπους…
Κάποια στιγμή που δεν κοιτάζονται, για πολύ λίγο, ο Τσίπρας έχει ξεχυθεί στην καρέκλα κι είναι έτοιμος να χασμουρηθεί αλλά σηκώνει το κεφάλι του ο Ομπάμα και τον κοιτάει και το πνίγει. Αυτό το πράγμα δεν είναι για γέλια. Είναι πάρα πολύ θλιβερό, είναι προσβλητικό για τον καθένα μας. Και φταίω για αυτό και εγώ και μάλιστα πολύ. Θα έπρεπε κάποια στιγμή να παραπεμφθώ για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Γιατί αυτό το πράγμα το έχω υποθάλψει, το έχω πιστέψει, το έχω στηρίξει και με συνθλίβει αυτό, μου προκαλεί κατάρρευση, με διαλύει μέσα μου και λέω πόσο ##@$$- μην το πω – ήμουνα.

Για την εικόνα από την επίσκεψη Ομπάμα:
Οι ίδιοι δεν είχαν καμία αγωνία. Προβάλανε και κερδίσανε μία μαγκιά. Αυτό το στυλάκι το χαλαρό, στον ενικό και αυτός ο χαιρετισμός, ο πρωθυπουργός μιας χώρας με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών σαν να έχει βάλει καλάθι!Yo yo man!
Σκέψου πόσα ανέκδοτα θα λεει ο Μπαράκ στους φίλους του. Πήγα σε μια χώρα θα τους λέει και δεν τους πήγα καθρεφτάκια και χάντρες. Ο άνθρωπος ήρθε εδώ, να ξεκινήσει την τελευταία του στάση στο εξωτερικό ως Πρόεδρος των ΗΠΑ με μια ομιλία στην Πνύκα, με φόντο την Ακρόπολη και δεν του το δώσαμε! Δεν μπορούσαμε να φυλαξουμε την Πνύκα!
Έστειλε ο Τσίπρας, ο πρωθυπουργός της χώρας, να υποδεχτεί τον Ομπάμα ο Πάνος Καμμένος, ένας ψεκασμένος, φανατικός υποστηρικτής του Τράμπ που πανηγύριζε την εκλογή του. Και τον έστειλε να υποδεχτεί τον πρόεδρο των ΗΠΑ για να μην πάει να υποδεχτεί τον «φονιά των λαών» κανένας αριστερός!
Τηρουμένων των αναλογιών, την κακή εικόνα της χώρας από την επίσκεψη του Προέδρου Ομπάμα, έσωσε λίγο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ασχέτως της γνώμης που έχει ο καθένας για τον Πάκη, αλλά σ’ αυτήν την περίπτωση, νομίζω, κάπως το έσωσε.

Για τον λαϊκισμό που τείνει να γίνει παγκόσμιο φαινόμενο:
Ο λαϊκισμός εδώ μας έχει χτυπήσει κατακέφαλα, από εδώ ξεκίνησε και εδώ θα τελειώσει. Έχουμε την κυβέρνηση του αριστερού και δεξιού λαϊκισμού, ταυτόχρονα. Από κοινού δηλαδή και είναι πολύ σπάνιο αυτό. Τώρα οι ηθικοί αυτουργοί, αυτοί που ψήφισαν δηλαδή, είτε από αγανάκτηση ή από μαγκιά ή γιατί είναι αλλόφρονες, οι μισοί έχουν μετανιώσει. Και ξέρεις ποια είναι η επιλογή τους; Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνης, Αρτέμης Σώρρας, Χρυσή Αυγή ή Ανταρσύα, ΚΚΕ ή σπίτι. Τα οποία είναι ακόμη πιο ακραία αλλά έχουν μια καθαρότητα, ενώ οι τωρινοί είναι τυχωδιόκτες, χαρτοκλέφτες. Οι άλλοι ζητάνε π.χ. λαϊκή Δημοκρατία ή Φασισμό κάποιοι, που τα σιχαινόμαστε, αλλά είναι αυτό, ξεκάθαρο. Δεν σκαρφίζονται κάθε μήνα κάτι άλλο, μια καινούργια μαγκιά και τσαχπινιά.

Για τα δικά μας στην χώρα:
Πολλά πράγματα που αντιμετωπίζουμε εδώ δεν συμβαίνουν πουθενά. Ξέρεις καμία πόλη στον κόσμο, όχι της αρχαιότερης δημοκρατίας που είναι ένα ανθρώπινο μνημείο, ξέρεις καμία πόλη που να ‘ναι όλοι οι τοίχοι [email protected]; Γραμμένοι με μουτζούρες, μαύρες, κόκκινες, βάζελοι, «Μαρία σ’ αγαπώ», «Λουκά αει στο διάολο», «έξω οι φονιάδες»… Ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή πάει και γράφει στους τοίχους των άλλων. Δεν πάει να γράψει στον τοίχο της μάνας του! Εγώ λέω, αυτά τα παιδιά να τα πιάσεις και να μην τους κάνεις τίποτα, αλλά να τους δώσεις ένα κουβά με μπογιά και να τα βάλεις να βάψουν όλους αυτούς τους τοίχους. Να αποκαταστήσουν δηλαδή την εικόνα της πόλης. Αυτή η πόλη δεν έχει ευπρέπεια ούτε στην όψη της. Είναι μία απρεπής πόλη. Άθλια, μουτζουρωμένη, σπασμένη, κολλημένη με αφίσες τετρακόσιες, ότι μπορείς να φανταστείς. Αυτή είναι απόλυτη ελευθερία ή μία απόλυτη μαλακία; Κι είναι τρομερό. Το έχεις εκθρέψει. Είσαι αριστερός, πενήντα – εξήντα χρόνια, όσο ζεις, κι έχεις μεγαλώσει τα παιδιά σου και τα ανήψια σου έτσι, ή τα άφησες να γίνουν έτσι. Να σκέφτονται μ’ αυτόν τον τρόπο, ότι εγώ κάνω ό,τι γουστάρω!
Αν ζούσαν σήμερα ο Ρίτσος, ο Βάρναλης, ο Τσαρούχης, ο Κουν, ο Χατζηδάκις, θα ήταν σε βαριά κατάθλιψη. Γιατί ζούμε σε μια χώρα που βαδίζει στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από εκείνην που οι ίδιοι ήθελαν και προσπάθησαν να πάνε.
Ο καθένας μας είναι υπεύθυνος γι’ αυτό που συμβαίνει. Γι’ αυτό δεν πρέπει να βρίζουμε τους άθλιους πολιτικούς, αλλά να συζητάμε με τον καθρέφτη μας.

Για το …dress code!
Δεν έχω φορέσει ποτέ στη ζωή μου γραβάτα. Δεν είναι τι φοράς, είναι το πώς το προβάλλεις αυτό που φοράς. Και πώς προβάλλεις την άρνηση ως «μαγκιά». Εγώ δεν το κάνω από μαγκιά, απλά δεν μπορώ αλλιώς να κυκλοφορήσω, δεν έχω φορέσει ποτέ στη ζωή μου σακάκι κανονικό. Το κάνω γιατί δεν μπορώ αλλιώς. Υπάρχουν, ας πούμε, ευρωπαίοι βουλευτές που είναι ντυμένοι σπορ και δεν είναι απρεπείς, δεν είναι λέτσοι. Μπορεί να είσαι ντυμένος σπορ και να είσαι κόσμιος, μπορεί να είσαι με κοστούμι και γραβάτα και να είσαι χλέμπουρας. Ας πούμε, το πρόβλημα του Γιάνη με ένα νι, δεν ήταν το πουκάμισο έξω από το παντελόνι, ήταν τα μυαλά του έξω από το κεφάλι του. Όπως κι ένας υπουργός που έχουμε τώρα που έβαλε μια υπουργίνα στη θέση του, ο οποίος είναι καλοντυμένος, σένιος, αλλά είναι χλέμπουρας ο άνθρωπος, αούγκανος, τι να κάνουμε;

Περί διαδοχής Τραμπ:
Θα ήθελα πάρα πολύ να συναντήσω τον Ομπάμα και να τον φιλήσω. Είναι πολύ σπουδαίος άνθρωπος. Είναι από τους ωραιότερους, συμπαθέστερους, εξυπνότερους ηγέτες που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Και δυστυχώς, μας αφήνει τώρα, μετά από οκτώ χρόνια, ενώ τώρα ξερει κι αυτός καλύτερα κι εμείς ξέρουμε καλύτερα πόσο έχουμε περισσότερη ανάγκη από τέτοιους ανθρώπους.
Δεν μπορώ καθόλου να προβλέψω ή να υποθέσω πώς θα χειριστεί ο Τραμπ τέτοια θέματα που αφορούν και την Ελλάδα και την ΕΕ και όλο τον κόσμο. Δεν ξέρω τι έχει στο νου του να κάνει. Θα καταλάβουμε στο πρώτο εξάμηνο. Είναι σίγουρο πως δεν ξέρει κι ο ίδιος ακόμα τι του γίνεται. Και πάντα θά ‘χει στο πίσω μέρος του μυαλού του πώς θα μπορεί να τσακίσει όποιον θα είναι διαφορετικός. Και θάχει και τους κατάλληλους ανθρώπους, γι’ αυτό επέλεξε χειρότερους από αυτόν, για να τραβάνε λίγο προς το δικό του θυμικό τα πράγματα.

Περι σεναρίων για την διαγραφή του χρέους:
Αυτή η χώρα δεν παράγει τίποτα. Και να πει ο Ομπάμα και η Μέρκελ «σας χαρίζουμε ρε π@&#& μου το χρέος, δεν χρωστάτε τίποτα», σε δυο χρόνια θα χρωστάμε άλλα τόσα. Αυτή η χώρα παράγει χρέος! Αυτό είναι το πρόβλημά της. Αν δεν αλλάξουμε αυτό τώρα, έτσι θα παραμείνει δομημένη. Και θα παράγουμε καινούριο χρέος. Και θάρθει ένας μετα-Τσίπρας και θα διαπραγματεύεται – παπάρια μάντολες δηλαδή – για να μας χαρίσουνε το χρέος. Κανένα χρέος δεν θα μας χαρίσουνε!
Για τον Ερντογάν και τα ελληνοτουρκικά:
Μόνο στο θέμα του κυπριακού μπορεί να γίνει κάτι, είναι ένα θέμα που έχει ήδη δρομολογηθεί. Πέρα από τις επιθυμίες και την ψύχωση του Ερντογάν, υπάρχουν και οι τουρκοκύπριοι, που δεν είναι ακριβώς ερντογανιστές ούτε έχουν την ίδια βλάβη. Έχουν υποφέρει από αυτή την ιστορία και θέλουν να ενταχθούν στην ΕΕ. Δεν μπορεί να κάνει παντού ότι θέλει ο «σουλτάνος» Ερντογάν. Θα επιδράσουν στη λύση.
Πάντα οι προηγούμενες λύσεις για το κυπριακό ήταν καλύτερες για μας. Δεν πρόκειται να λυθεί το κυπριακό στον επόμενο ενάμισυ μήνα. Απλώς ενδεχομένως να δρομολογηθεί μία λύση, στην οποία δεν θα χάσουμε πολύ, να μην φάμε πολλά γκολ δηλαδή. Γιατί, ας είχαμε δει το σχέδιο Ανάν. Ας είχαμε δει την συμφωνία για το μακεδονικό που προσφερότανε από τις κυβερνήσεις Μητσοτάκη και Γκληγκόροφ. Ας είχαμε συμφωνήσει τότε. Γιατί κάθε επόμενο βήμα για μια επόμενη συμφωνία με Τουρκία, πάντα για μας θα είναι χειρότερα.

Και για τις τελευταίες εξελίξεις
περί συγκρότησης του μεσαίου χώρου:
Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να τα λέω, αλλά ποιος μ’ ακούει; Αυτό έπρεπε να είχε γίνει πρόπερσι. Αλλά ας γίνει και τώρα. Αν δεν γίνει αυτό τώρα, πάλι θα πάμε σ’ έναν περίεργο δικομματισμό, στριμωγμένο. Δεν θά ‘ναι ένας δικομματισμός αριστερά-δεξιά, ή κάτι τέτοιο. Θα είναι στριμωγμένο ανάμεσα σ’ έναν εθνικιστικό λαϊκισμό της πλέμπας ή του ταγματασφαλίτη από τη μία, και από την άλλη κάτι τύποι που θέλουν η χώρα αυτή να γίνει μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Αυτός θα είναι ο δικομματισμός από δω και πέρα. Αν τώρα, λοιπόν, ο μεσαίος χώρος, ο φιλοευρωπαϊκός, ο κεντροαριστερός – όλες αυτές οι λέξεις έχουν φθαρεί πια, αλλά αυτές έχουμε. Ας ανακαλύψουμε καμιά καινούρια, ας φτιάξουμε, ας ρωτήσουμε και τον Μπαμπινιώτη αν έχει καμία καινούρια, γιατί τις έχουμε τσακίσει αυτές – αλλά αυτό πρέπει να γίνει τώρα! Αυτό το πράγμα, Φώφη, Σταύρος, Γρηγόρης, Κωστάκης, Βαγγέλης, Τασούλα, δεν πάει άλλο. «Μας τάχετε πρήξει» λέει ο κόσμος, κάντε κάτι τώρα.
Γιατί κι ο Μητσοτάκης, λέει πως είναι μεταρρυθμιστής και τα λοιπά. Εγώ τον πιστεύω. Αλλά έχει ένα μεγάλο πρόβλημα: το κόμμα του. Το ίδιο είχε και ο πατέρας του, το έζησε, το ξέρει. Ζούμε σ’ ένα κατσαπλιαδιστάν, το οποίο δεν θέλει ν’ αλλάξει. Θέλουμε να παραμείνουμε έτσι: με τους καθρέφτες μας, το χάλι μας και την ψευτομαγκιά μας. Αυτό είναι πολύ ισχυρό. Για να αλλάξει, όμως, πρέπει να συγκροτηθεί ένας πόλος αληθινών ελλήνων ευρωπαίων. Προοδευτικών όμως, σε σχέση με θέματα όπως κράτος – εκκλησία, δικαιώματα, δικαιοσύνη, παιδεία. Να μην είμαστε μια ευρωπαϊκή Σομαλία. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά φταίμε όλοι, ένας ένας ξεχωριστά γι’ αυτή την κατάσταση. Δεν θέλω να πω ποιος φταίει περισσότερο. Απλά θέλω να πω πως αν όλοι μαζί δεν κάνουμε κάτι γι’ αυτό τώρα, θα πάμε σε χειρότερες καταστάσεις.