Ποιά πόλη; ποια χώρα;…

ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο, παραμονή εκλογών 06.07.19
https://www.tanea.gr/print/2019/07/06/opinions/poia-poli-poia-xora/

Υπάρχει μια λίστα ή μάλλον πολλές λίστες χωρών όπου μπορείς να επιλέξεις σε ποια θέλεις ή θα ήθελες να ζήσεις, να σπουδάσεις, να εργαστείς, να κάνεις οικογένεια και κάποια δουλειά. Και να επενδύσεις για μια μικρή ή και πολύ μεγάλη επιχείρηση.
Ας μείνουμε προς το παρόν σ’ αυτό το τελευταίο.
Στο επιχειρείν το λεγόμενο, μετά συγχωρήσεως κιόλας, μιας και μάς διαβάζουν και προοδευτικοί άνθρωποι, αριστεροί, μπορεί και συνδικαλιστές ή μέλη επιτροπών. Και προϊστάμενοι δημόσιων οργανισμών και αρμόδιοι αδειοδοτήσεων.
Αν σκοπεύεις να επενδύσεις χρήματα και την προσωπική σου εργασία, όρεξη, έμπνευση και φαντασία για να αναπτύξεις μια επιχειρηματική δραστηριότητα σε κάποια χώρα, θα ξεφυλίσεις αυτά τα τετράδια-οδηγούς για να βρεις ποια είναι πιο φιλική και συμφέρουσα προς τον σκοπό αυτό.
Θα βρεις εκεί, σε καλή σειρά, την Σλοβενία, την Εσθονία, την Σλοβακία, την Αλβανία, το Μαυροβούνιο, την Πορτογαλία, την Βουλγαρία, την Κύπρο…

Κι η Ελλάδα είναι στην λίστα, μόνο που είναι τελευταία.

Αλλά επειδή είναι η ωραιότερη χώρα στην Ευρώπη, με το καλύτερο κλίμα, με τις ωραιότερες θάλασσες και τα υπέροχα νησιά της, με ποικιλία τοπίου απαράμιλλη και Ιστορία χιλιετιών όσο καμία άλλη, ένας τόπος ευλογημένος δηλαδή, την επισκέπτεσαι εσύ ο ίδιος ο υποψήφιος επενδυτής, για να δεις από κοντά και να διαμορφώσεις άποψη, για να έχεις γνώση από πρώτο χέρι.
Κλειστά, ρημαγμένα μαγαζιά, κεντρικοί δρόμοι νεκροί, εκατοντάδες υπέροχα κτίρια σε εγκατάλειψη ή σε κατάληψη, καμμένοι κάδοι, γωνιές σκουπιδότοποι, παντού πεταμένα, παρατημένα, ακινητοποιημένα χιλιάδες αυτοκίνητα, μουτζουρωμένοι όλοι οι τοίχοι, βανδαλισμένα μνημεία.
Παρόλα αυτά επιμένεις, δεν αποθαρρύνεσαι και ψάχνεις το θεσμικό πλαίσιο και τους νόμους που διέπουν το επιχειρείν. Ρωτάς, μαθαίνεις, πληροφορείσαι για την διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσεις, τον χρόνο που χρειάζεσαι για να ολοκληρωθεί το εγχείρημα. Βλέπεις τους νόμους, την φορολογία, το μισθολογικό κόστος, τις εργοδοτικές εισφορές και υπολογίζεις και τα έξοδα για άδειες, συμβόλαια, έναρξη επιτηδεύματος, προκαταβολές εφορίας κλπ κλπ.
Σε λίγες μέρες φεύγεις άρον άρον, αφού έχεις χάσει πολύτιμο χρόνο και άφθονο χρήμα και πας κάπου αλλού να ανοίξεις “το μαγαζί των ονείρων σου”, στην Τουρκία, στη Ρουμανία, στην Βόρεια-Νέα-Άνω-Γκόρνα ή Σκέτη Μασεντόνιγια, ίσως ακόμα και στην Μάλτα. Στο τσακ γλίτωσες την καταστροφή.

Πώς είναι δυνατόν να προοδεύσει μια χώρα όταν, όχι μόνο δεν φροντίζει να παράγεται πλούτος για να αναδιανεμηθεί, αλλά τουναντίον εμποδίζει με κάθε τρόπο την παραγωγή του;

Γιατί το κάνουμε αυτό στο σπίτι μας; Γιατί αδιαφορούμε τόσο γι’ αυτή τη χώρα; Γιατί μισούμε τις πόλεις μας, τα κτίρια, τους δρόμους, τον δημόσιο χώρο; Επίσης, ας μας πει επιτέλους κάποιος, γιατί εμποδίζουμε με κάθε τρόπο οποιαδήποτε ευκαιρία και πιθανότητα ανάπτυξης και ορθώνουμε το ηρωικό ελληναράδικο ανάστημά μας ως βράχο ανάσχεσης για κάθε επένδυση, κινητοποιώντας επιτροπές, δασαρχεία, πολεοδομίες, δικαστήρια, αρχαιολογικά συμβούλια, εφοριακούς, ενορίες, αστυνομίες κλπ. Ιδίως μάλιστα όταν ο υποψήφιος επενδυτής είναι μεγάλη ξένη εταιρία.
Θα μου πείτε, εδώ έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε άσχημα πράγματα για την κατσίκα του αγαπημένου μας γείτονα, θα αφήνουμε ξένες κατσίκες να βοσκάνε στα ιερά μας χώματα; Όχι σε όλα, λοιπόν. Όχι στο ξεπούλημα!
Αυτό γίνεται στην περίπτωση της επένδυσης στο Ελληνικό ή της κινεζικής cosco, το ίδιο στα λιμάνια και στα αεροδρόμια, στην επιχείρηση εξόρυξης χρυσού σε Χαλκιδική και Θράκη, σε μεγάλα εν αναμονή έργα σε Ρόδο, Κρήτη, Κέρκυρα. Αυτά γίνονταν και για να ματαιωθούν όλα όσα τώρα βλέπουμε πόσο άλλαξαν την χώρα, όπως στην Αττική Οδό, στην Εγνατία, στα Μέγαρα Μουσικής και στο Ίδρυμα Νιάρχου, σε Μαρίνες, στις πεζοδρομήσεις κεντρικών εμπορικών δρόμων, σε εγκατάσταση ανεμογεννητριών κλπ, όπου “προοδευτικές δυνάμεις” και καθοδηγούμενες “επιτροπές κατοίκων” ύψωναν μαύρες σημαίες για να τα εμποδίσουν.

Κι ήταν πάντα μπροστά κάποιες ομαδούλες της αριστεράς αυτές που φώναζαν “όχι στο ξεπούλημα”!

Ο ρόλος αυτής της αριστεράς του όχι σε όλα, έτσι όπως συμπυκνώνεται στον λόγο και στον τρόπο κυρίως του Σύριζα αλλά όχι μόνο, είναι απλούστατος και αποδείχτηκε μετά από τεσσεράμισι χρόνια διακυβέρνησης:
Οι ιδιωτικές επενδύσεις να εμποδίζονται -γιατί κάποιοι μεγαλοκαρχαρίες έχουν σκοπό το κέρδος, λες και θα έπρεπε να έχουν σκοπό ..την ζημιά!- οι βασικές δομές του κράτους να μένουν οι ίδιες (αφού αυτές παράγουν την πελατειακή σχέση που μας επιτρέπει να παραμένουμε στην εξουσία) και για να μασήσουν προοδευτισμό οι «αριστεροί πελάτες» μας τους ρίχνουμε τίποτα προοδευτικά δολώματα, μερικές χρυσοφόρες ΜΚΟ, κάνα σύμφωνο συμβίωσης, μια Συμφωνία Πρεσπών, λίγη αποποινικοποίηση φούντας και τους φέραμε στα ίσα.

Το κυβερνητικό έκτρωμα που διαχειρίστηκε τις τύχες της χώρας τα τελευταία 4,5 χρόνια, θα μας χαιρετίσει μεθαύριο. Θα κλείσουν με οδυνηρό τρόπο και μάλλον με εκκωφαντικό γδούπο πέφτοντας, αυτό που ξεκίνησαν στις πλατείες και τους δρόμους από το 2010-2014, συμβάλλοντας στην “τσογλανοποίηση” της ελληνικής κοινωνίας.
Οι ανοησίες διαρκείας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στέρησαν τη χώρα από υψηλότερο ΑΕΠ κατά 30 δισ. ευρώ. Αν αθροίσουμε έστω αλχημιστικά τους αριθμούς, τότε η ζημιά που έκαναν ανέρχεται σε 222 δισ. ευρώ. Είναι γνωστή η δήλωση τού τέως επικεφαλής του Euroworkinng Group περί συντηρητικής εκτίμησης για κόστος 200 δισ. ευρώ στην οικονομία από τα πειράματά τους και τις ανοησίες κάποιου Γιάνη.
(Μ’ έκαψες Γιάνη, να μʼ αλείψεις Ευκλείδη να γιάνει.)
Οι τύποι που μεθαύριο θα μας αδειάσουν τη γωνιά, θα περάσουν στην ιστορία ως οι μεγαλύτεροι ψεύτες και απατεώνες, για όλους μας τ ώ ρ α ήρθε ο καιρός ν’ αποφασίσουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θ’ αφήσουμε. Μάλλον, προς τα πού και με ποιούς θα πάμε. Όχι διχάζοντας, αλλά αλλάζοντας -και πορεία και ρούχα και μυαλά. Εδώ είναι που πρέπει να βρεθούμε μαζί, τ ώ ρ α, για να γίνει επιτέλους η Ελλάδα μια Κανονική Ευρωπαϊκή Χώρα, Δημοκρατική και Φιλελεύθερη, με σταθερή διακυβέρνηση σε σταθερή πορεία. Τελεία και παύλα.

Αυτό που πρέπει να κάνει η επόμενη κυβέρνηση είναι να ενημερώσει άμεσα τον ελληνικό λαό για τα εγκλήματα που διέπραξε αυτή η παρέα.

Ταυτόχρονα, πρέπει να υπάρξει άμεσα ένα πλαίσιο ανασυγκρότησης της χώρας με έμφαση στις μεταρρυθμίσεις στην οικονομία, με στοχευμένες κινήσεις για προσέλκυση επενδύσεων αφού μόνο έτσι εξασφαλίζονται δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, με την επιχειρηματικότητα, την απρόσκοπτη λειτουργία λειτουργία των αγορών και επαγγελμάτων, με την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων και την επανίδρυση κρίσιμων δομών στην Υγεία και την Παιδεία.
Αυτοί που κυβέρνησαν ως σήμερα αποτελούν το χθες για τη χώρα και πρέπει να πάρουν τη θέση που τους αρμόζει στο μπαούλο με τα αποκριάτικα. Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου, όσοι επέλεξαν τότε τη σημερινή πολιτική διαστροφή καλούνται να διορθώσουν αυτό που έκαναν. Όσοι τους ξαναψηφίσουν είναι συνένοχοι είτε λόγω συμφέροντος είτε λόγω πολιτικής ή άλλης βλάβης.
Αύριο δεν ψηφίζουμε απλώς για να απαλλαγούμε από την πιο καταστροφική για τον τόπο διακυβέρνηση εδώ και πολλές δεκαετίες, ψηφίζουμε για να δώσουμε οριστικό τέλος σε ανισόρροπους, τυχοδιώκτες και επιτήδειους απατεώνες, σε σφετεριστές της εξουσίας που επιχείρησαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε Βενεζουέλα μέσα από ένα περίεργο σχέδιο “συριζανελισμού”.
Καλό δρόμο να έχουν για να βρούμε κι εμείς τον δικό μας -η στροφή 180 μοιρών, προς την κανονικότητα, είναι επείγουσα ανάγκη για την χώρα.
Όπως ξαναείπαμε ένας μόνο τρόπος και ένας μόνο δρόμος υπάρχει και η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα. Δηλαδή αύριο. Καλό βόλι…