Πρέπει να ξεκαβαλήσουν όλοι από τα καλάμια τους

Αθήνα 9,84
8 Οκτωβρίου 2014

Ο Γρηγόρης Ψαριανός συνομιλεί με τη Νόνη Καραγιάννη στον ρ/φ σταθμό Αθήνα 9,84 

Η στάση που θα κρατήσεις εσύ σ’ αυτήν την κοινοβουλευτική διαδικασία ποια είναι;
«Θα σας το πω λίγο περιγραφικά αλλά σύντομα. Για να μην καθυστερούμε κιόλας. Θα καταψήφιζα αυτήν την κυβέρνηση αν υπήρχε εναλλακτική λύση που να διασφάλιζε την Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Αν υπήρχε μια εναλλακτική, προοδευτική, μεταρρυθμιστική πρόταση για να κυβερνήσει. Κι όχι μια τυχοδιωκτική πολιτική του μπουφέ, ότι έχουμε απ’ όλα και διαλέγετε. Θα την καταψήφιζα λοιπόν σ’ αυτήν την περίπτωση. Επειδή όμως μ’ ενδιαφέρει πάρα πολύ η διασφάλιση της Ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, κυρίως αυτό με ενδιαφέρει, να γίνει η Ελλάδα μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή χώρα και να μην είναι μια Ευρωπαϊκή Μποτσουάνα, όπως είμαστε ως τώρα, δεν μπορώ να καταψηφίσω την Κυβέρνηση για τους λόγους που ανέφερα. Και δεν μπορώ να την υπερψηφίσω με τις πολιτικές που ασκεί. Που δεν έχει διασφαλίσει την δίκαιη κατανομή των βαρών, ενώ μπορούσε να το κάνει, δεν έχει θεσπίσει ένα δίκαιο φορολογικό, έχει μια τάση να επιστρέψει στο πελατειακό συστηματάκι, κι αυτό είναι αποτρόπαιο. Άλλο να υπόσχονται λαγούς και πετραχήλια οι αντιπολιτευόμενοι , όποιοι κι αν είναι, κι άλλο η Κυβέρνηση πιεζόμενη να επιστρέφει στο λαϊκισμό και στη δημαγωγία. Δεν μπορώ λοιπόν να υπερψηφίσω την Κυβέρνηση. Και γιατί δεν έχει δρομολογήσει και μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Το πρώτο πράγμα που έπρεπε να γίνει στη χώρα, πριν τις περικοπές και αυτό το σάρωμα μισθών, συντάξεων και την υπερφορολόγηση – που μόνο μ’ αυτά έχουν ασχοληθεί οι «μνημονιακές» Κυβερνήσεις ως τώρα, όλες – αν είχε δρομολογήσει μια σειρά μεταρρυθμίσεων θα μπορούσα να δώσω ψήφο εμπιστοσύνης. Επειδή τίποτα απ’ αυτά τα δύο που περιέγραψα δεν ισχύει θα ψηφίσω παρών.»

Βέβαια αυτό, θα μπορούσε να πει κανείς, ότι είναι μία μη θέση.
«Είναι μια θέση ελαφρώς υπέρ της Κυβέρνησης με την προϋπόθεση ν’ αλλάξει πολιτικές. Είναι ας πούμε 51-49. Δεν μπορώ να το κάνω διαφορετικά όμως. Απ’ τη μία κινδυνεύουμε να πέσουμε σε μια παρέα τυχοδιωκτική που λέει άλλα ντ’ άλλων, κι άλλα λέει στις Βρυξέλλες άλλα στο Τέξας, άλλα στο Μπραχάμι, άλλα στ’ αμφιθέατρα κι άλλα στη Βουλή, άλλα στους επιχειρηματίες κι άλλα στους εργαζόμενους. Κι απ’ την άλλη έχουμε την παρέα της πολιτικής άνοιξης και του Δικτύου 21.»

Περιγράφεις το απόλυτο πολιτικό αδιέξοδο νομίζω.
«Δεν είναι αδιέξοδο. Ελπίζω ότι θα υπάρξει διέξοδος. Η μόνη διέξοδος για μένα είναι η συγκρότηση του μεσαίου προοδευτικού μεταρρυθμιστικού χώρου. Στον οποίο, πριν με ρωτήσετε, συμπεριλαμβάνω το Ποτάμι, τα κομμάτια της ΔΗΜΑΡ – που δυστυχώς με απόλυτη ευθύνη του Φώτη Κουβέλη διαλύθηκε, κι ο Φώτης Κουβέλης την χρησιμοποίησε σαν προσωπικό του μαγαζάκι, σα να είχε ένα ψιλικατζίδικο στη γωνία που ξαφνικά έγινε μίνι μάρκετ και μετά το ξαναγυρίζει σε ψιλικατζίδικο για να ενταχθεί στο σούπερ μάρκετ, καταλαβαίνουν όλοι τι εννοώ – οι περιοχές του ΠΑΣΟΚ που δεν ευθύνονται για το κατάντημα της χώρας για το ότι φτάσαμε ως εδώ, που είναι πολλοί άνθρωποι και μορφώματα, πολιτικές ομάδες και σχηματισμοί γύρω από πρόσωπα αλλά κι από μη πρόσωπα που είναι της περιοχής του ΠΑΣΟΚ, ενός Ευρωπαϊκού ΠΑΣΟΚ όχι του ΠΑΣΟΚ της δημαγωγίας και του λαϊκισμού, του βαθέως που λέμε, συμπεριλαμβάνεται σ’ αυτήν την κίνηση που ελπίζω να γίνει ο Σταύρος Θεοδωράκης, ο Σπύρος Λυκούδης, ο Μόσιαλος, ο Ραγκούσης, ο Φλώρίδης, ο Σταύρος Μπένος, μη λέμε τώρα πάρα πολλά ονόματα, πάρα πολλοί άνθρωποι του μεσαίου προοδευτικού μεταρρυθμιστικού χώρου.»

Το καταλαβαίνω όπως το περιγράφεις αλλά το εύλογο ερώτημα θα μπορούσε να είναι γιατί αυτό ενώ το συζητάμε ενάμιση χρόνο δεν έχει γίνει μέχρι τώρα και γιατί τώρα μπορεί να γίνει ;
«Ελπίζω να γίνει, δυστυχώς δεν είμαι βέβαιος ότι θα γίνει. Μακάρι να είχα αυτή τη βεβαιότητα. Μέχρι στιγμής βλέπω μία κινητικότητα π.χ. απ’ τον Σπύρο Λυκούδη, αλλά με μεγάλες καθυστερήσεις. Επειδή μαζί είμαστε, μαζί ήμασταν στη ΔΗΜΑΡ, σχεδόν μαζί φύγαμε, εγώ διαγράφηκα εκείνος με καθυστέρηση μεγάλη ανεξαρτητοποιήθηκε – μάλλον εγώ αποπέμφθηκα δε διαγράφτηκα ακριβώς … αποχώρησα εντέλει… – , με το Σταύρο Θεοδωράκη, με όλους αυτούς τους ανθρώπους μιλάμε και βλέπω με λύπη μου ότι είναι ας πούμε είκοσι άνθρωποι που συμφωνούν όχι σε δύο αλλά σε πάνω από δέκα πράγματα, συμφωνούν, απολύτως, και δεν μπορούν να συγκροτήσουν κάτι σαν αυτό που έγινε η Ένωση Κέντρου στις αρχές της δεκαετίας του ’60 από διάφορα κομματίδια του κέντρου που ήταν κάτι φέουδα ορισμένων.»

Γρηγόρη, ξέρεις ότι στη συζήτηση αυτή, ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που σε κάποια βασικά ζητήματα συμφωνούν αλλά δεν μπορούν να προχωρήσουν, υπάρχουν δύο ερμηνείες: Η πρώτη που λέει δεν μπορούν να προχωρήσουν γιατί στη βάση του κοινού σκοπού υπερισχύει τελικά η προσωπική φιλοδοξία του καθενός, να το πω πιο απλά ποιος θα γίνει αρχηγός.
«Υπάρχει αυτό αναμφίβολα. Είναι εμφανές αυτό. Υπήρχε και στην Ένωση Κέντρου όπου ήταν διάφοροι προτεινόμενοι αρχηγοί τότε με πρώτη μεγάλη φυσιογνωμία να είναι ο Σοφοκλής Βενιζέλος αλλά βγήκε ο Γεώργιος Παπανδρέου. Αυτά προκύπτουν από διαδικασίες. Άμα έχει ο καθένας το καπετανάτο του και πιστεύει ότι σε αυτόν στηρίζει τις ελπίδες της η χώρα, ε πρέπει να ξεκαβαλήσει απ’ το καλάμι, όπως κι αν τον λένε.»

Να σε ρωτήσω κάτι. Εσύ έχεις θα έλεγα μια μεγαλύτερη προσέγγιση και συμμετοχή με το κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη το Ποτάμι.
« Ναι, συμμετέχω στην επιτροπή διαλόγου, δεν είμαι ενταγμένος στο Ποτάμι. Ως βουλευτής που εκλέχτηκα με τη ΔΗΜΑΡ και τώρα είμαι και θα παραμείνω ανεξάρτητος όσο υπάρχει αυτή η Βουλή δεν πρόκειται να ενταχθώ στο ΠΟΤΑΜΙ, δεν είναι σωστό, δεν θέλω, ούτε για το Ποτάμι είναι σωστό ούτε για μένα και δεν θα το έκανα έτσι κι αλλιώς. Αν την Κυριακή γίνονταν εκλογές σας λέω ότι από τα υπάρχοντα σχήματα Ποτάμι θα ψήφιζα, το χω ξαναπεί. Αυτό δε σημαίνει ότι ανήκω στο Ποτάμι. Πιστεύω όμως ότι μπορεί να παίξει βασικό ρόλο στη συγκρότηση αυτού του χώρου που περιέγραψα. Του Προοδευτικού Μεταρρυθμιστικού.»

Επειδή υπάρχει σε εξέλιξη και η πρωτοβουλία που θέλει να αναλάβει και ο Σπύρος Λυκούδης, μάλιστα την προηγούμενη εβδομάδα, από την εκπομπή, όρισε και το χρονικό διάστημα 20 Οκτωβρίου. Αντιλαμβάνομαι ότι εσύ θεωρείς ότι πρέπει να υπάρξει μια όσμωση μεταξύ τους;
«Μία συνεννόηση πρέπει να υπάρξει οπωσδήποτε. Έχουν κάνει επανειλημμένες συναντήσεις ο Σταύρος Θεοδωράκης με το Σπύρο Λυκούδη, μέχρι τώρα δεν έχει προκύψει κάτι, η ευθύνη είναι και στους δύο πιστεύω. Εγώ το χρεώνω περισσότερο στο Σπύρο αυτό.»

Γιατί το χρεώνεις στο Σπύρο;
«Γιατί ο Σπύρος κινήθηκε με πάρα πολύ μεγάλη διστακτικότητα. Καθυστέρησε πάρα πολύ να δρομολογήσει την αποχώρηση της Μεταρρυθμιστικής Τάσης από τη ΔΗΜΑΡ – ΣΥΡΙΖΑ (γέλια), αυτό έπρεπε να το κάνουμε αμέσως μετά τις τελευταίες εκλογές για να μην πω μετά από το περσινό συνέδριο.»

Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορούν να συνεννοηθούν;
«Δεν ξέρω αν υπάρχουν άλλοι μύχιοι λόγοι. Δεν ξέρω αν υπάρχουν κι άλλα πράγματα. Υπάρχει όμως πολύ μεγάλη καθυστέρηση.»

Γρηγόρη, δεν διακρίνεις από την πλευρά του Ποταμιού έναν μεγαλισμό όπως θα λέγαμε, έναν μικρομεγαλισμό;
«Μα γι’ αυτό είπα πριν ότι πρέπει να ξεκαβαλήσουν από τα καλάμια τους . Αλλά ως συγκροτημένος χώρος και με τις 21 θέσεις που παρουσίασε ο Σταύρος Θεοδωράκης στο ίδρυμα Κακογιάννη πριν από δεκαπέντε μέρες οι οποίες είναι νομίζω σε πολύ λογική κατεύθυνση, στην κατεύθυνση αυτού του επαναστατικού αυτονόητου. Για μένα αυτή είναι η ανάγκη, να εφαρμόσουμε το επαναστατικό αυτονόητο. Αυτό, που το λες και πετάγονται όλοι και λένε «πω, πω, φοβερό είναι αυτό που είπες!» ενώ είναι το αυτονόητο, αυτό που όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να γίνει. Αυτό περιγράφει το Ποτάμι. Αυτό περιέγραφε και η Δημοκρατική Αριστερά αλλά δυστυχώς την έκανε γυριστή για την δημοφιλή πλειοδοσία λαϊκισμού του ΣΥΡΙΖΑ.»

Με το κλίμα που διαμορφώνεται στη Βουλή και με τις διαδικασίες που η Κυβέρνηση ακολουθεί , τα αυτογκόλ είναι συνεχή. Βλέπουμε ότι είναι πολύ ανοιχτό το ενδεχόμενο να χουμε εκλογές.
«Γι’ αυτό και δε βλέπω εύκολα να προκύπτουν οι 180. Είναι πολύ πιθανό να πάμε σε εκλογές το Μάρτιο. Ελπίζω να αλλάξει πολιτικές η Κυβέρνηση, όχι να υποσχεθεί παπάδες και Ζάππεια και διάφορες συριζονιές, ότι θα δώσουμε και θα κάνουμε και τέτοια. Να υποσχεθεί δίκαιη κατανομή των βαρών από δω και πέρα μέχρι να βγει η χώρα απ’ τ’ αδιέξοδο της και μέχρι να διασφαλισθεί η Ευρωπαϊκή πορεία της. Ξαναλέω κλείνοντας αυτό που άρχισα: Το ζητούμενο είναι να γίνει η Ελλάδα μια κανονική Ευρωπαϊκή χώρα και να μην είναι ένα Γιουνανιστάν, μια Ευρωπαϊκή Σομαλία.»