Πώς δενότανε το ατσάλι

Πώς δενότανε το ατσάλι

13/09/2008

Του Γρηγόρη ΨΑΡΙΑΝΟΥ Μια φορά κι’ έναν καιρό… στη Βαρκελώνη πήραμε δύο μετάλλια, μετά γίνανε τέσσερα, μετά έξι, μετά δώδεκα, μετά δεκατέσσερα, με αποκορύφωμα την Ολυμπιάδα της Αθήνας, όπου πήραμε δεκάξι μετάλλια και μετά… στην επόμενη Ολυμπιάδα, στο μακρινό Πεκίνο, πήραμε τα τρία συν ένα. Και γύρισαν πίσω δεκάξι αθλητές κατηγορούμενοι για χρήση της ουσίας Μ3. Ουσία που γνωρίζουν και οι υπουργοί και ο ΣΕΓΑΣ και οι αρμόδιοι των ομοσπονδιών σε όλα τα αθλήματα και που ξέρουν πολύ καλά ότι χωρίς αυτές τις ουσίες τα δεκάξι μετάλλια δεν θα υπήρχαν. ΄Ενα-δυο από αυτά τα μεγάλα μετάλλια της Αθήνας, της Ατλάντα ή του Σίδνεϊ έχουν ήδη βγεί στη σέντρα ότι ήταν αποτέλεσμα ντόπινγκ, περιπτώσεις αθλητών «alien», με αποκορύφωμα την περίφημη αθλήτρια που κέρδισε επειδή είναι γραμμένα στο DΝΑ των Ελλήνων η νίκη και ο θρίαμβος. Αλλά έπαιρνε και κάτι ουσίες που δεν είναι γραμμένες στο DΝΑ των Ελλήνων. Θα έπρεπε να επιστρέψει, όπως και όλοι οι άλλοι ολυμπιονίκες, τα χρυσά ή τα πέτσινα μετάλλιά τους που είναι αποτέλεσμα φαρμακοϋποστήριξης. Στην ανοιχτή συζήτηση, στη Βουλή, με παράγοντες του αθλητισμού για την υπόθεση ντόπινγκ είχαμε προειδοποιήσει τον κ.Ιωαννίδη οτι η «κορυφαία στιγμή» του ελληνικού αθλητισμού ήταν τα δεκάξι μετάλλια της Ολυμπιάδας της Αθήνας. Και είχαμε «προφητεύσει» την καταβαράθρωση του ελληνικού αθλητισμού στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου. Και δικαιωθήκαμε. Δεν χρειάζεται να είσαι προφήτης. Λίγο να ξέρεις πώς λειτουργεί το σύστημα παραγωγής πρωταθλητών, ατόμων ή ομάδων, μπορείς να κάνεις την πιο ασφαλή πρόβλεψη. Κάποια στιγμή αυτό το «σύστημα» θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος ή επειδή θα σε αδειάσουν ή θα σε πιάσουν ή επειδή θα πεθάνεις. Ή θα αλλάξεις φύλο ή θα μείνεις ανάπηρος, όπως έχει συμβεί με δεκάδες υπεραθλητές, ολυμπιονίκες και παγκόσμιους rekordmen-robocop. Kαι οι προπονητές ξέρουν πολύ καλά πώς παίζεται το παιχνίδι, αλλά είναι και αυτοί εξαρτημένοι, όλοι έχουν συμβόλαια με μεγάλες εταιρείες – χορηγούς αθλητικών ειδών που πίσω τους υπάρχουν μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες. Κανένας Έλληνας πρωταθλητής ή προπονητής δεν έχει πει τα πράγματα με το όνομά τους. Κανένας υπουργός. Όλοι οι πρόεδροι ομοσπονδιών και οι πολιτειακοί αρμόδιοι κάνουν πότε το «παγώνι» και πότε τη «στρουθοκάμηλο». Ή και τα δύο μαζί. Και ξέρουν όλοι ότι το σύστημα της αμερικάνικης ή της κινέζικης βιομηχανίας του πρωταθλητισμού θα σε βγάλει μπροστά για εμπορικούς λόγους όταν η Ολυμπιάδα είναι στη χώρα σου και την άλλη μέρα θα σε αδειάσει, θα σε εξευτελίσει. Αυτή σε προμηθεύει τα φάρμακα και ό,τι ώρα θέλει σε καίει, οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να σου δώσει τα «ληγμένα», αυτά που έχουν αρχίσει να ανιχνεύονται. Κρατάει για τους δικούς της αθλητές, τους Αμερικάνους, τους Κινέζους ή τους Ρώσους τα καινούργια τα μη ανιχνεύσιμα. Όταν και αυτά θα ανιχνεύονται, θα τα δίνουν στους Κενυάτες, στους Έλληνες, στους Μοζαμβίκιους, στους Ταγκανίκους. Ουδείς Αμερικάνος πρωταθλητής, πολυμεταλλιούχος ολυμπιονίκης συνελήφθη ντοπαρισμένος. ΄Ολοι θυμόμαστε το μεγάλο σκάνδαλο στη Σεούλ με τον Καναδό Τζόνσον που ήταν εκτός ελέγχου φαρμακοβιομηχανιών. Ο Καρλ Λιούις, που πήρε το χρυσό μετάλλιο από τον Τζόνσον, ενώ είχε έρθει δεύτερος έπινε μόνο γαλατάκι της μαμάς του. Ο υπερπρωταθλητής Καρλ Λιούις σήμερα έχει προχωρημένο Πάρκινσον, δεν μπορεί να μιλήσει και είναι σχεδόν σε καροτσάκι. Αλλά έπινε μόνο γάλα εβαπορέ αν δεν είχε η μαμά του. Το ίδιο συνέβη με τις Βουλγάρες ή Ανατολικογερμανίδες αθλήτριες που σήμερα ακούνε στο όνομα Αντρέας ή Ιβάν. Το ερώτημα λοιπόν είναι: Θα κάνουμε μαζικό αθλητισμό ή θα κάνουμε βιομηχανία πρωταθλητών; Θέλουμε να γίνουμε η Ανατολική Γερμανία του Χόνεκερ και της Στάζι και των μη ανιχνεύσιμων ουσιών της προηγμένης τεχνολογίας ή της αμερικάνικης τεχνολογίας, που είναι η κυρίαρχη μέχρι που εμφανίστηκε και η κινέζικη; ΄Η θα κάνουμε μαζικό αθλητισμό και όποια ταλέντα φτάσουν ομαλά και χωρίς ντόπα στην ανώτερη ολυμπιακή διάκριση θα είναι τιμή για όλους μας; Πολύ φοβάμαι ότι όσο εξαρτιόμαστε από χορηγούς – τέρατα, αθλητικές εταιρείες, τους διαφημιζόμενους και τις φαρμακοβιομηχανίες κανείς δεν θα αντιμετωπίσει τη μάστιγα του ντόπινγκ και της βίας στα γήπεδα και για μια ακόμη φορά θα μείνουμε στα λόγια. Μακάρι ο κ. Ιωαννίδης να πάρει το χρυσό μετάλλιο ως σημαιοφόρος της κάθαρσης. Θα θεσπίσουμε μια ανεξάρτητη αρχή κατά του ντόπινγκ; Αν όχι, να αφήσουμε τα παραμύθια και να απελευθερώσουμε τις ουσίες και να αφήσουμε ελεύθερη τη διακίνησή τους και να αποδεχτούμε τους υπεραθλητές των εργαστηρίων. ΄Οποιος ζήσει, έζησε. Ας έχει καθένας το δικαίωμα να πεθάνει όπως νομίζει: ως πρωταθλητής – ρόμποκοπ. Κι όποιος ζήσει… ας ζήσει καλά… Κι εμείς καλύτερα.                                                        

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *