Ραδιοφωνατζής, ταξιτζής, τζακάς, ελαιοχρωματιστής, τραγουδιστής!

Συνέντευξη στην Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του ΤΥΠΟΥ
στην δημοσιογράφο Δήμητρα Αθανασοπούλου

Αν το «οικογενειακό μυθιστόρημα» του κάθε ανθρώπου διαμορφώνει έστω και ερήμην του τις «συντεταγμένες» της προσωπικότητάς του, ο Γρηγόρης Ψαριανός – ανιψιός του καπετάνιου του ΕΛΑΣ – ανήκει σε εκείνους τους λίγους που νομιμοποιούνται να λένε «αυτό που πιστεύουν χωρίς καλλωπισμούς και χτενίσματα».
Οι λέξεις του έχουν τη δική τους μουσική, αλλά προκαλούν πάντα θόρυβο. Δώσαμε ραντεβού σε ένα μπαρ στη γειτονιά του στο Παγκράτι και συναντήσαμε έναν αληθινά «ορκισμένο αναθεωρητή», όπως συστήνεται. Και εκεί μας έκλεψαν και τα κινητά!
Ο Έλληνας βουλευτής, εκλεγμένος με το Ποτάμι, ξεχωρίζει ως μεγαλύτερο έγκλημα των τελευταίων ετών την υπερβολική κατανάλωση σανού από το εκλογικό σώμα, ενώ ομολογεί – αναφερόμενος στη σχέση του με τον Αλέξη Τσίπρα – πως κάποτε «λάθος υπολόγισε πρόσωπα και πράματα και σχετικά γρήγορα κατάλαβε περί ποίων… Μαδούρων πρόκειται. Αδιαφορεί πού τον κατατάσσουν οι «διάφοροι ταξιθέτες» που μιλούν για κυνήγι έδρας ή καρέκλας, διασαφηνίζοντας πως αν ήθελε θα είχε παραμείνει «στο τσιπροτεχνείο, ως δεξιούλι χεράκι του Τσίπρα και …υπουργός Επικρατείας, αντιπρόεδρος ή βοηθός σερίφη»! Μιλάει για τον δικό του Τζίμη Πανούση, το συνεσταλμένο αγόρι του διπλανού θρανίου, αλλά και για τα δικά του πρόσωπα της απομάγευσης, μεταξύ των οποίων ο Φώτης Κουβέλης και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Δηλώνει φαν του «επαγγελματικού τουρισμού», μας μυεί στο σύμπαν των χιλίων και ενός επαγγελμάτων που έχει κάνει, ενώ μας ξεναγεί στις πιο περίεργες κούρσες που έκανε ως επαγγελματίας ταξιτζής. Κι αν γύριζε πίσω τον χρόνο; Θα μάθαινε ακορντεόν, μπάσο, βιολί, όμποε, πιάνο, φαγκότο…

  • Το κλίμα του εθνικού διχασμού βρίσκει εκ νέου πρόσφορο έδαφος στην ελληνική κοινωνία. Τι είναι εκείνο που τον αναζωπυρώνει σήμερα πέρα από το προφανές (Μακεδονικό);

Είναι η λυσσαλέα προσπάθεια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να πολώσουν το πολιτικοκοινωνικό κλίμα για μία ακόμα φορά να διχάσουν τον κόσμο στο γνωστό μοτίβο «ή αυτοί ή εμείς» και «να τους τελειώσουμε πριν μας τελειώσουν».
Πάνω από έξι χρόνια πολιτεύονται με αυτή τη στρατηγική και ποντάρουν πάλι στην ευκολία με την οποία, δυστυχώς, ρέπουμε ως λαός σε διχαστικές λογικές.
Δεν είναι η πρώτη φορά… Θυμηθείτε πόσες φορές το έχουνε ζήσει από το 1830 έως σήμερα, ενώ γνωρίζουμε ότι πρέπει να απαλλαγούμε από αυτή την εθνική βλάβη, έστω και τώρα. Είναι ήδη αργά.

  • Το «οικογενειακό σας μυθιστόρημα» σας έκανε ορκισμένο αναθεωρητή, όπως έχετε πει. Δεν μπορεί όμως να μην έχετε έστω και άθελά σας κάποιο «δόγμα», κάτι σαν απαράβατη «πατρική εντολή»…

Το δόγμα μου είναι να λέω αυτό που πιστεύω χωρίς καλλωπισμούς και χτενίσματα για να γίνομαι αρεστός… Να μην «παίζω ρόλους» που εξασφαλίζουν δημοφιλία και να είμαι αυτό που λέμε αληθινός – ακούγεται λίγο βαρύγδουπο και κάπως τετριμμένο ίσως, αλλά πώς αλλιώς να το πω; Να προσπαθώ να βλέπω τα πράγματα καθαρά και, απαλλαγμένος από δογματισμούς, ιδεοληψίες και εμμονές, να προσαρμόζω την πολιτική μου δράση – και όχι μόνο… – στις συνθήκες του σήμερα, στις ανάγκες της εποχής. Εδώ και σήμερα, ας πούμε, πιστεύω στην ανάγκη να προσπαθήσουμε όλοι να αφήσουμε πίσω τα κόλπα και τις πρακτικές που έφεραν τη χώρα στην άκρη του γκρεμού και να γίνει η Ελλάδα μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα.

  • Από τον ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΗΜΑΡ και τώρα στο Ποτάμι. Ποιο είναι το ιδανικό πολιτικό μοντέλο και ποια η απάντηση σε όσους σας έχουν κατατάξει κατά καιρούς στους «δεξιούληδες συμβιβασμένους»;

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου πού με κατατάσσουν διάφοροι… ταξιθέτες. Από τον ΣΥΡΙΖΑ, που είχε ήδη μεταλλαχθεί από Ανανεωτική φιλοευρωπαϊκή Αριστερά σε άθροισμα αριστερίστικων γκρουπούσκουλων, φύγαμε για να ξαναστήσουμε την αληθινά Δημοκρατική Αριστερά του Παπαγιαννάκη, του Κύρκου, του Γιάνναρου. Όμως ο κύριος Φώτιος-Φανούριος αποφάσισε, παρά τη θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών, να ξανακάνει το κόμμα τσόντα του ΣΥΡΙΖΑ και να γίνει ο ίδιος ορντινάντσα του Τσίπρα. Έτσι βρέθηκα στο Ποτάμι, στον πιο κοντινό στα πιστεύω μου πολιτικό σχηματισμό. Κάποιοι, ηλιθίως, μιλούν για κυνήγι έδρας ή καρέκλας. Ποτέ δεν με απασχόλησε κάτι τέτοιο. Αν αυτό ήθελα, θα ήμουν στο τσιπροτεχνείο ακόμα! Ως δεξιούλι χεράκι του Τσίπρα και υπουργός Επικρατείας, αντιπρόεδρος ή βοηθός σερίφη! Συγκυβερνήτης Παππάδων, Πολάκηδων και (συγ)Καμμένων…

  • Θα μπορούσατε να μας συνοψίσετε την κλιμάκωση των όποιων εντάσεων – όχι απαραίτητα με αρνητικό πρόσημο – στη σχέση με τον Αλέξη Τσίπρα;

Δεν υπάρχει κανένα «μη αρνητικό πρόσημο». Ήταν μια σχέση που ξεκίνησε το 2006 στην «Ανοικτή Πόλη», με άλλες προϋποθέσεις και με μια προσωπική μου αφέλεια πως θα κάνουμε όλοι μαζί τη μεγάλη προοδευτική Κεντροαριστερά, τη φιλελεύθερη και φιλοευρωπαϊκή παράταξη. Λάθος υπολόγισα πρόσωπα και πράγματα, και σχετικά γρήγορα κατάλαβα περί ποίων Μαδούρων πρόκειται.
Είναι κάτι σταλινικοί ιδεοληπτικοί που εύκολα και εύλογα συναντήθηκαν με άλλους εθνικολαϊκιστές, φασίζοντες, παλαιοπασόκους και νταραβερτζήδες. Δεν έχω καμία σχέση και καμία επαφή με το τσιπροτεχνείο.

  • Σας έχουν «χρεώσει» αθυροστομία. Τι «εξυπηρετεί» για εσάς η επιλογή πιο «απόκρημνων λέξεων»;

Είναι μια πηγαία και αυθόρμητη διαδικασία έκφρασης. Εξυπηρετεί μόνο την ανάγκη να πω αυτό που σκέφτομαι χωρίς αμπαλάζ, δηθενιά και καθωσπρεπισμό. Δεν προσπαθώ να προκαλέσω ή να κάνω θόρυβο, αλλά, ας πούμε, τον μαλάκα πώς αλλιώς να τον περιγράψω; Ως ανόητο, ανίκανο, άθλιο, απατεώνα, μαφιόζο κλπ κλπ., ως καθίκι, ως ηλίθιο ή με άλλα συνώνυμα, πχ του βλάκα; Θα τον αδικούσα! Έτσι καταλήγω στη χρήση μιας «απόκρημνης λέξης»!

  • Ένας Ιρλανδός ποιητής έλεγε πως το να βρεις το σωστό επάγγελμα είναι σαν να βρίσκεις την ψυχή σου σε αυτόν τον κόσμο. Εσείς, που έχετε αλλάξει τόσα επαγγέλματα, το έχετε βρει;

Ακόμα ψάχνω! Βασικά μ’ αρέσει ο επαγγελματικός… τουρισμός! Έχω διατελέσει ραδιοφωνιτζής (μάλλον καλά τα πήγα…), δημοσιογράφος, ταξιτζής, τζακάς, ελαιοχρωματιστής, βιβλιοπώλης, μπάρμαν, τραγουδιστής, επιχειρηματίας (πλήρως αποτυχημένος, τρις…), ντι-τζέι, μουσικός παραγωγός, φωτογράφος, παραγωγός δίσκων κλπ. Κάτι θα σκεφτώ να κάνω όταν μεγαλώσω. Μάλλον δάσκαλος, του δημοτικού.

  • Ποια ήταν η πιο περίεργη κούρσα που κάνατε ως ταξιτζής;

Α, ήταν πάρα πολλές. Από κάθε άποψη περίεργες όσο και ενδιαφέρουσες. Όχι μόνον οι πελάτισσες, έτσι; Μια αξέχαστη ήταν πηγαινέλα Λουτράκι για να παίξει κάποιος στο Καζίνο. Κοιμήθηκα πέντε ώρες στο Τογιότα μέχρι να τα χάσει όλα και με πλήρωσε την άλλη μέρα! Κύριος. Ένας άγνωστος. Α, ναι, κι η κούρσα που πήγα κάποια Αριάδνη -θεά- από τον Υμηττό στο Μπραχάμι μέσω Σουνίου…

  • Έχετε υπάρξει τραγουδιστής και ηθοποιός. Είναι η πολιτική περφόρμανς;

Ηθοποιός για πολύ λίγο, ως άμισθος κομπάρσος! Το τραγούδι το αγαπώ πολύ, ήμουν στο «Λημέρι» στην Πλάκα για δυο χρόνια μαζί με σπουδαίος μουσικούς και πολύ γνωστούς συνάδοντες. Εντάξει, καλά τα πήγαινα, αλλά μην τα παραλέμε. Και στη δισκογραφία ηχογράφησα τραγούδια, αλλά δεν είμαι και… Μπιθικώτσης!

  • Έχετε πει πως έχουμε την τάση ως λαός να θεωρούμε πως δεν φταίμε εμείς γι’ αυτά που μας συμβαίνουν, αλλά οι άλλοι. Συμφωνείτε με εκείνους που υποστηρίζουν ότι το ελληνικό σύμπτωμα είναι πως λειτουργούμε ως «φυλή» ή ακόμα και ως «αγέλη»;

Λυπάμαι που το λέω, αλλά έτσι είναι. Και το έχουν πει και πολλοί άλλοι πολύ πιο σημαντικοί από μένα, από σένα, από μας. Συνήθως χωρισμένοι πάντα στα δύο, πιστεύουμε οι μισοί πως μας φταίνε οι άλλοι μισοί κι όλοι το μόνο στο οποίο συμφωνούμε είναι ότι για όλα φταίνε… οι ξένοι: οι Άγγλοι, οι Αμερικανοί, οι Ρώσοι, οι Γερμανοί, οι Τούρκοι, οι Αλβανοί, οι Βούλγαροι, οι γυφτοσκοπιανοί, οι Εβραίοι, η Αντάντ, η ΣΙΑ, η Μοσάντ, η τρόικα, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, ο Σκόμπι… για ό,τι κακό μας βρήκε, πάντα έφταιγαν… άλλοι, οι ξένοι! Για τις έξι πτωχεύσεις, για τους πέντε εμφύλιους, για το Κυπριακό, για τη χούντα, για τη Μικρασιατική Καταστροφή, για όλα.
Εμείς είμαστε πάντα κάτι υπέροχοι τύποι, ένας ηρωικός και πανέξυπνος λαός που όλοι μας επιβουλεύονται, όλοι μας μισούν και θέλουν το κακό μας, θέλουν να μας κλέψουν την ιστορία, τα ονόματα, τις περιουσίες, τα πετρέλαια, τα νησιά, την Ακρόπολη, το κρασί και τη θάλασσα και τ’ αγόρι μας.
Μας ζηλεύουνε και μας κουτσομπολεύουν – που κακό χρόνο να ‘χουνε! Σκεφτείτε ότι και όλοι όσοι συνορεύουν με τη χώρα μας είναι όλοι μισητοί οχτροί. Τούρκοι, Βούλγαροι, Αλβανοί, ΟΛΟΙ! Ακόμα και τα δύστυχα τα γυφτοσκοπιανά.

  • Ποιο κατά τη γνώμη σας ήταν το μεγαλύτερο πολιτικό έγκλημα των τελευταίων ετών;

Η υπερβολική κατανάλωση σανού από το εκλογικό σώμα, σε συνδυασμό με τη μεγάλη αποχή που γίνεται απόχη. Και η τελική επιλογή του σοφού λαού, κατ’ επανάληψη μάλιστα, να μας κυβερνήσει αυτό τα τρισάθλιο συμπούρμπουλο των ψεκασμένων αριστεροδεξιών σούργελων. Που, εκτός από αντιαισθητικό εξάμβλωμα, είναι και επικίνδυνο για τη δημοκρατία και απειλητικό για τη ζωή μας.

  • Να μιλήσουμε για τη σχέση σας με την ΑΕΚ. Δεν ήταν μόνο οπαδική, έτσι;

Είχα δελτίο στην ΑΕΚ για δυο χρόνια. Ήμουν ΑΕΚ από πολύ μικρός. Λόγω μικρασιατικής καταγωγής από το σόι του πατέρα μου. Εκείνος ήταν Απόλλων Σμύρνης. Αλλά η ΑΕΚ ήταν πιο φαντεζί.

  • Ο Τζίμης Πανούσης ήταν, τελικά, ΑΕΚ;

Εγώ ήμουν ΑΕΚ, αυτός δεν ήταν τίποτα. Επειδή τον είχα πάρει σε διάφορα ταξίδια πίστευαν πως ήταν κι εκείνος ΑΕΚ. Προς τιμήν της η ΑΕΚ του έστειλε στεφάνι.

  • Τελικά, και στη δική σας σχέση-συνύπαρξη ο Τζίμης ήταν ο συνεσταλμένος και εσείς ο πιο θορυβώδης;

Ο Τζίμης ήταν χαμηλοβλεπούσα. Ήταν κόντρα η εικόνα. Στην τάξη ήταν σαν να μην υπήρχε. Δεν του είχαν κάνει ούτε παρατήρηση, ενώ εγώ είχα φάει πέντε αποβολές. Ήμασταν κολλητοί.

  • Εκεί στα θρανία, τι όνειρα κάνατε;

Στην ηλικία των 15-16 φαντάζεσαι ότι τα πράγματα θα γίνουν με έναν τρόπο. Δεν τα σχεδιάζεις εσύ. Και μάλλον δεν τα σχεδιάζει και κανένας. Σχεδιάζονται μόνα τους. Αρχικά ήθελα να πάω για χημικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο. Μετά αποφάσισα να δώσω Οικονομικά, γιατί το φροντιστήριο που έκανα ήταν αυτής της κατεύθυνσης. Και μπήκα στη Βιομηχανική στον Πειραιά. Ήθελα να την τελειώσω και να πάω στην Παιδαγωγική για δάσκαλος. Εκτός από τις αλλαγές που προκύπτουν εξωτερικά, υπάρχουν και οι δικές σου εσωτερικές αλλαγές. Αλλάζεις, αναθεωρείς πράγματα. Εγώ αναθεωρούσα διαρκώς. Ήμουν ορκισμένος αναθεωρητής, που λέμε και στην πολιτική. Κι εξακολουθώ. Δεν βλέπω τα πράγματα δογματικά. Είναι καλό να έχεις σταθερές αξίες, αλλά δεν είναι καλό να έχεις σταθερές ιδέες.

  • Υπάρχει κάτι που δεν έχετε αναθεωρήσει ποτέ;

Δεν έχω αναθεωρήσει το να αναθεωρώ τα πράγματα. Και το ότι τα πράγματα είναι σχετικά, το ότι δεν υπάρχει τίποτα που θα πρέπει να αντιμετωπίσεις απόλυτα.

  • Αυτό δεν ενέχει όμως συνεχείς διαψεύσεις και επώδυνες απομαγεύσεις;

Φυσικά! Είναι επώδυνα πράγματα αυτά. Το να έχεις διαμορφώσει μια πίστη και μια σειρά πραγμάτων και να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος και να διαψεύδεται η ελπίδα είναι επώδυνο.

  • Ποια είναι η μεγαλύτερη διάψευση που έχετε βιώσει;

Είναι πάρα πολλές! Κάποια χρονιά ως φίλαθλος πίστευα πως θα πάρουμε το Κύπελλο. Είναι μια διάψευση, κατακρήμνιση, μικρή συντριβή. Μπορεί να σε απογοητεύσει ένας μεγάλος καλλιτέχνης που πας και βλέπεις το έργο του και είναι μια μπαρούφα.

  • Και ποια θα λέγατε πως είναι τα κατ’ εξοχήν πρόσωπα απομάγευσης για εσάς;

Πρόσωπα της ζωής στα οποία έχω επενδύσει και με έχουν απογοητεύσει; Ένα πρόσωπο ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, παρόλο που δεν ήμουν ποτέ παπανδρεϊκός. Αλλά πίστεψα πως, δεδομένων των καταστάσεων τότε, θα μπορούσε να αλλάξει τη μοίρα της χώρας. Δεν το έκανε. Ένα άλλο πρόσωπο είναι ο Φώτης Κουβέλης. Όταν φύγαμε από τον ΣΥΡΙΖΑ και κάναμε τη Δημοκρατική Αριστερά, πίστεψα πως μπαίναμε σε μια διαδικασία πραγματικά ανανεωτικής φιλελεύθερης Αριστεράς, και μετά έκανε την κωλοτούμπα και τη γυριστή προς τον ΣΥΡΙΖΑ.

  • Τι ήταν όμως εκείνο που σας γέννησε σε μια πρώτη φάση την πίστη σε εκείνον;

Να δώσει στην Αριστερά ένα ευρωπαϊκό φιλελεύθερο πρόσωπο. Δεν τα κατάφερε, έμεινε προσκολλημένος σε μια λογική πελατειακής Αριστεράς. Και γι’ αυτό ξαναγύρισε στο μαντρί, στην αυλή του ΣΥΡΙΖΑ.

  • Τι στοιχεία προσωπικότητας θα πρέπει να έχει ένας μεγάλος πολιτικός που θα καταφέρει να φέρει την αλλαγή;

Πρέπει να έχει όραμα και σχέδιο στο νου πως θα το καταφέρει. Οι μεγάλοι ηγέτες καθοδηγούν τις χώρες, δεν καθοδηγούνται από τους λαούς τους. Και η πολιτική δεν ασκείται από τα συλλαλητήρια και τα δημοψηφίσματα. Εδώ δεν είχαμε πολλές τέτοιες περιπτώσεις. Εδώ έπαψε τα λαϊκό και άρχισε να προβάλλεται το λαϊκίστικο.

  • Θεωρείτε τον αριστερό λαϊκισμό το ίδιο επικίνδυνο με τον δεξιό λαϊκισμό;

Όλα τα είδη λαϊκισμού και δημαγωγίας, όλων των αποχρώσεων, είναι επικίνδυνα και συχνά θανατηφόρα, όπως έχει αποδειχθεί σε πολλές χώρες, σε όλες τις ιστορικές περιόδους. Είναι προπομπός ολοκληρωτικών καθεστώτων. Προετοιμάζουν εκτροπή και κατάλυση της δημοκρατίας. Επωαστήρας φασισμού είναι, μαύρου, κόκκινου, μπλε ή πράσινου. Και, ξέρετε, κάτι αριστεροί λένε πως δεν υπάρχει μαύρος και κόκκινος, ο φασισμός των δύο άκρων, πως δεν υπάρχουν δύο άκρα. Μόνον ένας φασισμός υπάρχει, λένε. Δίκιο έχουν. Περί συναντήσεως των άκρων πρόκειται. Μαύρος ή κόκκινος ή κοκκινόμαυρος, ερυθρόλευκος ή κιτρινόμαυρος, το ίδιο μου κάνει – ολοκληρωτισμός είναι, παραλλαγές φασισμού. Κατάργηση της δημοκρατίας δηλαδή.

  • Να κλείσουμε με τη μουσική, που έχει κυρίαρχο ρόλο στη ζωή σας. Ποιες στιγμές σας είναι απαλλαγμένες από μουσική, ποιες αναμνήσεις σας δεν έχουν «ήχο»;

Λατρεύω τη μουσική. Και ζηλεύω πάρα πολύ τους μουσικούς. Αν γύριζα πίσω στον χρόνο, θα μάθαινα ακορντεόν, μπάσο, βιολί, όμποε, πιάνο, φαγκότο, κάποιο όργανο. Και θα ‘θελα να κάνω ενορχηστρώσεις. Δεν υπάρχει ποτέ απουσία μουσικής στη ζωή μου. Πάντα και παντού και σε όλα υπάρχει, όλα έχουν μουσική – κι αν δεν έχουν, τη βάζω εγώ. Δεν θα άντεχα να μην ακούω τραγούδια, μελωδίες, τα πάντα. Και αν υποχρεωνόμουν να διαλέξω, θα προτιμούσα τυφλός παρά κουφός, χτύπα ξύλο. Έτσι που λες, λοιπόν! Αυτααά… Άντε, να ‘μαστε καλά και στα καλά μας, χαιρετισμούς στο σπίτι, ευλόγησον.

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Ελευθερία του Τύπου”, την Κυριακή 18 Φεβρουαρίου 2018