Στην Ανανεωτική Αριστερά η Δημοκρατία είναι πυλώνας της ύπαρξης της

Την Δευτέρα 31 Μαρτίου ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, Γρηγόρης Ψαριανός μίλησε στους Βασίλη Χιώτη, Γιώργο Παπαχρήστο και Νότη Παπαδόπουλο στην εκπομπή «Ταπί και Ψύχραιμοι» στον VimaFM 99.5

Για τη στάση της ΔΗΜΑΡ στο πολυνομοσχέδιο, για την μη συμμετοχή του ίδιου στην ψηφοφορία και για τη λειτουργία και τη φυσιογνωμία του κόμματος.
“Υπάρχουν δύο άξονες πάνω στους οποίους πήρα αυτή την απόφαση. Ο ένας αφορά την Κυβέρνηση. Η Κυβέρνηση για μια ακόμη φορά, εκβιαστικά, σχεδόν σε ένα άρθρο, συγκεκριμένα σε τρία, κατέβασε ένα πολυνομοσχέδιο / πολυεργαλείο, με καλά και κακά στοιχεία. Με ρυθμίσεις που έπρεπε να δεχτεί το κόμμα μου και με άλλες ρυθμίσεις που έπρεπε να τις απορρίψει. Δεν μας έδωσε αυτή τη δυνατότητα.
Ο δεύτερος άξονα που αφορά το κόμμα μου.
Ξέρετε, στην Ανανεωτική Αριστερά, η δημοκρατία δεν είναι προσχηματική ή πολυτέλεια. Ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου και όλοι οι εθνάρχες ή ηγέτες, με τα προσωπικά , τα αρχηγικά κόμματα, έπαιρναν αποφάσεις και η δημοκρατία εκεί ήταν στοιχείο διακόσμησης. Στην Ανανεωτική Αριστερά η Δημοκρατία είναι πυλώνας της ύπαρξής της και γι’ αυτό έφυγε από το σταλινισμό και το ΚΚΕ απ’ το ’68. Είμαι στην Ανανεωτική Αριστερά από το ’72, από 18 χρονών. Ποτέ δεν παίρνονταν αποφάσεις πριν συγκροτηθεί ένα όργανο. Ποτέ. Στη Δημοκρατική Αριστερά αυτό έχει γίνει πάρα πολλές φορές.
Ο Φώτης Κουβέλης, ο πρόεδρός μου, βγήκε στο Βελλίδειο και είπε ότι η ΔΗΜΑΡ θα καταψηφίσει το νομοσχέδιο. Και συνεκλήθη η κοινοβουλευτική ομάδα δύο μέρες μετά, το Σάββατο. Για να αποφασίσουμε τι; Αυτό που είχε ανακοινώσει ο κ. Κουβέλης στο Βελλίδειο; Να μιλήσουμε επί του πρακτέου και για την ουσία της δημοκρατίας, με την οποία έχω μεγαλώσει; Περίμενα από τον Φώτη Κουβέλη να πει ότι επειδή η κυβέρνηση, για μία ακόμη φορά, βγήκε εκβιαστικά, προτείνω στην κοινοβουλευτική μου ομάδα να ψηφίσουμε παρών, γιατί κάποια τα δεχόμαστε και άλλα όχι – μην πούμε τώρα ποια είναι αυτά, τα γάλατα, τα ταξί, τα βανάκια των ξενοδοχείων ή οι τράπεζες. Κάποια από αυτά, όμως, ήταν προσυμφωνημένα απ’ όταν η ΔΗΜΑΡ συμμετείχε στην κυβέρνηση και κάποια ήταν υποχρεώσεις μας από παλαιότερα που δεν είχαν γίνει.
Δεν δήλωσα παρών διότι δεν θέλω να φέρω τον πρόεδρο και το κόμμα σε δύσκολη θέση. Και όχι, δεν έγινε αυτό με την απουσία μου. Εξηγώ ευθαρσώς και ευθέως αυτά τα πράγματα τα οποία έχω θέσει πολλές φορές ενώπιον της ηγετικής ομάδας και σήμερα και παλαιότερα. Κορυφαίες αποφάσεις της ΔΗΜΑΡ πάρθηκαν προσωπικά από τον Φώτη Κουβέλη ή από τον ίδιο και μια ομάδα δύο-τριών ατόμων που είναι δίπλα του. Υπάρχει πρόβλημα λειτουργίας. Η κοινοβουλευτική ομάδα δεν έχει κανέναν αποφασιστικό ρόλο. Η Εκτελεστική Επιτροπή που είναι επίσης κεντρικό όργανο, δεν έχει κανένα αποφασιστικό ρόλο. Κάποτε, υπήρχε ένας «πρωινός καφές», στον οποίο παίρνονταν έστω και «εξωθεσμικά», αλλά από κεντρικά στελέχη του κόμματος, κάποιες αποφάσεις. Τώρα, οι αποφάσεις παίρνονται εκτός από τον κ. Κουβέλη από μία επιτροπή πολιτικού σχεδιασμού, στην οποία είναι κάτι άνθρωποι που ήρθαν την περασμένη Τρίτη στη ΔΗΜΑΡ. Και δεν ρωτούνται καν, όχι εγώ, αλλά στελέχη που είναι στην Αριστερά 40 χρόνια. Είναι ο Παναγιώτης Παναγιώτου, ο Χρ. Μαχαίρας, ο Χ. Καστανίδης, ο Γ. Τσαμουργκέλης, η Μ. Κοππά, ο Στ. Μανίκας, ο Μ. Σταυρακάκης. Διάφοροι άνθρωποι φίλοι μου, συμπαθητικοί, κυρίως από το ΠΑΣΟΚ… Και ενώ η ΔΗΜΑΡ έχει δηλώσει ότι δεν μιλάει με το ΠΑΣΟΚ, διότι δεν θέλει πολύ πασοκίλα…

Μερικοί από αυτούς, είχαν ψηφίσει πολλά μνημόνια, τη στιγμή που η ΔΗΜΑΡ τώρα – ενώ δεν έχει ψηφίσει κανένα μνημόνιο – φαίνεται έντονα αντιμνημονιακή. Τώρα, που τα μνημόνια τελείωσαν. Νομίζω ότι κι αυτό πρέπει να συζητηθεί αναλυτικά και σε Κεντρικές Επιτροπές και μεταξύ ανθρώπων που αποτελούν την ηγεσία της ΔΗΜΑΡ εκτενώς και να εξαντληθούν αυτά, διότι όχι μόνο δεν εξαντλούνται, αλλά βρισκόμαστε συνέχεια προ τετελεσμένων. Ενώπιον ειλημμένων αποφάσεων. Και είμαστε σε μια περίοδο που η ΔΗΜΑΡ δεν είναι στα καλύτερά της και έχει χάσει, όπως φαίνεται και από τις δημοσκοπήσεις, ένα πολύ μεγάλο μέρος απ’ την εκλογική της βάση. Η οποία δεν είναι ίδια με το Μάιο και Ιούνιο του 2012. Τον Ιούνιο, η μισή περίπου εκλογική βάση της ΔΗΜΑΡ ήταν αλλαγμένη. Έκτοτε, από το 6,23%, έχει γίνει 1,5% – δύο παρά τέταρτο. Αυτό το πράγμα, κάποια στιγμή, κάποιοι, θα προσπαθήσουν κάποιοι να το χρεώσουν, όπως γίνεται σε σταλινικά κόμματα, στον «εσωτερικό εχθρό». Θυμηθείτε το αυτό. Κινδυνεύουμε και προς τις ευρωεκλογές πηγαίνοντας να υποστούμε σοβαρό πλήγμα. Δεν είναι μόνο το ποσοστό, αλλά ότι οι άνθρωποι που φεύγουν αναζητούν κάπου αλλού κάτι καλύτερο, που μπορεί να μην είναι τελικά καλύτερο να είναι χειρότερο, αλλά τους χάνεις. Και επειδή έχουν θυμώσει επειδή τους έχεις αδειάσει μία, δύο, τρεις ή πέντε φορές, δεν θα επιστρέψουν. Από την ημέρα της αποχώρησης από την κυβέρνηση – άσχετα αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε, διότι μπορεί και καλά να κάναμε – έχει γίνει μια αλυσίδα λαθών με τις επιλογές μας. Π.χ. στο διάλογο για την Κεντροαριστερά, ο Φώτης Κουβέλης έλεγε ότι δεν του αρέσει η λέξη Κεντροαριστερά και θέλει να χρησιμοποιεί τον όρο δημοκρατικός σοσιαλισμός. Και προχθές, στο Βελλίδειο, είπε 30 φορές τη λέξη Κεντροαριστερά και έμεινα άναυδος.”

Για το ενδεχόμενο αποχώρησής του από τη ΔΗΜΑΡ
“Δεν αισθάνομαι στενάχωρα. Άλλοι θα έπρεπε να αισθάνονται έτσι. Εγώ αισθάνομαι στο σπίτι μου. Άλλοι είναι επίλυδες ή επισκέπτες, περαστικοί, που μπορεί και να εκλεγούν μεθαύριο, αλλά μετά από 2-3 μήνες θα φύγουν. Και η ΔΗΜΑΡ μπορεί να μη λέγεται καν ΔΗΜΑΡ μετά τις ευρωεκλογές και να λέγεται κάπως αλλιώς, «προοδευτική πανσπερμία» ας πούμε.
Αν ήμουν να πάω προς την έξοδο, θα είχα πάει ήδη. Δεν ξέρουμε βέβαια τι μας ξημερώνει, μπορεί να μου κλείσει κάποιος την πόρτα, αλλά δεν έχω σκοπό να το κάνω εγώ αυτό. Εκτός αν το πράγμα φτάσει στο απροχώρητο, αλλά δεν έχω πρόθεση.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μία διαδικασία. Σε ενάμιση μήνα έχουμε εκλογές. Θα συμμετάσχω και έχω πει ότι θα είμαι υποψήφιος στο ευρωψηφοδέλτιο, όταν είπα πρώτος και μόνος, πριν από οποιονδήποτε άλλον, όταν μπήκε το θέμα του σταυρού, θα είμαι υποψήφιος της Δημοκρατικής Αριστεράς. Τώρα, όμως, που έβαλαν το θέμα του ασυμβίβαστου και λένε ότι δεν θα μπορείς να είσαι υποψήφιος ευρωβουλευτής εάν πρώτα δεν παραδώσεις την έδρα, δεν ξέρω τι θα κάνω. Μπορεί και να παραδώσω την έδρα. Έχω λίγες μέρες να το κάνω, αλλά θα ήθελα πολύ να είμαι υποψήφιος, να πάρουμε 5% και εγώ να διαφωνώ. Και αν πάρουμε 5% ή 6% ή μακάρι και 8%, θα κάνω μόκο και θα πάω να βρω τον Φώτη, τον Μαχαίρα, τον Παν-Παν και τον Μαυροκεφαλίδη ή τον Παπαθανασίου, τον Μαργαρίτη, τον Χατησωκράτη και τον Τσαμουργκέλη, θα τους βρω όλους και θα τους πω συγγνώμη, έκανα λάθος, έχουμε 8%. Αλλά αν έχουμε 2%, πρέπει κάποιοι, κάτι να μας πουν.”

Για τον ΣΥΡΙΖΑ και τις σχέσεις του με τη ΔΗΜΑΡ.                                                                                                                                        “Υπάρχει όχι διολίσθηση, υπάρχει δεδηλωμένη στροφή προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Φώτης Κουβέλης επισήμως το αρνείται, όπως και η ηγετική ομάδα. Όμως, υπάρχουν δευτερεύοντα στελέχη της ηγετικής ομάδας που είναι σχεδόν ΣΥΡΙΖΑ. Ο Φώτης Κουβέλης μπορεί να καταχεριάζει τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, και καλά τους ξηγιέται, αλλά για τον ΣΥΡΙΖΑ και τις χοντράδες που κάνει δεν λέμε και πολλά πράγματα. Φαίνεται ότι συζητείται μέσα στη ΔΗΜΑΡ ότι μετά τις ευρωεκλογές θα είναι πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ και εμείς θα είμαστε βοηθοί του. Λέγεται συγκεκριμένα ότι θα του κρατάμε τα γκέμια. Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τσουμπουρτσουλούκι και γίνεται το μπάχαλο, λένε άνθρωποι της ΔΗΜΑΡ ότι πρέπει να μπούμε δυνατά και να τους κρατάμε τα γκέμια και να τους δείξουμε την ευρωπαϊκή προοπτική, διότι υπάρχει κίνδυνος να μας ρίξουν στη δραχμή και να μας κάνουν Βενεζουέλα. Αυτό το ενδεχόμενο όμως για μένα είναι ΕΚΤΟΣ. Ούτε βέβαια δεκανίκι του κάθε Σαμαρά και του κάθε Βενιζέλου υπό αυτές τις συνθήκες. Αλλά όταν ήμασταν στην κυβέρνηση – και μπορεί να ξαναβρεθείς σε τέτοια θέση – μπορούσαμε περισσότερο να παλέψουμε για πράγματα, για τα φάρμακα, την παιδεία, την Υγεία, να μη γίνουν αυτά που θέλουν τα μεγάλα συμφέροντα,να γίνουν αυτά που πρέπει να γίνουν. Οι σοβαρές μεταρρυθμίσεις. Εμείς στη ΔΗΜΑΡ λέμε ευθέως ότι είμαστε υπέρ των μεταρρυθμίσεων αλλά μόλις γίνει καμιά, την καταψηφίζουμε.”

Για το ΠΑΣΟΚ.                                                                                                                                                                                                      “Το ΠΑΣΟΚ, αυτό το ΠΑΣΟΚ, το εναπομείναν στον Βενιζέλο δηλαδή, είναι λίγο τσόντα της ομάδας Μπαλτάκου, Μουρούτη και Φαήλου Κρανιδιώτη. Όλοι, από τη θέση τους καθένας, παίζουν το ρόλο του εθνικού υπεύθυνου.”

…και τέλος …                                                                                                                                                                                           “Πραγματικά, σώσαμε τη χώρα, και με τη δική μας συμβολή, δεν χρεωκοπήσαμε – αν και βέβαια δεν έχουμε γλιτώσει ακόμα απολύτως, δεν έχουμε αποφύγει εντελώς ένα τέτοιο ενδεχόμενο, χτύπα ξύλο και κάποιοι το εύχονται και έχουν επενδύσει σε αυτό και μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ και στους Ανεξέλληνες και σε διάφορα άλλα μαγαζιά. Αλλά αν ψάξουμε να βρούμε τον κάθε υπεύθυνο και την υπευθυνότητα που προβάλει, πρέπει από δω και πέρα να δούμε ανεξάρτητα από το τι θέλει ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης, ο Τσίπρας. Αλλά μια σοβαρή κεντροδεξιά, μια σοβαρή κεντροαριστερά και μια αριστερά συνεπής και όχι σταλινική, του Χόνεκερ και του Πολ Ποτ, είναι υποχρεωμένες να συμπλεύσουν για την ανόρθωση της χώρας. Τελεία και παύλα. Και αυτό αφορά και το ΣΥΡΙΖΑ.”