Τα κατά περίστασιν ψεύδη – (20 και 1 συνηθισμένα ψέματα)

χωρίς εξαρτύσεις
Εφημερίδα ΕΠΕΝΔΥΣΗ, φύλλα 19,20,21
Μάρτιος 2015

ΤΑ ΚΑΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΣΙΝ ΨΕΥΔΗ – 20 και 1 συνηθισμένα ψέματα…
(τα συνήθη ψέματα κατέγραψε ενδεικτικά ο φίλος Αντώνης Κρ. – τον ευχαριστούμε και συγνώμη για την αντιγραφή…)
1. Όπου έχει αναλάβει το ΔΝΤ βύθισε την οικονομία στην ύφεση.
-Το ΔΝΤ από τις 20 χώρες που έχει χρηματοδοτήσει οι 13 αναπτύχθηκαν και οι 2 τώρα βρίσκονται στους G20 (Τουρκία, Βραζιλία). Οι άλλες 7, απλά, δεν εφάρμοσαν το σταθεροποιητικό πρόγραμμα (βλέπε Ελλάδα). Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι της Αγγλίας το 1979 που μπήκε στο ΔΝΤ και εφαρμόζοντας πολιτικές απελευθέρωσης της αγοράς, γνώρισε την μεγαλύτερη ανάπτυξη της ιστορίας της.
2. Θα μπορούσαμε να χρηματοδοτηθούμε από την Ρωσία.
-Όχι μόνο δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ αυτό, αλλά πρέπει να γνωρίζουμε ότι η Ρωσία είναι από τα μέλη του ΔΝΤ που έφερε αντίρρηση για το ύψος της βοήθειας προς την Ελλάδα σαν μη συμφέρουσα επένδυση. Η περίπτωση της Λευκορωσίας είναι χαρακτηριστική, ενώ βγήκε από τις αγκάλες του ΔΝΤ, στράφηκε σε δανεισμό στη Ρωσία, η οποία της δάνεισε λιγότερα με μεγαλύτερο επιτόκιο και με επαχθέστερους όρους όπως το ξεπούλημα όλων των υποδομών τους σ’ αυτήν. Δείγμα των προθέσεων της είναι ότι αρνείται να πουλήσει πετρέλαιο επί πιστώσει στα ελληνικά Διυλιστήρια, δηλ. σε κερδοφόρες και φερέγγυες επιχειρήσεις. Και για να δείξουμε το ανεδαφικό του παραπάνω ισχυρισμού, η Ρωσία θα μπορούσε να αγοράσει ελληνικά ομόλογα από την ελεύθερη αγορά, απλά δεν το ‘κανε.
3. Θα μπορούσαμε να χρηματοδοτηθούμε από την Κίνα.
-Αυτό είναι το δεύτερο σκέλος της πλάνης ότι αρνηθήκαμε να αναλάβει το χρέος μας η Κίνα και οι “προδότες” πολιτικοί μας μάς έριξαν στην μέγγενη του ΔΝΤ. Η Κίνα όπως και η Ρωσία, όπως είπαμε θα μπορούσαν να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα από την ελεύθερη αγορά, χωρίς να υπάρχει διακρατική συμφωνία. Δεν το έκαναν γιατί απλά δεν ρισκάρουν τα λεφτά τους σε μια αναξιόπιστη οικονομία. Πρέπει να γνωρίζουν οι μυθοπλάστες της ελληνικής πραγματικότητας ότι η Κίνα έχει δικό της οίκο αξιολόγησης, ο οποίος υποβαθμίζει συνεχώς την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδος. Με λίγα λόγια, όχι δεν θέλει να μας δανείσει, αλλά συμβουλεύει και τους άλλους να μην το κάνουν. Είναι πράγματι αφελείς αυτοί που πιστεύουν πως η Κίνα θα αναλάμβανε το χρέος μας για να περνούν οι έλληνες καλά, όταν από τα αποθεματικά της δεν τροφοδοτεί ανάγκες του δικού της λαού;
4. Οι δανειστές μας είναι στυγνοί τοκογλύφοι.
-Αυτοί που δανείζουν, δανείζουν για να κερδίσουν, αυτό είναι ξεκάθαρο. Το ύψος του επιτοκίου είναι ανάλογο του ρίσκου που παίρνουν. Ας δούμε λοιπόν τι αναλογία επιτοκίου–ρίσκου υπάρχει. Το επιτόκιο-ρίσκο που θα έβαζαν οι αγορές για να δανείσουν τη χώρα μας (spreads) κυμαίνονταν πάνω από 20%. Δηλ. απαγορευτικό. Το επιτόκιο δανεισμού που έλαβε η Ελλάδα από τον μηχανισμό στήριξης για το πρώτο μνημόνιο ήταν 4-5% και για το δεύτερο μνημόνιο 3,6%, κι έπεσε ακόμα χαμηλότερα στα επίπεδα του 2 και κάτι, όταν τα επιτόκια στην ελεύθερη αγορά έφταναν το 30%. Ποιος λοιπόν είναι ο στυγνός τοκογλύφος, όταν τα επιτόκια της Ιταλίας και της Ισπανίας κυμαίνονται στο 6-7%;

5. Η Γερμανία δανείζει την Ελλάδα με σκοπό να ελέγξει την οικονομία της και να αγοράσει τα πάντα έναντι πινακίου φακής.
-Στον ισχυρισμό αυτόν θα αντιτάξω το ερώτημα, γιατί η Γερμανία δεν άφησε την Ελλάδα να χρεοκοπήσει και να αγοράσει τα πάντα φτηνότερα και χωρίς ρίσκο; Γιατί τα δεκάδες δις που εκταμιεύονται από τους κρατικούς προϋπολογισμούς των εταίρων μας και δη της Γερμανίας δεν επενδύονται σε ασφαλέστερα σημεία του πλανήτη (Βαλκάνια, Μεσόγειο) και επενδύονται στην Ελλάδα; Στον μηχανισμό στήριξης συμμετέχουν όλες οι χώρες της ευρωζώνης. Γιατί αυτή η πολεμική μόνο για τους Γερμανούς και όχι για τους Ολλανδούς, Νορβηγούς, Φιλανδούς, Κύπριους κλπ; Προφανώς όλα εντάσσονται στα συμφέροντα κάθε χώρας και της ευρωζώνης γενικότερα. Κανένας δεν χαρίζει και κανένας δεν θέλει να χάσει. Αλλά η προσπάθεια διάσωσης της χώρας μας ευνοεί πρωτίστως εμάς και κατ’ επέκτασιν τους εταίρους μας.
6. Η Γερμανία δανείζει την Ελλάδα για να στηρίξει τις εξαγωγές της.
-Είναι τουλάχιστον αστείο να πιστεύει κάποιος ότι μια αγορά 10 εκ. κατοίκων μπορεί να στηρίξει την ανάπτυξη μιας χώρας 80 εκ. Στο γενικό σύνολο των εξαγωγών της Γερμανίας, η Ελλάδα κατέχει το 0,7%. Δηλ περίπου 6 δις το χρόνο όταν το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών είναι 34 δις. Αντίστοιχα η Πορτογαλία εισάγει περίπου 8 δις από την Γερμανία και δεν αναλώνεται σε τέτοιες ανόητες κατηγορίες, όπως και η Ιρλανδία που εξάγει, αντί να εισάγει, στη Γερμανία 11 δις το χρόνο δεν σκέφτηκε κανείς να πει ότι η Γερμανία δεν πρέπει να δανείσει την Ιρλανδία; Άρα τα προβλήματα κάθε χώρας δεν έχουν να κάνουν με τις εξαγωγές της Γερμανίας στις χώρες αυτές, αλλού είναι τα προβλήματα.
7. Η Γερμανία μας δανείζει για να αγοράζουμε εξοπλιστικά προγράμματα από αυτήν.
-Μετέωρος ο ισχυρισμός και ανατρέψιμος μέσω των αριθμών. Η Ελλάδα δαπανά κάθε χρόνο περίπου 2 δις ευρώ για εξοπλισμούς από τους οποίους μόνο το 20% αφορά την Γερμανία δηλ. 400 εκ. ευρώ το χρόνο. Το ερώτημα είναι, ασχέτως αν χρειάζονται η όχι, ότι δημιουργούνται φαντάσματα και πλασματικοί εχθροί όταν οι εκροές χρημάτων από την Γερμανία στην Ελλάδα είναι πολλαπλάσια των εκροών. Θα καταγράψω ένα νούμερο από μελέτη της Eurobank ότι τα χρήματα που έχουν δοθεί στην Ελλάδα μόνο μέσω επιδοτήσεων τα τελευταία 30 χρόνια είναι 203 δις, τα περισσότερα από τα οποία είναι από τις καταβολές των φορολογούμενων γερμανών πολιτών. Οι επιδοτήσεις δεν δόθηκαν στην Ελλάδα από συμπάθεια αλλά από μια διευρυμένη αντίληψη του συμφέροντος των χωρών αυτών στο πλαίσιο της ΕΕ. Το πώς αξιοποιήθηκαν οι πόροι αυτοί από την Ελλάδα είναι ζήτημα μιας άλλης συζήτησης, που πρέπει να κάνουμε.
8. Το μνημόνιο κατέστρεψε τη χώρα.
-Η χώρα ήταν κατεστραμμένη πριν το μνημόνιο. Το μνημόνιο ήταν μια διακρατική συμφωνία με όρους δανεισμού. Σε γενικές γραμμές προσανατολιζόταν στη μείωση των δημοσίων δαπανών, στις αποκρατικοποιήσεις, στην πάταξη της φοροδιαφυγής, του λαθρεμπόριου καυσίμων κλπ και στην επιτάχυνση διαρθρωτικών αλλαγών τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα (μείωση δημοσίων υπαλλήλων, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, ωραρίων κλπ). Τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν έγινε ως τώρα… Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ που διαχειρίσθηκε το πρώτο μνημόνιο δεν μείωσε δραστικά τις δημόσιες δαπάνες και τις σπατάλες του κράτους, δεν έκανε ούτε μια αποκρατικοποίηση, δεν κατάφερε να πατάξει την φοροδιαφυγή, δεν μείωσε τους δημοσίους υπαλλήλους, δεν έκλεισε άχρηστους δημόσιους οργανισμούς , δεν άνοιξε τα κλειστά επαγγέλματα και αντ’ αυτού μείωσε μισθούς και συντάξεις οριζόντια και έβαλε φόρους σε ότι κινείται ή δεν κινείται. Αποτέλεσμα αυτού η ύφεση να παγιωθεί και να χρειαστεί δεύτερο μνημόνιο πιο σκληρό. Τα ίδια περίπου έγιναν – ή ΔΕΝ έγιναν – κι από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι επί πέντε περίπου χρόνια αυτοί που διαμαρτύρονταν να μην εφαρμοστεί το μνημόνιο το κατάφεραν στο ακέραιο. Μετά, διαδήλωναν ότι η εφαρμογή του έφταιγε που κατέρρεε η χώρα. Σε σύγχυση λοιπόν ή επιδίωκαν την κατάρρευση; Εν τω μεταξύ, έμειναν χωρίς δουλειά ακόμα ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι στον ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ. Τώρα οδεύουμε σε Τρίτο Μνημόνιο, με άλλο όνομα, βέβαια, όταν άλλες χώρες, όπως η Ιρλανδία κι η Πορτογαλία βγήκαν απ΄ τα μνημόνια ήδη, κι η Κύπρος καταφέρνει την ανάκαμψη.
9. Τα λεφτά τα έφαγαν οι πολιτικοί μαζί με τα κρατικοδίαιτα λαμόγια.
-Σωστό! Αλλά:Από τα 100 ευρω που δαπανά το ελληνικό κράτος το 70% πηγαίνει σε μισθούς και συντάξεις, το 20% σε τοκοχρεολύσια και ένα 10% σε δραστηριότητες δημοσίων επενδύσεων. Σ’ αυτό το 10% κρύβεται η διαπλοκή και το πάρτι με τις μίζες ημετέρων. Αν όμως το αναλύσεις λογιστικά στο σύνολο των δαπανών η διαφθορά δεν ξεπερνά το 1,5% και σε καμιά περίπτωση δεν αντιστοιχεί στο δημόσιο χρέος των 360δις και άνω. Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρο ότι δαπανούσαμε κάθε χρόνο 30δις παραπάνω από αυτό που παράγαμε. Κάθε ευρώ που έμπαινε στη χώρα έβγαινε με την αγορά εισαγόμενων προϊόντων. Αν μας χάριζε κάποιος ολόκληρο το χρέος, σε 5 και κάτι χρόνια θα βρισκόμασταν στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα.
10. Χρεωκοπία αντί μνημόνια.
-Το μνημόνιο φέρνει ύφεση και εξασφαλίζει μόνο τους δανειστές μας. Ο.Κ. Η χρεοκοπία και αυτή εξ ορισμού θα φέρει ύφεση. Άρα τι διαλέγουμε; Με τα μνημόνια η χώρα μπαίνει σε μακροχρόνια ύφεση μένοντας όμως στην Ευρώπη, στο ευρώ και με πληθωρισμό γύρω στο 2,5%. Αν όμως χρεοκοπήσει η χώρα βγαίνει από το ευρώ χωρίς ρευστότητα, με αλλαγή νομίσματος και με πληθωρισμό πολύ πάνω του 20%. Και ρωτώ, σε ποια από τις δυο περιπτώσεις υπάρχουν προοπτικές ανάπτυξης; Το να κατηγορούμε κάτι δεν σημαίνει ότι η άλλη επιλογή είναι καλύτερη !
11. Να πάμε στην δραχμή και να αναπτυχθούμε μόνοι μας.
-Η προοπτική της δραχμής δεν μας κάνει ανεξάρτητους από τους πιστωτές μας αλλά εξαρτημένους για πολλά χρόνια από την φτώχια. Φαντάζει εφιαλτικό οι καταθέσεις όλων μας να μετατραπούν σε δραχμές που με την ιλιγγιώδη αύξηση του πληθωρισμού θα εκμηδενισθούν, το δημόσιο χρέος θα πολλαπλασιασθεί, τα στεγαστικά δάνεια θα είναι αδύνατον να αποπληρωθούν, η ακρίβεια και η ανεργία, και οι ελλείψεις σε βασικά προϊόντα επιβίωσης -που είναι όλα εισαγόμενα-, θα πυροδοτήσουν τεράστια κοινωνικά προβλήματα (εγκληματικότητα, πορνεία, παραοικονομία κ.α) και για το λόγο αυτό η μόνη λύση είναι η ασπίδα του ευρώ, που μας δίνει την δυνατότητα να έχουμε την απαιτούμενη οικονομική σύγκλιση με τις εύρωστες χώρες της ευρωζώνης.
12. Το χρέος είναι απεχθές και να μην το πληρώσουμε.
-Απεχθές λέγεται το χρέος που δημιουργείται από απολυταρχικά καθεστώτα, όταν ο εκάστοτε δικτάτορας λαμβάνει δάνειο για δική του πρόσοδο και δεν φθάνει ποτέ στον λαό. Στην περίπτωση μας όμως είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα, τα δάνεια χορηγήθηκαν για επιδοματική πολιτική, διορισμούς, συντάξεις και κατασπαταλήθηκαν σε διάφορες ορατές δαπάνες του κράτους. Άρα η άποψη του δεν πληρώνω χαρακτηρίζεται από λαϊκίστικη έως δόλια παραπληροφόρηση των πολιτών. Κι οι θιασώτες του κινήματος Δεν Πληρώνω, οι κυβερνώντες σήμερα, εκλιπαρούν το ποίμνιο να πληρώνει.
13. Την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία!
-Το υπουργείο Οικονομικών δημοσίευσε τη λίστα 6000 μεγάλων επιχειρήσεων που χρωστούσαν στο Δημόσιο περίπου 42δις κι ίσως έφτασαν τα 70. Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά τα ονόματα των επιχειρήσεων του «Μεγάλου Κεφαλαίου» που αν τους τα πάρουμε θα σωθεί ο τόπος, παρατηρεί τις εξής τέσσερις κατηγορίες. Στη πρώτη κατηγορία είναι, οι επιχειρήσεις του Δημοσίου με πρωταγωνιστή τον ΟΣΕ που χρωστά 1.2δις, ακολουθούν τα Ελληνικά Πετρέλαια, η ΔΕΗ, διάφοροι Κρατικοί Οργανισμοί, Δήμοι, δημοτικές επιχειρήσεις και αγροτικοί συνεταιρισμοί. Στη δεύτερη κατηγορία βρίσκονται επιχειρήσεις που δεν υπάρχουν πια μεταξύ άλλων είναι, η Πειραϊκή Πατραϊκή, το Μινιόν, ο Κατράντζος, η Υβόννη, η Ανατόλια, η Τράπεζα Κρήτης, το NEW CHANNEL, οι ασφαλιστικές Φοίνιξ , ASPIS, και εκατοντάδες άλλες. Στην τρίτη κατηγορία βρίσκονται εταιρείες προβληματικές που βρίσκονται σε διαδικασία εκκαθάρισης ή σε καθεστώς οικονομικής επιτήρησης όπως το GLOU, το ARTISTI ITALIANI, η ΑΕΚ, ο Πανιώνιος, ο Άρης και πλήθος άλλων. Στην τέταρτη κατηγορία βρίσκονται οι εταιρείες που χρωστάνε και αναμφισβήτητα πρέπει να πληρώσουν. Κύκλοι του υπουργείου οικονομικών υπολογίζουν ότι θα είναι μεγάλη επιτυχία να καταφέρουν να μαζέψουν το 1/10 από τα πάνω από 70δις… Το αφιερώνω σε όσους διαδηλώνουν εναντίον φαντασμάτων, ψάχνοντας σε αραχνιασμένα σεντούκια και λαϊκίζοντας πάνω στον ανθρώπινο πόνο.
14. Να ανατρέψουμε το σύστημα και να πάρουμε τα λεφτά από τους πλούσιους και να τα δώσουμε στο λαό.
-Ας παραθέσουμε μερικά στοιχεία που δείχνουν την ανατομία της λεγόμενης πλουτοκρατίας. Aπό το σύνολο των επιχειρήσεων στην Ελλάδα μόνο 13% είναι αυτό που λέμε “μεγάλο κεφάλαιο”. Η αποτίμηση όλων των εισηγμένων εταιρειών στο χρηματιστήριο δεν ξεπερνούν τα 16 δις, η οποία μειώνεται μέρα με τη μέρα. Το ενεργητικό των τραπεζών μπορεί να είναι περίπου 600δις, όπως διακηρύσσουν διάφοροι αριστεροί πολιτικάντηδες στην τηλεόραση, το αποθεματικό τους όμως είναι πολύ πιο κάτω από τα 20δις. Η συνολική αξία του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος αυτή τη στιγμή είναι μόλις 4δις. Αν είναι, πλέον, τόσα.
15. Να φορολογηθούν οι πλούσιοι.
-Από το σύνολο των φορολογουμένων, το 60% ή βρίσκεται στο αφορολόγητο ή έχει επιστροφή φόρου. Το 50% των ετήσιων εσόδων του κράτους οφείλονται σ΄ αυτό που λέμε μεγάλο κεφάλαιο και από τα υψηλόμισθα στελέχη των μεγάλων εταιρειών. Η φοροδιαφυγή γίνεται από τις πολυδιάστατες μικροεπιχειρήσεις και υπηρεσίες (βιοτεχνίες, εμπορικά μαγαζιά, αυτοαπασχολούμενοι κ.α.). Σημειωτέον ότι οι αγρότες δεν πληρώνουν καθόλου φόρους. Τα τεράστια κεφάλαια που κατέχουν οι εφοπλιστές δεν είναι παραγόμενος πλούτος εντός Ελλάδος αλλά από δραστηριότητες του εξωτερικού. Άρα δε δικαιούμαστε ούτε μπορούμε να τα φορολογήσουμε παρά μόνο να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες να τα επενδύσουν στην χώρα μας. Όλα τ’ άλλα είναι λαϊκίστικες κορόνες, αφού και όλα τα χρήματα της πλουτοκρατίας να δεσμεύσουμε αυτά που χρωστάμε είναι κοντά 500 δις. Δυστυχώς, η επανάσταση ματαιώνεται.
16. Αν πατάξουμε την φοροδιαφυγή θα έχουμε δημοσιονομικό πλεόνασμα.
-Θεωρητικά αν όλοι οι έλληνες αύριο το πρωί πλήρωναν τους οφειλόμενους φόρους και βουλώναμε όλες τις τρύπες στις δημόσιες δαπάνες θα χρειαζόμασταν ακόμα δανεισμό για τις κάλυψη των κρατικών δαπανών. Και αν ακόμη όλοι οι έλληνες, πλούσιοι και φτωχοί, βάζαμε σ’ ένα τραπέζι όλα τα λεφτά μας δεν θα συγκεντρώναμε πάνω από 150δις, όταν ήδη χρωστάμε 350 δις στις τράπεζες, 150 δις στην Τρόικα, 200 δις χρωστάνε τα ασφαλιστικά μας ταμεία και 50 δις ακόμα για εγγυήσεις των δανείων που πήραμε. Σύνολο σχεδόν 1 τρις ευρώ. Το πρόβλημα είναι ότι όσα λεφτά και να συγκεντρώσουμε τα ρίχνουμε σ’ ένα βαρέλι δίχως πάτο. Η φοροδιαφυγή προκύπτει όταν η φορολογία είναι υψηλή, άρα άδικη και όταν δεν είναι ανταποδοτική.
17. Η πτώχευση της Ελλάδος είναι χρεοκοπία του καπιταλιστικού συστήματος.
-Όταν σε μια οικονομία η οικονομική δραστηριότητα κατά 60% ανήκει στο κράτος, όταν η γραφειοκρατία είναι μια παγιωμένη κατάσταση, όταν 300 επαγγέλματα είναι ακόμα κλειστά, όταν οι μισθοί καθορίζονται από συλλογικές συμβάσεις, όταν είχαμε 1.000.000 δημοσίους υπαλλήλους, όταν η φορολογία στις επιχειρήσεις φθάνει συνολικά το 68%, όταν ο ΦΠΑ είναι στο 23%, όταν η επιδοματική πολιτική στηρίζει τα εισοδήματα, όταν δαπανούμε περισσότερα από όσα εισπράττουμε λόγω αυξημένων αναγκών του διογκωμένου κράτους, αυτό καταρρέει. Δυστυχώς η παραδοσιακή αριστερά ακόμα δεν έχει καταλάβει ότι ο κρατισμός πνίγει την οικονομία και οδηγεί σε πτώχευση. Καιρός είναι να το καταλάβει. Και ο ελληνικός λαός, επίσης.
18. Για την κατάσταση που έφτασε η Ελλάδα φταίνε τα δυο κόμματα εξουσίας.
-Θα έλεγα ότι για την κατάσταση που έχει φτάσει η χώρα χρεώνονται πολλοί, μαζί με τα κόμματα εξουσίας γιατί εξουσία δεν ασκούν μόνο οι κυβερνήσεις αλλά όλοι οι θεσμοί. Αντιπολίτευση, δημοσιογράφοι, δικαιοσύνη, γραφειοκράτες, συνδικαλιστές κ.ο.κ. συνέβαλαν στη κρατικίστικη αντίληψη της οικονομίας και την μεγέθυνση του Δημοσίου και συνεχίζουν. Δυστυχώς η ευθύνη είναι οριζόντια και η κατάρρευση συλλογική. Το βλέπουμε τώρα ή όχι ακόμα;
19. Ο λαός δεν φταίει καθόλου.
-Ο λαός δεν είναι κατηγορούμενος, αλλά είναι συνυπεύθυνος. Είναι πολύ δύσκολο να κατανείμεις κατηγορίες σε μια συλλογική αποτυχία. Η ευθύνη όταν μοιράζεται σε πολλούς απενεχοποιείται. Όμως ο λαός, με τις επιλογές και με την ανοχή του, συμμετείχε στην “επίτευξη της αποτυχίας”. Να θυμίσουμε π.χ. πως ο Αν. Πεπονής ο οποίος εισήγαγε τον ΑΣΕΠ που έβαζε φρένο στο πελατειακό κράτος, στις εκλογές “τιμωρήθηκε” πανηγυρικά. Επίσης, το νομοσχέδιο Γιαννίτση για το ασφαλιστικό, οι «προοδευτικές» δυνάμεις το αναχαίτισαν και η συνταξιοδότηση πήγε στα 67. Τώρα, οι ίδιες δυνάμεις πάλι φωνάζουν όπως φώναζαν κάθε φορά που πήγαινε να περιοριστεί το κράτος και οι δαπάνες του. Ο ίδιος λαός είναι που έβγαινε με συνθήματα στους δρόμους και κατηγορούσε τους «άκαρδους» πολιτικούς ως προδότες που ξεπουλάν τα πάντα. Και τώρα; Να που θα πουληθούν, αλλά με το πλεονέκτημα στον αγοραστή, ε; Τέτοια παραδείγματα άφθονα, παντού.
20. Δεν είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι γιατροί, οι δικηγόροι, δημοσιογράφοι, υδραυλικοί, ταξιτζήδες, εφοριακοί, πολεοδόμοι, αγρότες κλπ, όλοι το ίδιο.
-Πράγματι, δεν είναι ό λ ο ι, αλλά δυστυχώς είναι οι περισσότεροι.
21. Και μια Επέτειος, μεθαύριο. Στις 25 Μαρτίου τιμούμε και γιορτάζουμε τον ξεσηκωμό, την Ελληνική Επανάσταση κατά του Τούρκου δυνάστη.
-Είναι η πιο σημαντική ημερομηνία στην ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας, ως αφετηρία της εθνικής παλιγγενεσίας. Και δεν είναι παρά μια “ιστορική κατασκευή”. Τι συνέβη, άραγε, στις 25 Μαρτίου του 1821 και την έχουμε αναδείξει ως ημέρα της εθνικής μας ανεξαρτησίας;
Ε, λοιπόν, τίποτα απολύτως!
Τίποτα λένε όλοι οι ιστορικοί, πέρα ίσως από κάποιες αψιμαχίες. Κανένα σπουδαίο πολεμικό γεγονός που να δικαιολογεί αυτή την επιλογή.
Η ύψωση του λαβάρου της Αγίας Λαύρας και η ορκωμοσία των παλληκαριών από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό είναι μύθος. Η ιστορία αυτή διαδόθηκε αργότερα από στόμα σε στόμα, σαν παραμύθι. Ο ίδιος δεν αναφέρει λέξη για τέτοιο περιστατικό στα απομνημονεύματά του, είναι δε ιστορικά εξακριβωμένο ότι εκείνη την ημέρα δεν βρισκόταν καν στη Μονή της Αγίας Λαύρας, αλλά στην Πάτρα, όπου όντως όρκισε τους επαναστάτες της περιοχής στην Πλατεία του Αγίου Γεωργίου. Το περιστατικό της Αγίας Λαύρας είναι ένας – ακόμη – εθνικός μύθος και τον οφείλουμε στον γάλλο περιηγητή και ιστορικό Φρανσουά Πουκεβίλ (1770-1838), ο οποίος συνέγραψε την τετράτομη Ιστορία της Αναγεννήσεως της Ελλάδος (1824). Ως επέτειος του ξεσηκωμού η 25η Μαρτίου καθιερώθηκε στις 15 Μαρτίου 1838 από τον Όθωνα, προκειμένου να συνδεθεί με το εκκλησιαστικό γεγονός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ήταν δε παλαιότερη επιθυμία του Αλέξανδρου Υψηλάντη και της Φιλικής Εταιρείας να συνδεθεί η έναρξη της επανάστασης με μια μεγάλη εκκλησιαστική εορτή για να τονωθεί το φρόνημα των υπόδουλων Ελλήνων.
Χρόνια Πολλά. Γρ. Ψ.