Τι είναι και τι θέλει η σοσιαλδημοκρατία.

ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο, 6-7/4/2019
https://www.tanea.gr/print/2019/04/06/opinions/sosialdimokratia-ti-einai-kai-ti-thelei/

Συμπαθώ πάρα πολύ τους σοσιαλδημοκράτες. Αν με πιέσετε πολύ θα μπορούσα να σας πω ότι είμαι ένας από αυτούς. Αλλά μην με πιέζετε. Διότι υπάρχουν κάτι κενά στη συζήτηση αυτή.
Αν αρχίσουμε να παραθέτουμε στοιχεία που περιγράφουν τις “προοδευτικές δυνάμεις” και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, μπορεί να βρεθούμε σε αμηχανία, μετεωριζόμενοι, ούτως ειπείν.
Να ανακαλύψουμε δηλαδή ότι τα στοιχεία αυτά είναι κενό γράμμα.
Ένα πουκάμισο αδειανό, όπως θα λέγαμε, επί το ποιητικότερον.
Στα χρόνια της κατοχής και της αντίστασης κυκλοφόρησε μια μπροσούρα, στην παρανομία ή στην ημι-νομιμότητα, με τίτλο «τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ». Εκεί περιγράφονταν με εξαιρετική σαφήνεια και ο απελευθερωτικός αγώνας και όλοι “οι στόχοι του Έθνους”, που έλεγε κι ο Λεωνίδας, σαράντα χρόνια μετά. Δυσκολεύομαι να βρω αντίστοιχη σαφήνεια στους στόχους της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής σημερινής σοσιαλδημοκρατίας.
Άσε που και τα ονόματα των ηγετών με μπερδεύουν, διότι ο Τίμερμανς μου θυμίζει τον Τσίμερμαν, δηλαδή τον Μπομπ Ντύλαν και ο Μπούλμαν μου θυμίζει διώροφο κλιματιζόμενο πολυτελές λεωφορείο. Αυτοί οι τυπάκοι, την μία βδομάδα γκρεμίζουν τον καπιταλισμό, την άλλη κυβερνάνε με την δεξιά, την τρίτη καταγγέλλουν τον νεοφιλελευθερισμό και στο τέλος του μήνα ψάχνονται. Και φτου κι απ’ την αρχή. Οι προαναφερόμενοι, όπως και ο Μοσχοβισί αλλά και διάφοροι άλλοι σύντροφοι, έρχονται στο Ελλάντα και παινεύουν τον εθνικό μας Μαδούρο. Πίσω απ’ τις δικές τους λέξεις, παινεύεται ο Αλέξης. Και συμβουλεύουν με πύρινους λόγους τους δικούς μας σοσιαλδημοκράτες, το ΠΑΣΟΚ, την ΕΛΙΑ, την Δημοκρατική Συμπαράταξη, το ΚΙΝΑΛ, το ΚΙΔΗΣΟ, τις Κινήσεις Πολιτών τις δυο-τρεις Δημάρ και τους λοιπούς συγγενείς να είναι απέναντι στην επάρατη δεξιά και να υψώσουν φράγματα και οδοφράγματα στις εφαρμοσμένες πολιτικές του καπιταλισμού, τον οποίο θέλουν να γκρεμίσουν, χωρίς να μας προτείνουν απολύτως τίποτα συγκεκριμένο, για μετά. Το μόνο που λένε σ’ εμάς τους γραικούς κεντροαριστερούς είναι πόσο χαρισματικός, προοδευτικός και κεντροαριστερός είναι ο Τσίπρας, δηλαδή η Ριζοσπαστική Αριστερά μαζί με κάτι προσκολλώμενα απολειφάδια και ότι μόνο με αυτούς πρέπει να συζητάμε και να σχεδιάζουμε τη διακυβέρνηση της χώρας.
Ενώ στις χώρες τους, όλοι αυτοί του σοσιαλδημοκρατικού πούλμαν συγκυβερνούν με επάρατες δεξιές. Ούτε να τα βλέπουνε δεν θέλουνε κάτι γκρουπούσκουλα, ντιλίνκε, πορδέμος και λοιπούς τσαβομαδουριστές. Καμία κουβέντα δεν έχουνε μαζί τους και ζητάνε από μάς να κάνουμε παρεάκι με τον Αλέξη και να συνωμοτούμε με πολάκηδες, ζουραραίους και παπακώστες πώς θα γκρεμίσουμε τον καπιταλισμό.

Δεν ξέρω αν είναι στα όρια της σχιζοφρένειας αυτό το συστηματάκι, ή έχει μπουκάρει ήδη με φόρα στο Δρομοκαΐτειο ή σε άλλα ιδρύματα φρενοβλαβών. Βλάβη υπάρχει, σαν-βουαρ.

Λοιπόν, τέρμα οι ειρωνείες. Σταματάμε εδώ το καταγγελτικό μας παραλήρημα και ζητάμε από τους επιβάτες και λαθρεπιβάτες του κεντροαριστερού πούλμαν να μας πούνε ξεκάθαρα:
Τι θέλουν να κάνουμε στην Ελλάδα -και στην Ευρώπη.
Τι περιμένουν από μάς, τους προοδευτικούς, κεντροαριστερούς, αντιδεξιούς αγωνιστές, γαμώ το κέρατό μου;
Ποιοι είναι οι στόχοι τού αγώνα αυτής της κεντροαριστεράς;
Διακηρύσσουν φιλολαϊκές πολιτικές, ισότητα και δικαιοσύνη, αλλά ακόμα και η πιο επαρατότερη δεξιά ποτέ δεν διακήρυξε αντιλαϊκές πολιτικές, ανισότητα και αδικία. Ζητάνε ίσα δικαιώματα για όλους και σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της διαφορετικότητας. Δεν ξέρω κανένα κυβερνητικό σχήμα οποιασδήποτε ευρωπαϊκής χώρας που συμμετέχουν δεξιοί να διακηρύσσει άνισα δικαιώματα, άρνηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της διαφορετικότητας.
Αυτοί οι κεντροαριστεροί σήμερα ξεσηκώνονται απέναντι στις πολιτικές λιτότητας. Αλλά και δεξιοί ξεσηκώνονται απέναντι σ’ αυτές τις πολιτικές -και ακροδεξιοί και φασίστες και νεοναζί και κομμουνιστές. Άσε που και οι ίδιοι αυτοί οι κεντροαριστερούληδες, όπου κυβέρνησαν, με όποιους ή μόνοι τους, κι αυτοί πολιτικές λιτότητας εφάρμοζαν συνήθως.
Και κάτι Μνημόνια.

Όλοι αυτοί οι κεντροαριστεροί σύντροφοί μας, μαζί τους και οι ριζοσπάστες ακτιβιστές και λοιποί καπεταναίοι, βγάζουν πύρινους λόγους ζητώντας δίκαιη ανάπτυξη. Αλλά δεν ξέρω και κανένα κόμμα του κέντρου, της δεξιάς ή οποιοδήποτε άλλο, οποιονδήποτε κερατά, να υπόσχεται, να επιχειρηματολογεί και να αγωνίζεται υπέρ της άδικης ανάπτυξης.

Α ναι, κι αυτό μην ξεχάσω, η αριστερά, κεντρώα ή σκέτη, είναι κατά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο -και εφαρμόζει το ακριβώς αντίθετο! Σύμπασα, συν τοις άλλοις, η κεντροαριστερά, μαζί με τους συνοδοιπόρους της, γκοσιστ, σταλινικούς, τροτσκιστές, μαοϊκούς κλπ κλπ, είναι υπέρ της οικολογίας, εκδηλώνει συμπτώματα ακραίων οικολογικών ευαισθησιών. Όλη η αριστερά, γενικώς. Και το ‘χει αποδείξει, εν τοις πράγμασι, στο Τσερνομπίλ και στο Κοζλοντούι –συν όσα ποτέ δεν μάθαμε- ας πούμε. Άσε που στις εφαρμοσμένες αριστερές διακυβερνήσεις, στον υπαρκτό που έλεγαν ορισμένοι ή στο παραπέτασμα που έλεγαν άλλοι, είδαμε την πιο άδικη ανάπτυξη σε πλήρη εφαρμογή. Με χρυσά κουτάλια τρώγανε οι κομισάριοι της κομματικής νομενκλατούρας, με βότκες, σαμπάνιες, χαβιάρι, κι απέξω οι μουζίκοι περιμέναν με δελτίο για 100 γραμμάρια κρέας και λίγο γάλα, κάθε Σάββατο. Αλλά μην το χοντραίνουμε άλλο.
Δεν πάμε στον Άδωνι για καφέ, που συχνάζουν φρικιά και τεκνά και αράζουνε και αθλητές, και που πηγαίνει και μία χοντρή, νευρικιά, Κυριακή, να της φύγει το στρες. Επανεμφανίζεται όμως αμείλικτο το ερώτημα: γιατί όλοι αυτοί οι μοσχοβισήδες του πούλμαν, εδώ στο ελλάντα, είναι τσιπριστές και έξω μερκελιστές; Έχουν δει κανέναν γιατρό; Με ποιον επαναστατικό οίστρο εκείνος ο πορδέμος ο πεπίτο γκονζάλες ξεσήκωνε τον ισπανικό λαό και ιδίως τον καταλανικό, μέσα από την πισίνα της έπαυλης που του έφτιαξε ο Μαδούρο; Από ποια αριστερά πρωθυπουργικά αεροπλάνα, που θα τα πουλάγαμε μόλις θα ερχόμασταν στα πράγματα, βγάζουμε τους πιο πύρινους λόγους κατά του νεοφιλελευθερισμού, ταυτίζοντάς τον σκόπιμα με κάθε φιλελεύθερη δημοκρατική φωνή, ενώ τον εφαρμόζουμε με τον πιο απάνθρωπο τρόπο στα αριστερά μας μνημόνια; Γιατί δεν μας αναλύουν αυτές τις κολοσσιαίες αντιφάσεις οι διάφοροι Τίμερμανς που μου θυμίζουν, και θα το ξαναπώ, γελοιογραφία του Μπομπ Ντύλαν;
Ήρθα τρεχάτος μέχρι εδώ, είπε ο παλιάτσος στο ληστή, κι αν σου ‘χει μείνει μια σταλιά ντροπή, δώσε λιγάκι προσοχή… εσύ είσ’ η μόνη μας ελπίδα, περιμένουμε να ‘ρθείς. Αλλά, μια τέτοια ελπίδα την είδαμε εδώ που ήρθε. Ύπουλα. Και τώρα περιμένουμε, πώς και πώς, πότε θα φύγει.
Κι όλα μοιάζουν ένα τίποτα, και κυκλοφορούν ανύποπτα, κι είσαι η λαχτάρα μου, ο καφές και τα τσιγάρα μου.
Τα ηλεκτρονικά εν προκειμένω.