Το θέμα δεν είναι πώς θα ξεφορτωθείς ένα δύσκολο ζήτημα…

…το πρόβλημα είναι πώς θα βρεις δίκαιους τρόπους να το λύσεις.

Τοποθέτηση στην Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Βουλής σε συνεδρίαση με αντιπροσωπεία της Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων της Ιταλικής Γερουσίας με θέμα τις κοινές προκλήσεις στη διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος. 10.05.2016

«Πληρώνουμε αμαρτίες ως πρώτος κόσμος και όχι ως Έλληνες ή ως Γενοβέζοι ή Ενετοί, Ισπανοί ή Πορτογάλοι»

, είπε μεταξύ άλλων ο βουλευτής Β΄ Αθηνών με Το Ποτάμι Γρηγόρης Ψαριανός στην κοινή συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε με την συμμετοχή της Ειδικής Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Βουλής και αντιπροσωπείας της Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων της Ιταλικής Γερουσίας, αναφερόμενος στην κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με το μεταναστευτικό.

«Ωστόσο, έχουμε ένα σοβαρό πρόβλημα που πρέπει να το δούμε κατάματα», σημείωσε ο βουλευτής, τονίζοντας πως ως Ελλάδα θα πρέπει να επιμερίσουμε τις ευθύνες, όπου οι περισσότερες ανήκουν στην τελευταία κυβέρνηση, επί των ημερών της οποίας έγιναν οι χειρότεροι δυνατοί χειρισμοί. Χαρακτηριστικά, ο Γρ. Ψαριανός ανέφερε:
«Τα δύο τελευταία καλοκαίρια, με άλλη Κυβέρνηση πρόπερσι και με άλλη πέρυσι, ήμουν στη Λέσβο. Ένα νησί που αντιμετώπισε ένα τρομακτικό πρόβλημα φέτος το καλοκαίρι, που πέρυσι δεν το αντιμετώπισε. Κάποιοι από εμάς, της κυβέρνησής μας, «ανοίξαμε τις πόρτες και την αγκαλιά μας» και είπαμε «είμαστε ανοιχτοί, ελάτε». Γιατί πράγματι έχουμε μεγάλη αγάπη και αποθέματα ανθρωπισμού και αγάπης για όλο τον κόσμο. Αλλά αυτό το πράγμα δημιούργησε τρομακτική πίεση ροών προς την Ελλάδα.»

«Πρέπει, λοιπόν, να δούμε τις ευθύνες της καθεμιάς Κυβέρνησης. Και το σημαντικότερο, πρέπει να απαιτήσουμε από την κοινή ευρωπαϊκή μας οικογένεια, να δώσει δίκαιη λύση, κατανέμοντας το πρόβλημα ανάλογα με τους πληθυσμούς και την οικονομική ευχέρεια ή την οικονομική κατάσταση κάθε χώρας ξεχωριστά» ανέφερε ο βουλευτής, ενώ επισήμανε πως οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν έχουν έρθει στη Ελλάδα για να μείνουν, να δουλέψουν ή να καλοπεράσουν, γνωρίζοντας την βαθιά οικονομική –και όχι μόνο – κρίση που περνάει η χώρα, αλλά επιθυμούν να πάνε αλλού.

«Αυτό που ως χώρες-περάσματα η Ελλάδα αλλά και η Ιταλία οφείλουν να κάνουν, είναι να διευκολύνουν τους ανθρώπους αυτούς να ζήσουν όσο μπορέσουν να ζήσουν στα εδάφη τους, όπου καταρχήν έχουν καταφύγει, με τρόπο αξιοπρεπή και ανθρώπινο, παρέχοντας σε όσους θέλουν πολιτικό άσυλο και το δικαιούνται, απορροφώντας ενδεχομένως κάποιους σε όποιες εργασίες μπορούν να απορροφηθούν, στις χώρες που θέλουν να παραμείνουν και, κυρίως, πιέζοντας την Τουρκία, η οποία χρησιμοποιεί καταφανώς το μεταναστευτικό – προσφυγικό ως μοχλό επιθετικής συμπεριφοράς και εκβιασμού προς την Ευρώπη. Και μάλιστα ζητάει και παίρνει ανταλλάγματα, που οι δικές μας χώρες που είναι στην Ευρώπη, δεν τα παίρνουν.»

«Το θέμα δεν είναι πώς θα ξεφορτωθείς ένα δύσκολο ζήτημα. Το πρόβλημα είναι πώς θα βρεις δίκαιους τρόπους να το λύσεις και οι τρόποι αυτοί αφορούν την ευρωπαϊκή μας οικογένεια κυρίως και όχι κάθε χώρα ξεχωριστά».

Διαβάστε ολόκληρη την ομιλία:


“Σας ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Θέλω και εγώ με τη σειρά μου να καλωσορίσω τους φίλους και συντρόφους από την Ιταλία για την παρουσία τους εδώ και να υπενθυμίσω, βέβαια, ότι έχουμε ιδιαίτερες σχέσεις με την Ιταλία, όχι μόνο λόγω γεωγραφικής θέσης, αλλά και πολλές άλλες ομοιότητες και συμπτώσεις, ιστορικές, πολιτικές, αλλά και πολιτικοκοινωνικές.
Χαίρομαι πάρα πολύ που είναι εδώ για να συζητήσουμε και να πούμε μερικά πράγματα για ένα πάρα πολύ σοβαρό πρόβλημα που απασχολεί κυρίως την Ελλάδα και την Ιταλία, δευτερευόντως τις άλλες χώρες του νότου, την Ισπανία και την Γαλλία και πολύ λιγότερο, βέβαια, τις χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, μερικές από τις οποίες, μάλιστα, έχουν μια πολιτική συμπεριφορά απέναντι στο πρόβλημα αυτό -που είναι και πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο πρόβλημα-, απαράδεκτη. Με σύνορα, με φράκτες και με τείχη.
Είναι γνωστή η ρήση που λέει, ότι οι τοίχοι, τα συρματοπλέγματα και οι περιφράξεις δεν σταματάνε ούτε την εξέλιξη, ούτε τις ροές, ούτε την οργή, ούτε την απελπισία, ούτε τον πόθο ενός ανθρώπου για καλύτερη ζωή.
Δεν θα πω κοινοτοπίες, ότι «ο πόλεμος και ο πόλεμος» και «να σταματήσει ο πόλεμος». Ευχαριστώ πολύ! Αυτό είναι 3 και 4 και 5 χιλιάδες χρόνια ανεκπλήρωτο αίτημα. Να σταματήσουν οι πόλεμοι, βεβαίως, αλλά, όταν επαναλαμβάνουμε τέτοιες κοινοτοπίες γίνεται λίγο κουραστικό και φαίνεται πάρα πολύ αφελές πια, γιατί περιγράφει ένα πράγμα στο οποίο δεν προτείνει λύσεις.
Ο πρώτος κόσμος, η Ευρώπη και Αμερική, η Δύση, πληρώνει βεβαίως τις αμαρτίες της.
Βεβαιότατα, πληρώνουμε τις αμαρτίες μας και όχι τις δικές μας μόνο ως Ιταλοί ή Έλληνες ή Γενοβέζοι ή Ενετοί ή Ισπανοί ή Πορτογάλοι, αλλά πληρώνουμε αμαρτίες ο πρώτος κόσμος και είναιμια απονομή δικαιοσύνης, ενδεχομένως, αυτή, με ένα τρόπο αν το συζητήσουμε φιλοσοφικά.
Όμως, εδώ έχουμε ένα πρόβλημα πάρα πολύ σοβαρό που πρέπει να το δούμε κατάματα και να δούμε κατά πρώτον, ότι η μεγάλη ευθύνη γι’ αυτό που περνάμε, εμείς στην Ελλάδα βεβαίως, είναι της τελευταίας Κυβέρνησης.
Αυτό θέλω να το πω περισσότερο στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Αλλά πρέπει να το πω και εδώ, να το ακούσουμε όλοι. Γιατί τα δύο τελευταία καλοκαίρια, με άλλη Κυβέρνηση πρόπερσι και με άλλη πέρυσι, ήμουν στη Λέσβο, ένα νησί που αντιμετώπισε ένα τρομακτικό πρόβλημα φέτος το καλοκαίρι, που πέρυσι δεν το αντιμετώπισε.
Κάποιοι από εμάς, της κυβέρνησής μας, «ανοίξαμε τις πόρτες και την αγκαλιά μας» και είπαμε «είμαστε ανοιχτοί, ελάτε». Γιατί πράγματι έχουμε μεγάλη αγάπη και αποθέματα ανθρωπισμού και αγάπης για όλο τον κόσμο. Αλλά αυτό το πράγμα δημιούργησε τρομακτική πίεση ροών προς την Ελλάδα.
Μπορεί να το αντιμετωπίσατε και εσείς αυτό, αλλά εμείς πολύ περισσότερο στα μικρά ελληνικά νησιά, με μικρούς πληθυσμούς, που έβλεπα το καλοκαίρι 50 ως και 100 φουσκωτές βάρκες την ημέρα να βγαίνουν στην Σκάλα Συκαμιάς φορτωμένες αντί με 20 άτομα η καθεμία, με 80 και 100. Ξέρετε βέβαια πόσες χιλιάδες άνθρωποι πνίγηκαν στο Αιγαίο…
Πρέπει, λοιπόν, να δούμε τις ευθύνες της καθεμιάς Κυβέρνησης. Και το σημαντικότερο, πρέπει να απαιτήσουμε από την κοινή ευρωπαϊκή μας οικογένεια, να δώσει δίκαιη λύση, κατανέμοντας το πρόβλημα ανάλογα με τους πληθυσμούς και την οικονομική ευχέρεια ή την οικονομική κατάσταση κάθε χώρας ξεχωριστά.
Δεν μπορεί να χτίζουμε τείχη, αλλά πρέπει να γίνει κατανομή των ανθρώπων που δικαιούνται πολιτικό άσυλο. Γιατί άλλο είναι οι πρόσφυγες, άλλο οι μετανάστες και άλλο οι παρανόμως διακινούμενοι μετανάστες.
Είναι διαφορετικές περιπτώσεις και πρέπει όλες να αντιμετωπίζονται διαφορετικά.
Θα πρέπει να δούμε κάθε μία περίπτωση και κάθε ομάδα περιπτώσεων ξεχωριστά. Και θα πρέπει να πω εδώ, ότι η Ευρώπη, εάν θα είχε μια οικονομία και μια κοινωνικοπολιτική ευμάρεια σήμερα, θα μπορούσε να υποδεχτεί πολύ περισσότερους από όσους έρχονται.
Επειδή όμως η κατάσταση είναι όπως είναι, σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως στις χώρες του νότου και ακόμα κυριότερα στην Ελλάδα, πρέπει η απάντηση στο πρόβλημα να δοθεί από την Ευρώπη κεντρικά, με δίκαιη κατανομή των ανθρώπων, που δικαιούνται να φιλοξενηθούν ή να εργαστούν στις ευρωπαϊκές χώρες. Στην Ελλάδα, εάν σήμερα υπάρχουν 60.000 πρόσφυγες και μετανάστες και εάν από εδώ πέρασαν 1,5 εκατομμύριο σε ένα – δύο χρόνια, όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν ήρθαν εδώ για να δουλέψουν ή να καλοπεράσουν, όπως καλοπερνάμε εμείς. Γιατί όπως ξέρετε, η Ελλάδα περνάει μια βαθιά κρίση και όχι μόνον οικονομική.
Δεν ήρθαν, λοιπόν, εδώ να μείνουν, να δουλέψουν ή να αποκαταστήσουν τη χαμένη τους ζωή ή τη χαμένη τους οικογένεια στην Ελλάδα. Ήρθαν να περάσουν από εδώ για να πάνε αλλού.
Τώρα δεν είναι το θέμα πώς θα ξεφορτωθούμε ανθρώπους για να τους στείλουμε εκεί που θέλουν να πάνε.
Εμείς πρέπει να δούμε πώς μπορούμε να τους διευκολύνουμε να ζήσουν εδώ όσο μπορέσουν να ζήσουν ή στην Ιταλία, όπου καταρχήν έχουν καταφύγει, με έναν τρόπο αξιοπρεπή και ανθρώπινο, παρέχοντας σε όσους θέλουν πολιτικό άσυλο και το δικαιούνται, απορροφώντας, ενδεχομένως, κάποιους σε όποιες εργασίες μπορούν να απορροφηθούν στις χώρες που θέλουν να παραμείνουν και, κυρίως, πιέζοντας την Τουρκία, η οποία χρησιμοποιεί καταφανώς το μεταναστευτικό – προσφυγικό ως μοχλό επιθετικής συμπεριφοράς και εκβιασμού προς την Ευρώπη. Και μάλιστα ζητάει και παίρνει ανταλλάγματα, που οι δικές μας χώρες που είναι στην Ευρώπη, δεν τα παίρνουν.
Εκβιάζει, λοιπόν, η Τουρκία με αυτούς τους τρόπους και αυτό το ξέρουν και οι πρόσφυγες. Γι’ αυτό από τις χώρες του Μαγκρέμπ, από το Μαρόκο, από την Αλγερία, από τη Μαυριτανία, δεν περνάνε το Γιβραλτάρ για να πάνε στην Ισπανία, αλλά κάνουν το γύρο της Μεσογείου για να βγουν στην Τουρκία. Και η Τουρκία να τους ξεβράσει στα ελληνικά νησιά ή όπου αλλού μπορεί.
Πρέπει λοιπόν να ασκηθεί ευρωπαϊκή πίεση προς την Τουρκία και μια ευρωπαϊκή πολιτική δίκαιης αντιμετώπισης και απορρόφησης των κραδασμών που προκαλεί το πρόβλημα.
Τελειώνοντας, θέλω να πω, επειδή μας το θύμισε και συνάδελφος πριν, για τον Πρόεδρο της Βουλής της Ιορδανίας, που ήρθε εδώ και έχει τύχει να συζητήσω μαζί του και εδώ στην Ελλάδα και στο Αμμάν στην Ιορδανία.
Ξέρετε, η Ιορδανία ήταν μια χώρα που είχε τέσσερα εκατομμύρια πληθυσμό και τώρα κοντεύει τα εννιά. Έχει φιλοξενήσει ενάμισι εκατομμύριο πρόσφυγες από το συριακό και από την κρίση της Μέσης Ανατολής και περισσότερο από τρία εκατομμύρια πρόσφυγες από την Παλαιστίνη, εδώ και πολλά χρόνια. Το θέμα δεν είναι πώς θα ξεφορτωθείς ένα δύσκολο ζήτημα. Το πρόβλημα είναι πώς θα βρεις δίκαιους τρόπους να το λύσεις και οι τρόποι αυτοί αφορούν την ευρωπαϊκή μας οικογένεια κυρίως και όχι κάθε χώρα ξεχωριστά.
Κι έτσι επιπλέον να διακόψουμε και τον καλπασμό των ακροδεξιών φασιστικών και νεοναζιστικών μορφωμάτων στην Ευρώπη που «αξιοποιούν» το προσφυγικό – μεταναστευτικό καλλιεργώντας την ξενοφοβία και τον ρατσισμό.
Σας ευχαριστώ πολύ.”