Το Ποτάμι να συνεργαστεί προεκλογικά με τον Κυριάκο

Η συνέντευξη στην εφημερίδα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 21 Ιουλίου 2018, στον δημοσιογράφο Θανάση Φουσκίδη:

-Κατηγορείτε το Ποτάμι πως έχει σχέδιο συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Έχετε στοιχεία ή ενδείξεις που να δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση, διότι ο επικεφαλής του κόμματος επιμένει στην αυτόνομη κάθοδο.

Και κάτι Πρόεδροι ΠΑΕ λένε συνέχεια «δεν υπάρχει θέμα, στηρίζω τον προπονητή…» και την άλλη μέρα τον διώχνουν! Θέλω να πω, όταν συνεχώς επαναλαμβάνεις κάτι, ενώ αποχρώσες ενδείξεις δείχνουν άλλα, κάτι τρέχει. «Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ, κάτι μυστικό..», που λέει καιι ένα ωραίο τραγούδι! Και υπάρχουν «επαφές», περίεργες συνάφειες κι αποχρώσες ενδείξεις, εδώ. Προσπαθώ να αποτρέψω πιθανό ατύχημα ή, μάλλον, έγκλημα.

-Ο Σταύρος Θεοδωράκης πάντως σας απάντησε πως «της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η νύχτα και γελά», με αφορμή μια μεταμεσονύχτια ανάρτησή σας…

Το εξέλαβα ως χιούμορ, ως αστείο και απάντησα αναλόγως και κάπως προειδοποιητικά, λέγοντας πως «η νύχτα βγάζει Επίσκοπο, η αυγή Μητροπολίτη και Η ΑΥΓΗ εξωφυλαρούχες»…. Ο Σταύρος είναι πολλά χρόνια φίλος μου και τον αγαπάω. Δεν έχουν δίκιο όσοι λένε ότι είναι «λίγος», ότι «δεν το ‘χει» και κάτι τέτοιες βλακείες. Αλλά, ταυτόχρονα, υπάρχει κίνδυνος να τον τυλίξουν κάτι απατεώνες, που έχουν αγοράσει και πουλήσει άλλους και άλλους! Και κάτι ανάλογο έχω ζήσει με τον Φώτη Κουβέλη και δεν θέλω να το ξαναφάω στη μάπα.

-Αντιλαμβάνομαι, δηλαδή, λανθασμένα πως δεν είναι εύκολο να παραμείνετε στο Ποτάμι; Είναι στη σκέψη σας η ανεξαρτητοποίηση; Μπορεί να σας δούμε ακόμα και στα ψηφοδέλτια της ΝΔ;

Όχι, δεν έχω σκοπό να φύγω -αν δεν εξοκείλει ο ποταμός, έτσι; Θέλω να υλοποιήσουμε τις Προγραμματικές μας διακηρύξεις. Δεν θέλω να φύγω, δεν πρόκειται να βρεθώ σε άλλο κόμμα από αυτό που εκλέχτηκα. Θέλω να συνεργαστούμε ως Ποτάμι με τον νικητή των εκλογών, για να βάλουμε σε κοινό πρόγραμμα αυτά που θεωρούμε απαραίτητα -ή κάποια σημαντικά, αν όχι όλα- προκειμένου να μετατρέψουμε το «Κατσαπλιαδιστάν» σε μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Επειδή, λοιπόν, θα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης νικητής, προφανώς να κάνουμε προεκλογική συμφωνία μαζί του για την διασφάλιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Και μη μου πείτε «μα, και ο Τσίπρας ευρωπαϊστής έχει γίνει», γιατί εγώ δεν τσιμπάω με τις μεταμφιέσεις του. Υπάρχει ευρωπαϊστής «Μαδούρο»;

-Πάντως, στελέχη του Ποταμιού σας κατηγόρησαν ότι κυνηγάτε καρέκλα…

Δεν κυνηγάω καρέκλες, έδρες κλπ. που λένε διάφοροι γελοίοι. Ήμουν στον ΣΥΡΙΖΑ και πήρα το ρίσκο να φύγω γιατί σιχαινόμουνα αυτά τα μαδουρικά γκρουπούσκουλα. Αν ήθελα ουφίτσια, θα έμενα στον ΣΥΡΙΖΑ και θα ήμουν… Φλαμπουράρης! Αλλά είμαι Ευρωλιγούρης(!), οπαδός του Ευρωμονόδρομου, που λέει και το ΚΚΕ! Εάν ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ, παρ’ όλη την φθορά του, δεν επιμείνει σ’ αυτά που περιγράψαμε από ιδρύσεως, μπορεί πράγματι να αναζητήσω άλλον φορέα για αυτά που πιστεύω πως πρέπει να γίνουν. Σε αυτή την περίπτωση θα μιλήσω πάλι καθαρά στον κόσμο που με εμπιστεύεται. Θα ζητήσω την ψήφο του, δεν είμαι πολιτική μαζορέτα, ούτε αποστάτης, σαν αυτούς που μάζεψε και μαζεύει ο ΣΥΡΙΖΑ!…

-Η οικογένειά σας έχει κυριολεκτικά δεσμούς αίματος με την Αριστερά, ενώ και εσείς ήσασταν επί δεκαετίες στο χώρο αυτό. Σήμερα δεν αισθάνεστε πια αριστερός; Νιώθετε πιο κοντά στην Δεξιά;

Η Δεξιά είναι για τους Δεξιούς! Είπα πως έκλεισα την, μισού αιώνα, «αριστερή μου παρένθεση» με την καταστροφή που ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε, αλλά δεν έφυγα από την ΟΠΛΑ για να πάω στα Τάγματα Ασφαλείας! Δεν δραπέτευσα από την ομάδα των βασανισμένων για να προσχωρήσω στους Σκαλούμπακες. Ο μακρονησιώτης πατέρας, η αντάρτισσα μάνα μου, ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ θείος, μου κληροδότησαν την αγάπη για κοινωνική δικαιοσύνη, ανθρώπινα δικαιώματα, πίστη στον άνθρωπο-αγωνιστή, γι’ αυτή την δική τους Αριστερά -αν «Αριστερά είναι μια διαρκής ευαισθησία», όπως είπαν οι ποιητές.
Αν Αριστερά είναι ο Στάλιν, η Στάζι, ο Τσάβες, ο ΣΥΡΙΖΑ, η «17Ν», το ΚΚΕ, οι «Ρουβίκωνες» κλπ., εγώ είμαι ακριβώς απέναντι! Μεγάλωσα με την αριστερά του Ηλιού, του Κύρκου, του Παπαγιαννάκη. Είμαι «λοιπές προοδευτικές δυνάμεις!» όπως έλεγε και ο γαπημένος μου σύντροφος Μιχάλης Παπαγιαννάκης.

-Γνωρίζετε προσωπικά τον κ. Τσίπρα. Γιατί δηλώσατε ότι πως η οικογένειά του είχε σχέσεις με τη χούντα και ότι ο ίδιος μεγάλωσε με τα χρήματα του καθεστώτος; Υπάρχει οικογενειακή ευθύνη;

Πράγματι τον γνώριζα και π ο λ ύ κ α λ ά, νόμιζα… Επειδή φίλοι και σύντροφοι βρεθήκαμε, και σε παρέα τον έζησα, και ως μετα-κνίτη, και ως Ανοιχτή Πόλη, ως «ακτιβιστή»(!), ως πότη και καπνιστή, ως στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και ως πρόεδρο και συνάδελφο βουλευτή. Και δεν είχα καταλάβει, είναι αλήθεια, πόσο …τεράστιο ταλέντο είναι!
Κοινώς, ότι μπορεί να είναι ταυτόχρονα Μέρκελ, Ντάλτον, Μαδούρο, Πινόκιο, Βελουχιώτης, Μπομπ Σφουγγαράκης και Τσε Γκεβάρα…
Και είπα ότι, όταν αυτός γεννήθηκε μέσα σε περιβάλλον με τις «εργολαβίες» της χούντας, μπαμπάς, θείος, Σκαπανέας, Παττακός, Ασλανίδης, Γουέμπλεϊ κλπ., δεν δικαιούται να μιλάει για οικογενειοκρατίες, πορφυρογέννητους, να κουνάει το δάχτυλο και να μιλάει σχοινιά στο σπίτι του κρεμασμένου. Δεν υπάρχει καμία οικογενειακή ή συλλογική ευθύνη, βεβαίως, δεν είναι ο ίδιος υπεύθυνος, αλλά μη μας κουνάς δακτυλάκια, Γκούφι. Δεν μπορεί μια ποδοσφαιρική συμμορία να φωνάζει για στημένους αγώνες και μαϊμού πέναλτι! Ούτε ο Άλ Καπόνε μπορεί να κατηγορεί ένα κλεφτρόνι για αρχιμαφιόζο…