Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια

χωρίς εξαρτύσεις
Εφημερίδα ΕΠΕΝΔΥΣΗ, φύλλο 18
Σάββατο 28 Φεβρουαρίου – Κυριακή 1 Μαρτίου 2015

“Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια…”
Και κοντά και πολλά και αηδιαστικά. Σούρνεται πέρα-δώθε, στρίβει και ξαναστρίβει, πάει μπρός-πίσω, αλλάζει κατευθύνσεις, κουλουριάζεται, δηλητηριάζει, δαγκώνει.
Σαν σαρανταποδαρούσα είναι και βέβαια, μια ωραία μέρα ψοφάει.
Κι όποιος πουλάει παραμύθια, ψέματα και φούμαρα, κάποια στιγμή θα στουκάρει άγρια πάνω στον τοίχο που μ’ όλα αυτά έχτισε. Δεν θα ξέρει που να κρυφτεί για να μην τον βρουν αυτοί που εξαπάτησε. Και θα πλακωθεί και με τους δικούς του, γιατί άλλοι θα του λένε “πούλα κι άλλα, μας παίρνει”, άλλοι “πάμε να κάνουμε αυτά που υποσχεθήκαμε”, άλλοι θα καταλάβουν ότι αυτά δεν γίνονται, άλλοι θα θέλουν να αλλάξει το παραμύθι ή ο τρόπος πώλησης, το μάρκετινγκ, γιατί μας πήρανε πρέφα.
Πριν από πολλά χρόνια, “σε χώρα μακρινή κι αρυτίδωτη” – που λέει κι ο ποιητής – έγιναν πράματα και θάματα, όλα τριγύρω αλλάζανε κι όλα τα ίδια μέναν, αλλά όχι ακριβώς! Ήρθαν τα πάνω κάτω.
Δεν ψηφίστηκε ο δεξιός Πρόεδρος για να πέσει η μισητή, ανάλγητη, παλαιο-μνημονιακή Δεξιο-Σοσιαλιστική (συν)Κυβέρνηση κι έτσι ο σοφός λαός της χώρας εξέλεξε δημοφιλή, ερωτεύσιμη, Αριστερο-Ακροδεξιά νεο-μνημονιακή (συν)Κυβέρνηση που ψήφισε άλλον δεξιότερο Πρόεδρο, θυελώδη γυναικάρα με τα παπαγαλί για πρόεδρο Βουλής και υπουργούς να τους πιείς στο ποτήρι. Επίσης σκιώδη συνεταίρο-αντιπρόεδρο κυβέρνησης, καραδεξιό, δυναμικό και τουρκοφάγο μπούλη, με πουλάδα της αεροπορίας, που τόνε τρέμανε οι οχτροί, τα λοιπά εξωτερικά ταχτοποιούσε σταλινικός Λύκος, την κατασκοπία ανέλαβε πράχτορας τύπου Μάλκο του Ζεράρ Ντε Βιλιέ κλπ κλπ, μη σας κουράζω τώρα με εξωτικές ιστορίες.
“Και άλλους εμάζωξαν”, που ξαναλέει ο ποιητής, για να μη γκρινιάζουνε, “και την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα”, της μειοψηφίας γιατί ρέκαζαν ενάντια στο νέο Μνημόνιο, που τώρα το λέγανε (ημιτελή του Μπετόβεν) Συμφωνία.
Και ήτανε όλοι λάβροι κατά της Τρόικας, που τώρα την λέγανε Θεσμούς.

Και τους σχιστομάτηδες ληστές του λιμανιού, τους κουμμουνιστοκαπιτάλες τής Φώσκω, αντί να τους πετάξουνε στη θάλασσα, τους κάνανε τελετές και βαράγανε προσοχές στη δεξίωση, μιλώντας κινέζικα για τους αγκώνες των λαών. Και πολύ σκουριά έπεσε σε κάτι Σκουριές, και ψάχνανε άλλο όνομα για τον Ένφια που θα τόνε λέγανε Άμφια, κι οι εκατό δόσεις κι όλα τα κόκκινα δάνεια και τ’ άσπρα, τα κίτρινα και τα μπλέ, πήγανε περίπατο μήπως συναντήσουν τον 13ο μισθό που έψαχνε τον κατώτατο με τα 751, μετά συγχωρήσεως. Ούτε την ΥΕΝΕΔ δεν ξανανοίξανε, όπως είχανε πεί.
Κι οι λαοσυνάξεις όλο λιγοστεύανε….
“Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα”.
Και άλλοι προτείνανε ξανά εκλογές γιατί, σου λέει, άλλο να ‘χεις 36%, που απλώς γελάνε μαζί σου κι άλλο 55%, που χέζονται στα γέλια, κι άλλοι σκέφτονταν δημοψήφισμα, να απαντήσουν δηλαδή οι πολίτες στο φλέγον όσο και καίριο ερώτημα
“θέλετε να είμαστε όλοι πλούσιοι, έξυπνοι, νέοι και ωραίοι, Ναι ή Όχι;”..
Και αρχίζανε διαδηλώσεις, και σπάγανε μαγαζιά, και βάζανε φωτιές, και οι συνδικαλισταράδες τΣΥΡΙΖΑνε, κι άλλοι πίνανε και καπνίζανε και την αγάπη βρίζανε.
Και κορυφαία στελέχη της δύστυχης κυβέρνησης, της δύσμοιρης μακρινής αυτής χώρας, βγαίνανε δημόσια και λέγανε τέρατα και ζητούσανε συγνώμη απ’ το λαουτζίκο για το δούλεμα.
Ήντουσαν πολύ δύσκολα τα πράματα. Βγαίνανε σαν άλιεν, σαν ζόμπι, τα ψέματα απ’ τις ντουλάπες με τους σκελετούς. Φρίκη.
Κι είχανε χαθεί Έξι Πολύτιμοι Μήνες και κάπου τόσα, ακόμα πολυτιμότερα δις, χώρια αυτά που χρωστάγανε οι λεγάμενοι.
Άλλοι ακούγανε ελικόπτερα να προθερμαίνονται, απ’ αυτά που οι ίδιοι έλεγαν παλιότερα να ετοιμάζονται για άλλους…
Τέτοια παλαβά συμβαίνανε στα καλά καθούμενα, σε χώρες μακρινές.
Ευτυχώς μακριά απ’ τον κώλο μας, να τα λέμε κι αυτά.
Μια χαρά είμαστε εμείς, κι ευχαριστώ το Θεό και το Σοφό Λαό μας.
Αυτή την εξωτική χώρα, τη φουκαριάρα τη Φουργκίνα Μπάσο, λυπάμαι.

“Καὶ προχωροῦσα μέσα στὴ νύχτα χωρὶς νὰ γνωρίζω κανένα
κι οὔτε κανένας κι οὔτε κανένας μὲ γνώριζε..”
(με μπαλάντα βαλσάκι του Μίκη, ο Σαλονικιός)
Επεισόδιο πρώτο.
Στο χωριό μου πού ‘ναι και Συμπρωτεύουσα – μετά συγχωρήσεως -, αποφασίστηκε, το 2015 να ονομαστεί έτος Μανόλη Αναγνωστάκη.
Και κάνουσι, οι διοργανωτές και ιδιοκτήτες, ότι πιο μίνιμο μπορούσαν, υποτίθεται τιμώντας τον ποιητή. Γιατί ξέρετε με τους κοντινούς μας, υπάρχουν πάντοτε «ιδιοκτήτες», που όμως καθόλου δε χωνεύουνε την “ιδιοκτησία” τους.
Χωρίς να θέλω να χωθώ στα πόδια τους, βέβαια, απλώς επειδή αυτός ο Μέγας από το μπαλκόνι στην Παλαιών Πατρών Γερμανού όταν φώναζε «ψιιτ, ψιιτ, χοντρέ έβγα να μιλήσουμε» φώναζε τότε έναν ρηγά που του χρωστάει ευγνωμοσύνη. Μέγιστη, για όσα είπε και έκανε, για όσα μας άφησε.
Κι επειδή εκεί που αναφέρεται ο Μανούσσος, στις στοές του Βελγίου που σφήνωσε ο χοντρός, πάλι σε ένα χοντρό ρηγά που δεν είναι καχεκτικός σαν τον Φίλη-Φίλη-σου-ανάβω-το-καντήλι, αναφέρεται. Η Στέλλα η νταρντάνα, του ποιητή Φάση, η μαμά της Κυριακούλας είναι και του το χρωστάμε.
Ένα, θα κάνουμε για να τιμήσουμε το Μανόλη. Όλοι όσοι, από την ευθύτητά του μάθαμε την πολιτική, από την ευαισθησία του διδαχτήκαμε την τέχνη, και από τον κριτικό του λόγο την ποίηση, την μέρα που θα μας πουν οι διοργανωταί, πως θα δώσουν το όνομά του σε ένα σοκάκι , σε μια πλατεία, σε ένα ανώγι, σε ένα οτιδήποτε, εμείς διασπαρμένοι σε κάθε γωνιά αυτής της χώρας, θα μαζευτούμε τιμώντας τη μνήμη του, να βρεθούμε και πάλι σε δρόμους παλιούς. Που, σε μας, συνεχίζουν να λένε πολλά. Θα ‘ναι κι ο Πετεφρής κι η Μαρώ της βιβλιοθήκης με το τραμ, το πνεύμα του Γιάννη μας με την ρέμινγκτον, θα ‘ρθει κι ο Μανώλης ο άλλος που θα τραγουδάει για το Χάρη. Κι όχι για το Λαυρέντη, το κάθαρμα, που μπορεί και να κυβερνάει στις μέρες μας, απλώς εμείς δεν το καταλάβαμε ακόμα.
Επειδή κάτι για κυβερνήσεις άκουσα, μην το περνάμε στο ντούκου.
Επεισόδιο δεύτερο.
Επειδή, έχω πει πολλά περί την ενημέρωση και αυτή τη λαίλαπα της παραπληροφόρησης και της προσπάθειας να γελοιοποιηθούμε, άφταντροι, μια παρωνυχίδα μόνον, να αναφέρω τώρα.
Πήγε ο Βαρουφάκης στο θέατρο, να διεί Μπέκετ και βγήκε χαρωπός, ανακοινώνοντας μας ότι ήγκικεν η ώρα να ζήσουμε κι εμείς τις ευτυχισμένες μέρες του Μπεκέτου.
Και αν μεν το είπε, επειδή είναι τόσο βαθιά αγράμματος, θα έπρεπε να επιληφθεί ο Υπουργός Πολιτισμού, για να τον συνετίσει και να του απαγορέψει την είσοδο σε όλα τα θέατρα της χώρας, για τρεις μήνες τουλάχιστον μέχρι να πιάσει το υπονοούμενο. Εάν έχει τόσο χιούμορ και μας έβγαλε τη γλώσσα κάνοντας μας κοροϊδευτική γκριμάτσα και τα ζώα χειροκρότησαν, τι να πει κανείς, σαπό. Εάν όμως, ο σταρ, αντελήφθη, εκ του τίτλου, πως οι μέρες βούλιαξαν στην ευτυχία, στο εν λόγω έργο του μεγάλου δραματουργού, Θέ μου τι μας περιμένει… Αλλά, και από την άλλη, ένας από αυτούς που ενημερώνουν το πόπολο δεν βρέθηκε που να γνωρίζει το θεατρικό αυτό και να τον ρωτήσει, έστω και ύπουλα, «μας κοροϊδεύετε στα μούτρα μας κύριε Υπουργέ μας ή τόσο γλυκές κι ευτυχισμένες σας φανήκανε οι ώρες της επικοινωνίας με τον ανύπαρκτο άνθρωπο, της απόλυτα βυθισμένης στην ανυπαρξία γυναίκας»; Χάθηκε και η τσίπα και το φιλότιμο. Στο θέατρο, στη λογοτεχνία, στον Πολιτισμό, των υπουργώνε τε και των δημοσιογράφωνε, ιν δε σέϊμ τάϊμ.
Και το τρίτο επεισόδιο, τώρα.
Πέρασε η Καθαρή Δευτέρα, αύριο Κυριακή της Ορθοδοξίας, σήμερα των Αγίων Θεοδώρων, των Αγγελοπουλαίων μάλλον, Πολιούχων της Κουμουνδούρου, προστατώνε του ΣΥΡΙΖΟΥ. Άρα, τελειώσανε τα καλαμπούρια.
Οτι η Βουλή αυτή, είναι τρισχειρότερη της προηγουμένης, με το συν 50 – ραντεβού στα τυφλά, ήταν στανταράκι ότι θα συνέβαινε .
Το ότι ο ευτελισμός της δημοκρατίας ξεκινάει από το Προεδρείο της Βουλής και καταλήγει στο κομπρεμί της απόλυτης ιδιοτέλειας που έβγαλε Πάκη ΠτΔ για να φεύγουνε από πάνω μας μια-μια οι υποχρεώσεις, προσωπικές και οικογενειακές, πάνε τελείωσαν.
Περάσανε. Αποκρέψαμε.
Αλλά, μετά; Τι γίνεται τώρα;
Η χώρα μας, εκτός από τα μπαταχτσιλίκια, με τα δανεικά και αγύριστα και το όλα σπάσ’ τα, όλα κάφ’ τα και αγάπαμε, δεν θα πάρει και το στίγμα του μιάσματος, που έμπασε στα ανώτατα όργανα της ευρωπαϊκής ένωσης, πρώτη και καλύτερη, το μεταμφιεσμένο ναζισμό.
Είπαμε να τα αντέξουμε, όσα μπορούμε περισσότερα, όχι όμως κι αυτό.
Και επειδή ο τόπος πρέπει να κυβερνηθεί από κυβέρνηση και όχι από κόβα αναξιοπαθούντων λαχειοπωλών, παπατζήδων και χαρτοκλεφτών, να κυβερνηθεί από κυβέρνηση, κανονική, όπως όλες οι πολιτισμένες χώρες και όχι από αχτίφ. Γκέ-γκε;
Επιβάλλεται χθες, να ξεκινήσει μια πραγματική ισότιμη και σοβαρή διαβούλευση, που θα διαμορφώσει νέες πλειοψηφίες και νέες ισορροπίες, μέσα σε τούτο το κοινοβούλιο.
Βεβαίως, μεγάλες μερίδες, του παλιού φθαρμένου, ξεχειλωμένου, άθλια διαβρωμένου, παλιού πολιτικού συστήματος, μπαίνουν σε αχρηστία. Τα καινούρια για να φανούν θέλει κόπο, αρετή και τόλμη. Στοιχεία, που αναζητούνται, μέσω του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού – όπως παλιά, από το ραδιόφωνο. Τα νέα πολιτικά σχήματα, δεν θα προκύψουν από παρθενογένεση.
Ο ΣΥΡΙΖΟΣ, ή μεγάλο τμήμα του, με το 36 % θα είναι σίγουρα ο βασικός κορμός σε ένα από τα καινούρια ρεύματα, απαλλαγμένος φυσικά κι αυτός, από κουσούμια «ιδεολογικής καθαρότητας», αλλά κι απο βαρίδια επιμεμπτοτάτης ηθικής, τέτοιας που να χρήζει απολυμαντηρίου. Και όλα αυτά, γιατί η χώρα πρέπει να αρχίσει να παράγει κι όχι να καταναλώνει πλούτο, πρέπει να συνεχίσει να μορφώνει αρίστους. Να αφήσει πίσω τους τσιμεντόστοκους, της δήθεν διανοούμενης Αριστεράς, που νόμισε ότι θα διανοηθεί, μέσω της αγραμματοσύνης, ή – ακόμα χειρότερα – της ημιμάθειάς της.
Κι όλα αυτά, θα έπρεπε να έχουν τελειώσει, βέβαια, αλλά ας είναι κι έτσι, ας ξεκινήσουν να γίνουν τώρα. Η Ευρώπη όντως χρειάζεται ανανέωση. Όχι όμως με όρους Γιουροβίζιον.
Με όρους που εξυπηρετούν τα οράματα γενιών και γενιών. Των λαών της.
ΜΙΤ