Όποτε η γραμμή παρέκκλινε από τη λογική, εγώ παρέμενα με την λογική

Συνέντευξη στον ραδιοφωνικό σταθμό ΘΕΜΑ fm και στην εκπομπή «Ήταν δίκαιο κι έγινε πράξη» των Γ. Κουβαρά και Γ. Πιέρρου.

– Πράγματι «γυρίζει το ματς», όπως είπε ο πρωθυπουργός. Κι επειδή γυρίζει, μπορεί από το 9,5% μπορεί να πάει στο 14-15% η διαφορά. Αντίθετα με το τραγούδι του Λουκιανού, εδώ δεν αρχίζει, αλλά …τελειώνει το ματς. Έχει κριθεί το παιχνίδι, διότι ο κόσμος δοκιμάστηκε πάρα πολύ με υποσχέσεις, παραμύθια και με τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Ακόμα και οι πιο δύσπιστοι, οι πιο αγριεμένοι και αγανακτισμένοι κατάλαβαν πως με την οργή και την αγανάκτηση ως κινητήρια δύναμη, δεν μπορείς να επιλέξεις τις λύσεις. Και η μοναδική λύση που μας προσφέρεται είναι μία ευθεία συμπόρευση στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα, πέρα από ιδεολογίες και ιδεολογικές διαφορές. Αυτή τη στιγμή το ζητούμενο δεν είναι εάν θα έχουμε έναν καλύτερο καπιταλισμό ή έναν σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, διάφορα δηλαδή ιδεολογήματα και οράματα. Γιατί διάφοροι οραματιστές κατά καιρούς μόνο …ράμματα για τη γούνα μας κατάφεραν να μας εξασφαλίσουν. Ο μόνος λοιπόν δρόμος είναι μία φιλοευρωπαϊκή μεταρρυθμιστική λύση με μία κυβέρνηση σε αυτή την κατεύθυνση που θα έχει πυλώνα την ΝΔ και επικεφαλής θα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν μπορεί να είναι κανένας άλλος.

– Δυστυχώς ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν θα είναι στην επόμενη Βουλή Κοινοβουλευτικές παρουσίες που ταρακουνάνε τα έδρανα ήταν δύο τρεις το πολύ. Η πρώτη μεταξύ ίσων ήταν ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Μια Βουλή λοιπόν χωρίς τον Βενιζέλο θα είναι φτωχότερη. Ο κόσμος που τον ακολουθούσε έτσι κι αλλιώς δυσκολευόταν στο περιβάλλον ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, όπου κατά τη γνώμη μου ένα μεγάλο τμήμα αυτού του περιβάλλοντος είναι σε αναμονή προσεχούς συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, στη συγκρότηση ενός «προοδευτικού» μετώπου. Οι άνθρωποι γύρω από τον Β. Βενιζέλο, είναι σταθερά απέναντι στον εθνολαϊκισμό των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και στα κόλπα ή τις μεταμφιέσεις του Σύριζα. Δυσκολεύονταν να στηρίξουν ενδοΚΙΝΑΛίτικες λύσεις όπου κυριαρχεί η φιλική προς τον Σύριζα ματιά. Ακούω και σήμερα, από στελέχη του ΚΙΝΑΛ να μιλάνε για «παλινόρθωση του κράτους της Δεξιάς». Το ακούω και ανατριχιάζω και σκέφτομαι ότι από κάποια γωνία θα έρθει η δεκαετία του ’50!
Εδώ οι επιλογές είναι δύο: Ή θα παραμείνουμε ένα Κατσαπλιαδιστάν, μια σοβιετία της ευρωπαϊκής Σομαλίας ή θα γίνουμε μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Τελεία και παύλα. Εγώ ψηφίζω με χέρια και με πόδια το δεύτερο.

 

–  Ποτέ στη ζωή μου δεν ήμουν κομματόσκυλο, ποτέ δεν συμφωνούσα με όλους σε όλα, σε όποια πολιτική συλλογικότητα κι αν βρέθηκα. Ποτέ δεν αισθάνθηκα στρατιωτάκι σε μία γραμμή. Διότι όταν η γραμμή παρέκκλινε από τη λογική, εγώ παρέμενα στην λογική. Αυτό δεν αρέσει και πολύ στα κόμματα. Έτσι και τώρα δεν είμαι σ’ ένα χώρο που όλοι συμφωνούμε σε όλα. Άλλωστε, όταν ένα κόμμα κυνηγάει το 40-45%, δεν υπάρχει μια μονολιθική αντίληψη για τα πράγματα, αλλά πολλές απόψεις. Κατά συνέπεια, αισθάνομαι εντελώς οικεία, διότι πιστεύω πως ο χώρος αυτός πηγαίνει αποφασιστικά σε μια Ελλάδα που θα είναι ευρωπαϊκή χώρα χωρίς υποσημειώσεις και ναι μεν αλλά.