Όσο αυτοί που έστησαν τον εθνικό διχασμό δεν ζητούν συγνώμη είναι εχθροί της χώρας και είμαι απέναντί τους

Σχολιάζοντας στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ στην Ενημερωτική Εκπομπή του Παντελή Καψή το προσκλητήριο συνεργασίας κυβερνητικών στελεχών προς τον χώρο του κέντρου, ο βουλευτής Β΄ Αθηνών με το ΠΟΤΑΜΙ Γρηγόρης Ψαριανός, είπε μεταξύ άλλων:
«Κάνουμε μαθήματα κοινής λογικής και χάνουμε κατά κράτος. Πρόκειται περί παράνοιας. Έχουμε έναν διαρκή βομβαρδισμό παραλόγων ακολουθημάτων. βγαίνουμε πχ από ένα μνημόνιο το οποίο δεν υπήρχε! Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, που τώρα μας βγάζει απ’ την Ιθάκη, μας είχε πει ότι δεν υπάρχει κανένα μνημόνιο αλλά πρόκειται για μια απλή συμφωνία. “Βλέπετε”, έλεγε, “τον κ Γιούνκερ να χρησιμοποιεί τη λέξη μνημόνιο”; Δικά του λόγια ήταν αυτά. Όσο για το 1ο και το 2ο μνημόνιο θα τo σκιζαν μ’ έναν νόμο. Αυτά ήταν άλλωστε τα μνημόνια των …καταραμένων γερμανοτσολιάδων και εθνοπροδοτών, στους οποίους τώρα κάνουν ανοίγματα και προσκλητήρια συνεργασίας. Και δεν είναι μόνο οι κύριοι Παπάς και Δραγασάκης, είναι πολλοί.
Θεωρώ ότι σήμερα είναι τραγικό να γίνεσαι «ισαποστάκιας» και να λες πως ΝΔ και Σύριζα είναι το ίδιο. Προσωπικά, ούτε έχω καμία σχέση με τη Δεξιά ούτε συμπαθούσα ποτέ την παραδοσιακή Δεξιά. Κάποιοι άνθρωποι όμως έδωσαν σκληρό αγώνα για να παραμείνουμε στο ευρώ. Κι αυτοί ήταν οι «μενουμευρώπηδες», οι «γερμανοτσολιάδες» και οι «κουίσλινγκ» που θα τους στέλναμε στο Γουδί. Δεν μπορώ λοιπόν να συνεργαστώ και να συμφωνήσω με κάποιον που για χρόνια με έβριζε και μετά ήρθε και έκανε χειρότερα από αυτά που έβριζε. Μας φόρτωσε ένα τρίτο μνημόνιο που δεν τόχε ανάγκη η χώρα. Στις αρχές του 2015, ξέρετε, τελειώναμε με τα μνημόνια.

Δεν πρόκειται λοιπόν για μίσος στον Σύριζα, η για κάποιο “αντισύριζα σύνδρομο”, όπως συνηθίζεται να λέγεται. Πρόκειται για μια αταλάντευτη θέση ΑΠΕΝΑΝΤΙ. Ο σημερινός Σύριζα είναι σαν ένα εξάμβλωμα που στο μέλλον γίνεται κακοήθες μελάνωμα.

Υπάρχει ένας εθνικός διχασμός, τον οποίο όμως κάποιος τον προκάλεσε. Όταν λοιπόν αυτός που έστησε αυτόν τον διχασμό, που επένδυσε στη ρεβάνς για τον Γράμμο και το Βίντσι, που ξαναέφερε συνθήκες εμφυλίου στην πολιτική, όταν αυτός λοιπόν αναγνωρίσει ότι ήταν τραγική επιλογή και πολύ κακή προσφορά στην κοινωνία, στην πατρίδα και στη χώρα και προχωρήσει στην άρση του προσκλητήριου διχασμού ζητώντας συγνώμη, τότε να συζητήσουμε. Όσο αυτό δεν γίνεται, είμαι απέναντί τους και είναι εχθροί. Όχι δικοί μου, αλλά της χώρας. Και ακόμα κι αν υπάρχουν κάποιες επί μέρους συμφωνίες μαζί τους σε ζητήματα περισσότερο ή λιγότερο σημαντικά, πρόκειται για κάποιους οι οποίοι εφαρμόζουν μία πολιτική Μαδούρο: που θέλει να κλείσει τα κανάλια, να φιμώσει την ελευθερία του λόγου. Είναι μια πολιτική μιας μετασοβιετίας, μίας κατάστασης περίεργης η οποία υποκρύπτει και κάποια κοινωνική απειλή. Ξέρετε, αυτοί οι άνθρωποι, εάν μπορούσανε θα με είχαν πάει στην Τασκένδη. Και το λέω σοβαρά, τώρα πλέον που τους ξέρω καλά.