This is not a love song

χωρίς εξαρτύσεις
Εφημερίδα ΕΠΕΝΔΥΣΗ, φύλλο 13
Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2015

THIS IS NOT A LOVE SONG
Δεν είναι ένα προεκλογικό μήνυμα, αυτό το απόσπασμα του άρθρου. “…Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε για την Αθήνα 180 “φοιτητικές διαδηλώσεις” (Σ.Σ. – …εκτός όλων των χιλιάδων υπολοίπων. Και ΔΕΝ υπήρχαν Επάρατα Μνημόνια και Μισητές Τρόικες τότε…), οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας. Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μ ό ν ο ν στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων. Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο ”Τον δρόμον τετέλεκα” . Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη… Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της τάξεως των 5 δισ. ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως τα 120 δισ. ευρώ. Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερων ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή και ανάγνωση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Όλος αυτός ο εσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών. Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος. Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλά εφιαλτικά γρήγορα….” (Απόσπασμα από άρθρο πού δημοσιεύθηκε στο τεύχος Νοεμβρίου 2011 της Athens Review of Books, με τίτλο «Η μεγάλη ληστεία»- Αθ. Χ. Παπ.) Δεν γράφτηκε τώρα από τον υπογράφοντα την σελίδα -και υποψήφιο στην Β’ Αθηνών με ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ-, εν όψει Εκλογών. Δεν ζητάμε την ψήφο σας, δηλαδή. Μόνο να σκεφθείτε. Καταλαβαινόμαστε, νομίζω.

Έφτασεν η ώραν σας…. Από – πού – θα – φύγετε!… (λίγο Κύπριος και λίγο χουλιγκάνος, ο Σαλονικιός)
Τελικά μας έχετε πρήξει κανονικά με το δημόσιο χρέος και το δημόσιο χρέος. Δεν νομίζετε, ότι έχει μεγαλώσει, πλέον, αρκετά, για να μπορεί να φροντίζει από μόνο του τον εαυτό του; Παιδί μας είναι, δε λέω, αλλά ως πότε θα το φροντίζουμε εμείς;» Δεν αντέχω άλλη εμβρίθεια στις αναλύσεις, με τα άθλια επιχειρήματα. Προτιμώ χίλιες φορές να ακούω για τις εκδρομές των «δικών μας» παιδιών στα σκληρά γήπεδα της επαρχίας, παρά τους περισπούδαστους παπάρες και παπάρισες που έχουν ορμήξει σαν τα πουλιά του Χίτσκοκ για να μας κατασπαράξουν Μπλέξανε οι δανειστές μας, με μπαταχτσήδες περιωπής. Ή μήπως δεν το γνωρίζανε από ‘ξαρχής; Εεε! ας προσέχανε κι αυτοί. Το ξέρανε όμως πολύ καλά. Γνώριζαν από το πρώτο δευτερόλεπτο, ότι το πάρτι εδώ, δεν είχε τελειωμό. Και μάλιστα, το πανηγύρι άρχιζε από την Βρυξέλλα . Δεν έβγαζαν όμως, τσιμουδιά, δεν έφερναν καμιάν αντίρρηση και πήγαινε ο δόλιος της Επιτροπής Ελέγχου, με τον Έλληνα γκαουλάιντερ πάντα από δίπλα, για να ελέγξει Κρητικό κοπάδι εριφίων. Που πα, ρε δόλιε Καραμήτρο. Πήγαινε να ελέγξει, γελάδια στην Τήνο, που στο τελευταίο μαντρί, τα δόλια τα ζωντανά φαίνονταν από μακριά, ότι είχανε κλατάρει, από το πήγαινε έλα. Τα ίδια σε όλα τα μαντριά και οι, ηθελημένα ανόητοι, δε βάζανε και καμιά γελάδα στο σημάδι για να αντιληφθούν ότι είχαν συστηθεί και από κάπου αλλού. Δεν ντραπήκανε, οι εργολάβοι και βάλανε τον Επίτροπο, να ελέγξει τούνελ πανάκριβο στο Μέτσοβο, το οποίο οδηγούσε στο πουθενά. Δεν τον πήγαν, ευτυχώς, μέχρι το τέλος… Γιατί εάν έφτανε στην άκρη, θα διαπίστωνε, ότι το χρήμα του Ευρωπαίου φορολογούμενου, πήγαινε κατευθείαν σε ταμεία παράλληλα, για να πληρώνονται τα γκεσέμια του Κώστα και των άλλων των παιδιώνε. Θα αυτοκτονούσε εκεί που βρισκόταν. Γιατί αυτοί, τουλάχιστον, οι γιουροπαίοι, έχουν και λίγη τσίπα. Οι δικοί μας δεν έχουν ντιπ τίποτε. Δεν είναι ιστορίες βγαλμένες από τα βιβλία του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Είναι πραγματικά γεγονότα. Και αυτό συμβαίνει επί 40 χρόνια τώρα με την ανοχή, αν όχι βέβαια και με τη συνδρομή των Κοινοτικών Αρχών. Και το σοβαρεύω, γιατί με τούτα και με τ’ άλλα αντίς να κλαίμε, θαυμάζουμε την αποτελεσματικότητα, των μηχανών αρμέγματος, που είχαν εφεύρει τα σαΐνια. Κι ενώ θα έπρεπε να κλαίμε, γιατί εισάγουμε σχεδόν τα πάντα από αυτά που καταναλώνουμε στο τραπέζι μας, υπάρχουν ακόμη, και είναι πολλοί δυστυχώς, θιασώτες και θαυμαστές των εποχών εκείνων. Μπράβο τους και μαγκιά τους αφού μπόρεσαν και τα φάγανε, πολύ καλά κάνανε, και αφού δεν τους τσάκωσαν ακόμη καλύτερα και ξανά μπράβο τους. Φυσικά βρήκε έτσι πάτημα ο Πασοκικός λαϊκισμός και με σύνθημα «βουρ στον πατσά, τώρα ήρτεν πάλιν η δικήν μας η ώραν», ανασηκώθηκε από τον τάφο του και έφτασαν πιά, να περιμένουνε την στιγμή να σημάνει το ορμητήριο. Κι έχουν δασκάλους εκεί μέσα, από τους πιο καλά εκπαιδευμένους, και μην πάει το μυαλό σας κατευθείαν μόνο στις φυλές του ΠΑΣΟΚ, που όρμησαν και εγκαταβιούν εκεί μέσα. Είχαν και δικούς τους, καλά μαθημένους από τη διακομματική μοιρασιά. Μοιρασιά που αναλύονταν σε κατά κεφαλήν ποσοστό, ανάλογα με το ποσοστό που πήρε το κόμμα σου. Και ας τολμήσει ένας να βγει, να πεί, «καλέ δεν είναι δυνατόν, πως τα λέτε αυτά» Ένας που να μπορεί να ισχυριστεί ότι οι οφσόρες της δεκαετίας του ‘ 90 επληθύνθησαν και ότι από το reggina rosas amat, για όσους γνωρίζουνε τέλος πάντων, περάσαμε στο να εγκρίνουμε τις επενδύσεις του περίφημου αναπτυξιακού νόμου, σχεδόν με πλειστηριασμούς. Αυτά όλα οι Ευρωπαίοι τα ξέρανε με το νι και με το σίγμα. Αυτά όλα οι Ευρωπαίοι τα υπέθαλπαν, βοηθώντας την εξουσία τότε, να στήσει τα δικά της τζάκια και τους δικούς της πλούσιους. Κι εσύ σα βλάκας, περίμενε να καταργήσουν τον ΕΝΦΙΑ, το μόνο δίκαιο νομοθέτημα των τελευταίων ετών που του αλλάξανε τα φώτα με κόλπα και εξαιρέσεις, και που σημάδευε να πιάσει και την πλούσια ιδιοκτησία. Είναι όμως δυνατόν, να το αφήσουν να περάσει, οι μεγαλοϊδιοκτήτες από όλο το φάσμα, από την μιαν άκρη ως την άλλη; Η διαστρωμάτωση πλέον δεν είναι ταξική, με την έννοια που σύριζα-σφυρίζουν διάφοροι παλιοί μας φίλοι, νομίζοντας ότι στα ράδια παίζουν το «λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου, και πάλι φίλε μου, απόψε» . Διαπερνάει την κοινωνία μας από άκρο σε άκρο. Το τρισχειρότερο δε, διαμορφώνει «κοινωνικές» συμμαχίες, της πιο οπισθοδρομικής και επιθετικής συνάμα μορφής, που είχε ξεμείνει λίγο εκτός νυμφώνος, όταν όλοι μαζί ορμήσαμε υπερασπιζόμενοι τη λογική « μα και πάλι χάσαμε κατά κράτος σε αυτή τη χώρα, όπου η λογική πλέον θεωρείται προσόν δυσεύρετο κι ο φέρων, ήρωας φανταστικός. Δεν το έχουμε πάρει ακόμη χαμπάρι μου φαίνεται, πως αυτό το παλιό και στανταράκι πολιτικό σύστημα, αυτή η αθλιότητα εάν δεν σαρωθεί δεν πρόκειται να δούμε θεού πρόσωπο. Όταν ο αγαπημένος μου φίλος, από χίλια χρόνια τώρα, που στην κυριολεξία με γαλούχησε κι εμένα στην λογική και την μετριοπάθεια, νιώθει διαδηλωτής στο σύνταγμα του ’44, έχοντας νικήσει αυτή τη φορά, κατά πως νομίζει, τους ελεύθερους σκοπευτές. Και όταν ο άλλος φίλος μου, κρεμάει κόκκινα σεντόνια, κατά το «ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι» ή το πολύ αργότερα ρηθέν «ήγγικεν γαρ η βασιλεια των εσπα» ή το ακόμα πιο μετά «έφτασεν η ώρα σας», μέχρι το σημερινό «από – πού – θα – φύ-γε-τε»… Και πήγε εψές να πανηγυρίσει για την επερχόμενη μεγάλη αλλαγή, κάτω από την ένδοξη φανέλα του Γκάλη, του Γιαννάκη και των άλλων των παιδιών. Άλλο, τι μας έχει μείνει να υπομείνουμε, Θεέ μου!!! Ρίχ’ τα μας στο κεφάλι, μια κι όξω όλα μαζί, για να μην αγωνιούμε. Η σημερινή μέρα σου ‘μεινε. Εντάξει; Όχι τίποτε άλλο, αλλά τουλάχιστον με το ψηφαλάκι σου, κοίταξε να αποφύγεις τη γλίτσα και την αθλιότητα. Εγώ, εδώ στην Α΄ Θεσσαλονίκης, θα ψηφίσω την Ταχιάου, που την ξέρω κι είναι φίλη και καλή και σωστή. Γιατί είμαι σίγουρος, ότι θα εκφράζει αυτά που πιστεύουμε κι ότι θα καταφέρει να μείνει αυτή που είναι, όχι αυτή που θέλουν κάποιοι άλλοι να γίνει.
ΜΙΤ